ZERO'X กระทิงดุ

แสงจากโคมไฟหัวเตียงสะท้องเงาของร่างหนาที่ออกกำลังกายมาอย่างหนัก แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย ควันบุหรี่ลอยคลุ้งทั่วห้องจนฉันเผลอไอออกมาในที่สุดแต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ร่างหนาตรงหน้าเลิกสูบเลยแม้แต่น้อย “มานี่” “พี่กระทิง” เสียงหวานเอ่ยอย่างหมดแรง “ทำไม อยากทำให้ฉันมีความสุขมากไม่ใช่เหรอถ้างั้นก็มานี่” เสียงเข้มเอ่ยดัง “เราเลิกทำแบบนี้เถอะนะคะ มันไม่ถูกต้องเลย…” ฉันพยายามบอกเขา “ใครใช้ให้เธอเสนอหน้าเขามาในชีวิตของฉันล่ะ” เขายันตัวลุกขึ้นก่อนจะหันหน้ามามองฉัน แววตาที่แสนเย็นชาของเขาทำให้ฉันหายใจไม่ทั่วท้อง “น้ำหวานบอกพี่แล้วไงคะว่าหวานไม่ได้คิดแบบนั้น” “หึ อย่าทำเป็นใสซื่อได้ไหม” กระทิงโยนบุหรี่ลงพื้น “ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็รู้แล้วว่าคนอย่างเธอน่ะมัน…” “ทำไมพี่ต้องพูดจาใจร้ายแบบนี้ตลอดด้วย น้ำหวานทำอะไรให้พี่งั้นเหรอ” ฉันตะโกนเสียงดัง “พี่อยากให้น้ำหวานทำอะไรน้ำหวานก็ทำให้ทุกอย่าง จนน้ำหวานแทบไม่เหลือศักศรีดิ์แล้ว” ดวงตากลมโตในตอนนี้แดงก่ำไปด้วยความเสียใจ…ฉันทำทุกอย่างที่เขาต้องการแต่เขากลับต่อว่าฉันว่าไร้ค่าอย่างงั้นเหรอ “เธอไม่มีมันอยู่ตั้งนานแล้วสาวน้อย” “พี่…กระทิง ยะอย่านะ” เสียงหวานขาดห้วงเพราะร่างหนาตรงหน้าโถมตัวขึ้นมาคร่อม แผงอกกว้างเบียเสียดกับหน้าอกสวยจนแทบไม่มีช่องว่าง “หยุดนะ” “ใช่ว่านี่คือครั้งแรก เลิกขัดเหอะหน่า” เขาพ่นลมหายใจใส่ฉันอย่างหัวเสีย “ตะแต่นี่มันหลายรอบแล้วนะ” “อยากให้ฉันกลับไปกินข้าวที่บ้านไม่ใช่เหรอ” สายตาดุร้ายมองมาที่ฉัน ใบหน้าหล่อคมเคลื่อนไปงับใบหูของฉันอย่างอ้อยอิ่ง “เพราะงั้นก็ต้องมีอะไรมาแลก” “อะอื้อ อย่าทำ” “เธอมันอ่อนหัด สัมผัสนิดหน่อยก็สั่นขนาดนี้” มือหนาลูบไล้ผิวกายขาวอมชมพู “จูบฉัน” “พะพี่กระทิง” ฉันเบิกตากว้างที่เขาพูดอะไรแบบนี้ออกมา “อื้อ” เขาไม่รอให้ร่างบางได้ทำเพราะอดทนไม่ไหวอีกแล้ว ริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างรุนแรง กลิ่นของบุหรี่ที่เขาพึ่งสูบเมื่อกี้แทบหายไปตอนนี้เหลือเพียงความหวานของริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันไปมาอย่างหื่นกระหาย มือใหญ่เคลื่อนมาสัมผัสที่คอยาวระหงก่อนจะบีบเบาๆ ด้วยความหมั่นเคี้ยว “อื้อ” ฉันหอบหายใจถี่เพราะจูบที่ร้อนแรง ร่างใหญ่ผละออกก่อนจะบรรจงจูบทั่วเนินอกและไล่เลียต่ำลงมาเรื่อยๆ ความเสียวซ่านที่เขามอบให้มันแทบทำให้ร่างกายของฉันระเบิดออกมาอยู่แล้ว “หวาน” เขาพึมพำพลางใช้นิ้วร้อนเขียนที่ยอดถันแข็งของฉัน สายตาที่เขามองมาที่ฉันทำเอาหน้าของฉันร้อนไปหมด “อย่ามอง..อะอื้อ” ฉันหลบสายตาพยายามไม่ครางออกไป "มองมาที่ฉัน" “พี่ทิง อื้อ พะพอ” ฉันกัดริมฝีปากเพื่อระบายความรู้สึกนี้ นิ้วร้อนยังคงเขี่ยขึ้นลงและดึงยอดถันของฉันไม่หยุด “นมเธอ” กระทิงเลื่อนสายตาไปที่เป้าหมาย “น่าดูด” “…” สิ้นประโยคเขาก็ก้มลงไปจัดการยอดถันที่กำลังแข็งเป็นไตของฉันทันที ริมฝีปากหนาดูดคลึงอย่างหิวกระหายราวกับว่าไม่เคยสัมผัสมันมาก่อน ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาไม่หยุดจนพี่กระทิงต้องผละออกจากฉันและสบถออกมา “ชิบ” เขากดรับโทรศัพท์ “อะไร!!!วะ กวิน” ฉันเห็นแบบนั้นจึงรีบคว้าเสื้อผ้าของตัวเองพลันสวมใส่มันในทันที “เออก็เอาอยู่ มีเหี้xไรนักหนา” พี่กระทิงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “สอบ วันนี้มีสอบเหรอวะ ซวยชิบ” “…” ฉันยันตัวลุกขึ้นจากเตียง “ฉันต้องไปแล้ว มีสอบ” “อะเอ่อค่ะ” ฉันมองหน้าเขาเล็กน้อยพลางตอบออกไป นี่เราพึ่งจะ…แล้วเราก็กำลังมีอารมณ์กันทั้งคู่ “มานี่” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ฉันเดินเข้าไปหาเขาราวกับต้องมนต์ ใบหน้าหล่อคมคายโน้มลงมาใกล้ “เก็บเสื้อผ้าเธอออกไปให้หมด” เขาใจร้ายแบบนี้เสมอเลยสินะ… “ทำไมต้องทำแบบนี้กับน้ำหวาน” “พ่อฉันรับเลี้ยงเธอเพราะอยากให้ฉันมีความสุขไม่ใช่เหรอ” เขาพูดเสียงเรียบ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องแบบนี้” ฉันถามออกไปในที่สุด “ก็เพราะการเอาเธอทำให้ฉันมีความสุข” “แต่พี่ก็มีผู้หญิงตั้งเยอะ” ฉันยังคงสับสน “แล้วไง” “…” “เธอสงสัยแล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้” เขาหัวเราะในลำคอ นั้นสินะ ฉันสงสัยแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้ในเมื่อเขาและครอบครัวคือผู้มีพระคุณของฉันแต่ถ้าความรึ้กของฉันในตอนนี้มันเริ่มเปลี่ยนไป แบบนั้นเขาจะรับผิดชอบไหมนะหรือแค่มองว่าความรู้สึกของฉันมันไร้ค่าสำหรับเขาเหมือนในตอนนั้น….