Code Blue Heartbreak

Kabanata 7

Sumapit ang araw ng Sabado, maaga pa lang ay gising na ako. I was usually eating my breakfast when Andres sent me a message. Mula sa lamesa ay pasimple akong tumingin kay Papa at ate. Nang makitang busy sila sa pagkain, agad kong tiningnan ang chat niya.

Andres Jay Delavin: Good morning, Bethany! Punta ako mamaya sa charity.

That is his way to great me in the morning and before I knew it, I found myself smiling. Hindi ko alam bakit kailangan niya pang magsabi ng ganito but he always does it everyday. He was always the one who started our conversation and I let just him. Kahit papaano kasi ay natutuwa ako sa kaniya.

Hindi niya dapat ginagawa but somehow I liked it, too. I don't know. Maybe I just like how he talks to me? I like how he keep me accompany through his chats. Kahit na sa messenger lang. And somehow I feel at ease lalo na kung babad ako sa pag-aaral.

"Ang ngiti, Betty. Sinong kausap mo?"

Mabilis kong pinatay ang cellphone ko at nagtaas ng tingin kay ate. I shook my head and felt my cheeks heated. Feeling ko nahuli ako sa isang kalasanan!

Papa glanced at me also. "Umagang may kachat?"

"Ah, kaibigan lang," agap ko saka umiwis ng tingin.

Dinaga ang puso ko dahil sa bilis ng t***k nito. Baka kung ano ang isipin nila papa, lalo na si ate Maeve. Mabilis siyang makakilatis at makaamoy ng chismis.

I focused on my plates, but I could tell they had their eyes on me. Mas lalo uminit tuloy ang pisngi ko.

"Ee, say ahh!" Ani ko na lang sabay baling sa pamangkin kong mag-isang kumakain sa tabi ko.

She looks at me when smiled sweetly. "Ahh, Tata," she uttered and opened her mouth.

Sinasanay namin siyang kumain mag-isa kaso sobrang kalat lalo na't 2 years old pa lang siya. Marumi na ang bibig at may kanin pa ang mataba niyang pisngi. She giggled when I playfully fed her some food, and that made me smile.

"Tata, airplane..." sinabi rin niya bago kumuha sa kutsara niya ng kanin.

Inangat niya 'yon at umambang isusubo sa akin. I open my mouth and eat her food when it reach my mouth. Mas lalo siyang humagikgik kaya kinurot ko ang pisngi niya.

"Si Kairi ba?" Tanong ni Papa na nakatingin pa rin pala sa akin.

Ate Maeve scoffed. "Papa, hindi ngumingiti ng gan'yan si Betty kay Kairi."

Agad na sumama ang tingin ko sa kapatid. Tumawa lang siya ng mapang-asar habang si Papa ay kumunot ang noo.

"Kung gano'y sino ang nagpapangiti sa anak ko ng ganito kaaga?" Papa asked, his brows furrowed and his tone carried a trace of curiosity.

"Bagong kaibigan ko po, papa. Ka-member ni Levi, iyong boyfriend ni Yesha," sagot ko.

Napayuko ako ng tumingin sa akin si Papa ng seryoso. "Betty, no boyfriend hanggang sa mag-college ka," he uttered seriously.

"I know. He's just my friend."

"Siguraduhin mo lang."

"Pakilala mo na lang sa amin kung manliligaw sa'yo para makilatis namin," sabat ni ate na may ngisi pa rin sa labi.

"Ate!" I glared at her.

Mas lalo siyang tumawa. "Ngayon lang kita nakitang gan'yan sa umaga. At walang magc-chat sa'yo sa umaga, Betty."

My heart skip a beat because I know she made a point. I open my mouth to fired back but no words came out. Tumaas ang kilay niya at ngumisi dahil alam niyang tama talaga siya.

"Sinasabi ko sa'yo..."

"Maeve, baka kaibigan lang talaga." Papa said and glanced at her. "Hayaan mo na ang kapatid mo. Mabuti nga'y may dumagdag na sa friendlist niya."

Yumuko na lang ako at naisip ang sinabi ni ate. She's got a point, though. I know what Andres was doing but I just don't want to think about it dahil magugulo lang ang utak ko. I like talking to him, even though sa messenger lang. Ewan. Basta.

Ayokong magulo ang meron kami ni Andres. I like how he talks to me and it somehow made me comfortable. It made me happy everyday whenever he messaged me. Ayokong mag-isip ng kung ano dahil alam kong mas lalo lang akong maguguluhan sa lahat.

Naligo akong magulo ang utak. Kung tama ako ng iniisip, dapat ngayon pa lang ay lagyan ko na ng boundaries ang pagitan namin pero baka mali lang ako. Baka exaggerated lang ako. Maybe he just likes talking to me the way I like talking to him, and that's all.

Bumuga ako ng hangin saka tiningnan ang sarili sa salamin. Nakalugay ang buhok ko at dahil kulot iyon, mas nadepina nito ang hugis ng mukha ko. My eyes were bright and my lips were pinkish. I didn't put anything on my face. Powder lang pero lumalabas ang natural na ganda nito.

I sighed before I grabbed my sling bag and got a message from Andres before I felt my room.

Andres Jay Delavin: Magkikita na lang ba tayo sa loc?

Bethany Aria Villanueva: Yep. Papunta na ako. Doon na lang kita hintayin.

Andres Jay Delavin: Papunta na rin ako.

Bethany Aria Villanueva: Okay. Ingat ka sa daan!

Andres Jay Delavin: Ingat ka rin.

Nag-react lang ako ng heart sa chat niya bago muling binalik ang phone sa loob ng sling bag ko. Sa pagbaba ko, nakita ko si ate Maeve kasama si Ee na nanonood ng pinkpong sa YouTube.

Her eyes fixed on me as soon as I walked down the stairs. "Charity ang pupuntahan, ah? Hindi date."

Inirapan ko lang siya. "I'm wearing my casual look. Shut it down, ate!"

Natawa lang siya sabay iling. "Hindi ka naman mabiro."

I pursed my lips and couldn't help checking my outfit. I'm just wearing a simple highwaist pants and white v-neck shirt. Naka-tucked in pa 'yon para mas mabigyan ng styles at madepina ang kurba ng bewang ko.

Mukha bang pupunta ng date 'to?

Hindi ko pinansin ang kapatid at bumaling na lang sa pamangkin kong naglalaro ng mga hair clips niya. I kneel in front of her to level my face on her.

"Ba-bye, baby namin," I uttered softly.

She stared at me and smiled gently. "Bye, Tata! Wear this," aniya saka tinaas ang hawak na hair clip na pink.

I chuckled softly. "But this is yours."

She just giggled before she put it on my hair. Halos matawa ako dahil pang-baby pa 'yong hairclip niya. It's a small pink rose hairclip. Hinawakan ko 'yon ng nasa buhok ko na.

"Pretty, Tata! Yay!" She jumped out of enjoyment and giggled again.

Hinayaan ko na lang at inayos na lang clip sa buhok ko. I looked at ate Maeve after.

"Okay lang naman, 'di ba?" Tukoy ko sa clip sa buhok.

She nodded. "You look like a grade 6 student," sagot niya sabay iling.

Sinimangutan ko siya. "Bye na nga!"

Nakarating ako sa charity na wala pa si Andres. Si ate Jace ay nakita kong busy habang may mga bata nang nakaupo sa mga mono black. Ang iba ay tahimik at ang iba naman ay mukhang excited na.

"Betty, mabuti at nakarating ka na," ate Jace said as soon as she saw me.

"Late na nga po yata ako," nahihiyang sinabi ko.

"Ah, hindi. Binaba na lang iyong mga ibang gamit tapos 'yong pagkain hinahanda na rin."

Tumango ako. "Ate, nagsama nga po pala ako ng kaibigan. Para po mabilis tayong matapos."

Lumawak ang ngiti sa labi niya. "Talaga ba? Mabuti kung gano'n. Wala kasi si Arnold, nagkasakit."

"Tulong po ako sa mga regalo."

" Oh, siya sige. Nasa isang kwarto sila Leni, nagbabalot ng regalo."

Iyon ang ginawa ko. Tumulong ako sa pagbabalot ng mga regalo nang makatanggap ako ng chat kay Andres.

Andres Jay Delavin: Nandito na ako.

Bethany Aria Villanueva: Wait. Lalabas ako.

Tinapos ko lang isang regalo saka lumabas ng silid. Sa may entrance ko siya nakita. A beam smile plastered on his lips as soon as he laid his eyes on me. Medyo nahiya tuloy ako na lumapit sa kaniya.

As he approached, I found myself captivated by his presence once again. The sweltering heat outside seemed to have no effect on him; instead, he radiated a cool, refreshing aura that only enhanced the rich moreno tone of his skin. Dressed in black pants and a crisp white V-neck shirt, he completed his look with sleek white sneakers.

His hair was styled with precision, the comma undercut perfectly in place. It seemed like he had taken his time to ensure every strand was just right. His almond eyes, with their captivating , drew me in. His nose was chiseled to perfection, and his lips curved into a warm smile directed at me.

Pinilig ko ang ulo. Masyado ko na siyang pinupuri sa isip ko.

When he stopped in front of me, my heart race. Napalunok tuloy ako ng pagmasdan niya ang mukha ko. Nahihiya ako pero hindi nawala ang mga mata ko sa kaniya.

He stares at me softly. Tila ba kinakabisado ang mukha ko. Napanguso ako nang magtaas ang tingin niya sa clip sa buhok ko.

That hairclip looks beautiful on you," he said in a low tone.

Wala sa sariling napahawak tuloy ako sa clip sa buhok ko. "Nilagay ng pamangkin ko."

His eyes sparkled. "Ang ganda mo," he uttered softly.

I felt my cheeks heated. I bit my lips and looked away. Saka ako kumamot sa ulo ko at kinalma ang pusong nagwawala.

"Nagbabalot lang ako ng regalo," sabi ko na lang.

He nodded. "Tulungan na kita."

Tumango ako. "Ah, sige. Halika. Pasok sa loob."

Kagat-kagat ang labi na pumasok kami sa loob. I was quiet the whole time we were packing the gift while I always saw him from my peripheral vision looking at me. Napalingon tuloy ako sa kanya.

"Bakit?" Mahinang tanong ko.

Nandoon pa rin ang ngiti niya. Tila ba ang saya-saya niya ngayong araw.

Umiling siya. "Wala. Salamat pala kasi inimbitahan mo ako."

"Wala 'yon. Kulang din kasi ng tao."

"Sa susunod, sasama ako ulit. Sabihin mo lang kailan."

I nodded and I noticed his eyes glistened. I pursed my lips before I continue. Halos mag-init ang pisngi ko dahil gano'n ang tingin niya. I noticed how he observed me from time to time. Hindi ko lang pinansin dahil ayokong magulo ang utak.

I hate thinking about anything else. Mas gusto ko pang isipin ang pag-aaral ko kesa sa ibang bagay. Sumasakit ang ulo ko lalo na kung wala akong makuhang sagot.

Nagbigay na kami sa mga bata ng pagkain muna at nagkaroon ng kaunting palaro. My heart was filled with happiness as I had the chance to help these children. Masaya na makita silang masaya sa mga binigay namin. Nakakatuwa sa puso na kahit simple lang ang mga regalo, pinapahalagaan nila 'yon. Reason why I keep continue helping ate Jace's charity.

"Betty, salamat ulit! Lalo na sa ni-recommend mong sa mga local farmers kami bumili. I really appreciated it. Nakakatulong tayo sa mga farmers sa bansa natin."

Umiling ako, may ngiti sa labi. "Wala po 'yon. I'm happy to help po, ate. Basta po magpatuloy lang ang pagsuporta natin sa mga local farmers dahil sila ang mas naghihirapan para sa atin."

"Of course, don't worry. Isasama namin sila sa mga next project ng charity namin."

Mas lalong natuwa ang puso ko. Niyakap ko siya para magpaalam na dahil gabi na rin at may pasok pa ako bukas. Lumingon siya kay Andres at ngumiti.

"Thanks for helping us, Andres."

"Walang anuman po. Basta nakakatulong po sa mga bata," magalang na sagot ng binata.

"Sumama kayo ulit sa susunod, ah?"

"Of course, ate. Basta po sabihin niyo lang kung kailan," I assured her.

Umalis na siya para asikasuhin pa ang ibang bagay habang ako naman ay nilingon si Andres na nakatingin na pala sa akin. Pinigilan ko ang sarili na huwag mamulahan ng pisngi.

"Hatid na kita pauwi," mababang boses na sinabi niya.

My lips curved. "Okay, pero maglalakad lang tayo. Malapit lang naman kasi."

Isang barangay lang naman ang layo at marami pa namang tao sa kalsada kaya kampante ako na makakauwi ako ng ligtas.

Umaliwalas ang mukha niya. "Okay lang. Hindi ko rin dala motor ko, eh. Nag-grab lang ako."

"Okay."

Inuwestra niya ang kamay, pinapauna akong maglakad. I scoffed before I took one step. Sumunod siya sa akin kaya hindi ko mapigilang magtaas ng tingin sa kaniya.

He's incredibly tall for his age. His face softened, his eyes glistening and his lips were smiling as if he won lottery today.

"I'll be watching your game next time," sabi ko kaya napatingin siya sa akin.

Mas lalong lumiwanag ang mukha niya. Gabi na at tanging ilaw na lang sa poste ang nagsisilbing liwanag ng daan, pero hindi 'yon alintana para makita ko kung gaano kasaya ang mukha niya sa sinabi ko.

"Okay. Mas gagalingan ko," he whispered, which made me raise my eyebrows.

"Magaling ka naman. You're always the final MVP."

His eyes fix on me. "Nanonood ka ng live stream?" May pagtataka ang boses niya.

I shook my head. "Nope. But I saw it from the VPL page. I always checked it."

Tumaas ang gilid ng labi niya saka nag-iwas ng tingin. Mahina siyang napamura ngunit rinig ko pa rin. Mas lalo siyang ngumisi ngayon. I pressed my lips together as I composed myself.

"Salamat din sa cupcakes. Nakakahiya dahil nagpadala ka pa. Hindi naman ako magagalit o nagtatampo kung hindi ka manonood ng laro namin."

Ngumuso ako saka tumingin sa daan. Feeling ko mas mamumula ang pisngi ko kung titingnan ko siyang maganda ang ngiti sa labi. Kasi alam kong ako ang dahilan no'n.

And he even read it. Iyong notes ko sa cupcakes. Nakasanayan ko lang din 'yon.

"It's the only way to lessen my guilt. Feeling ko pinaasa kita. Hindi ko naman kasi alam na ita-take mo iyong joke ko," I answered him.

"I'm not mad. I'm never gonna be mad at you, Betty. I understand your priorities right now. At iyon ang pag-aaral mo kaya, no need to apologize."

I purse my lips and exhale through my nose. Naramdaman niya siguro 'yon kaya naging awkward ang piligid. And I feel like ang layo ng bahay namin ngayong gabi na kasama ko siya.

I'm uncertain about his intentions toward me, but I truly enjoy how I feel when I'm around him. Being with him fills me with a blend of fear, nervousness, and happiness. It's unclear whether he's interested in me or if I'm simply drawn to him.

O baka, nag-o-overthink lang ako sa mga ginagawa niya.

Perhaps my attraction to him is why I always find myself seeking his company.

You know that peculiar sensation of feeling both scared and happy at the same time? That's exactly what I experience with him. There are many moments when I could have ended our conversations, but I never did.

Still, I find myself embracing this feeling. It's a strange, thrilling mix that I'm not ready to let go of just yet.

"Betty..." he whispered softly.

Mariin kong pinikit ang mga mata. He felt it, too. Imposibleng hindi. Pero ayokong marinig ang sasabihin niya. Maguguluhan ako.

And I'm not ready for this.