Kabanata 1: Ang Unang Pagkakataon na Hindi Ko Makakalimutan
“Ay naku, kung hindi ka pa umalis diyan, baka mapasugat ka na naman sa mga kalokohan mong bumabara sa daan ng mga babae!”
Sigaw na iyon ang bumungad sa akin nang pumasok ako sa pinakamalaking club sa Cebu City na “The Black Room.” Ang boses na iyon ay kay Alessandra “Alex” Dela Cruz—ako nga pala, 28 anyos, freelance makeup artist at part-time na hostess dito sa club na ito. Bukod pa roon, kilala ako bilang isa sa mga pinakamahirap kausap na babae sa buong distrito, pero hindi ko naman kasalanan kung mas gusto kong sumagot kaysa manahimik kapag may mga lalaking akala nila’y lahat ng babae ay madaling makuha!
Ngayong gabi, ang bida ng aking sama ng loob ay isang matangkad na lalaki na nakasuot ng itim na suit—mukhang mayayaman, mukhang seryoso, pero para sa akin ay isa lang namang mayabang na pera’t posisyon. Nakatayo siya sa gitna ng dance floor, hawak ang braso ng isang baguhan kong kasamahan na si Luna—isang batang babae na 20 anyos pa lang at bago pa lang sa trabaho. Kita ko sa mga mata ni Luna na natatakot siya, kaya’t hindi ako makakapigil na makialam.
“Huwag mo akong hawakan ng ganyan, mister! Baka isumbong kita sa pulis na panghahamak ka ng babae!” Sabi ko habang lumalapit sa kanila, binibiro pero seryoso ang tono. Inilagay ko ang isang kamay sa balikat ni Luna para yakapin siya at ibigay ang lakas ng loob. Ang lalaki naman ay napalingon sa akin, at nang makita ako’y parang may kakaibang liwanag na dumilim sa mga mata niya—mga mata na kayumanggi at parang nakakabighani, kahit na ayaw kong aminin.
“And who are you, you grumpy woman, to meddle in my affairs?” Tanong niya, ngunit hindi galit ang boses—sa halip ay may kakaibang kinang na parang nagpapadilim sa isip ko. “I am Xavier Montefalco—and you might want to know that I am not just some ordinary person you can report to just anyone.”
Tinaasan ko siya ng kilay, ngumisi ng mapang-asar, at hinawakan ang kanyang braso para alisin ang kamay niya kay Luna. “Xavier Montefalco? Hala, ang yabang naman ng pangalan! Parang karakter lang sa pelikulang pang-billionaire. Eh ako nga pala si Alessandra, pero tawagin mo na lang akong Alex—baka mabaluktot pa dila mo sa haba ng pangalan ko.” Tumawa ako ng malakas, pero sa totoo lang, naramdaman ko ang t***k ng puso ko na parang gusto nang tumakas sa aking katawan. May kakaiba sa lalaking ito—parang droga na kahit hindi mo pa natitikman ay alam mong mapapahamak ka na.
“Umalis ka na, Luna. Baka may ibang costumer kang makita na hindi bastos.” Utos ko kay Luna, at agad siyang tumango at tumakbo palayo. Pagkatapos ay hinarap ko ulit si Xavier, inayos ang aking itim na dress na medyo maikli at nakabukas sa dibdib. Alam kong mayroon akong mga katangiang nakakaakit sa mga lalaki—mga mata na kayumanggi, buhok na itim at mahaba, at isang katawan na hindi ko ikinakahiya ipakita. Minsan ginagamit ko ito para makuha ang gusto ko, minsan naman para ipagtanggol ang sarili ko.
“Why did you do that!?” Tanong ni Xavier, tumitingin sa akin ng paraang parang alam niya lahat ng lihim ko. “You're picking on me to save your companion, but it seems like you're the one who needs help more.”
“Hahaha! Talaga naman, mister! Parang doktor ka pa na akala mo alam mo ang lahat tungkol sa akin!” Sagot ko, lumalapit pa lalo sa kanya hanggang sa halos magdikit na ang aming mga mukha. Inilapat ko ang kamay ko sa kanyang dibdib, dahan-dahang hinahaplos ang kanyang pectoral muscles na kitang-kita sa kanyang maiikling sleeves. “Baka ikaw ang nangangailangan ng tulong, eh? Mukhang napakaseryoso mo kasi—parang hindi ka pa nakakaramdam ng saya sa buhay. Gusto mo bang turuan kita kung paano mag-enjoy?”
Sa totoo lang, hindi ako sigurado kung bakit ko sinasabi iyon. Bihira akong lumalapit sa mga lalaking ganito—mga mayayaman at seryoso na parang ang buhay nila ay puno ng mga problema na hindi ko maunawaan. Pero may kakaiba sa kanya—parang may isang puwersa na hinihila ako sa kanya, parang isang droga na hindi ko mapigilan na subukan.
Ngunit biglang nagbago ang ekspresyon ni Xavier. Mula sa isang seryosong mukha ay naging malamig at mapang-api ito. Hinawakan niya ang kamay ko na nasa kanyang dibdib at dahan-dahang ibinaba ito, ngunit may lakas na parang hindi ko kayang labanan.
“Don't try to seduce me, Alex. I'm not like the other guys you can easily win over.” Sabi niya gamit ang kanyang mukhang nakakaakit, ngunit ang mga mata niya ay nakatingin sa aking mga labi na parang gusto niya ring halikan ako. “On top of that, I have a secret you won't be able to handle. A drug that if you see it, you might run away from me.”
Tumawa ako ng malakas, inalis ang kamay niya sa akin at hinawakan ang kanyang baba para pilitin siyang tumingin sa akin. “Droga? Hahaha! Akala mo ba hindi ako marunong humawak ng mga bagay na mapanganib? Isa pa, hindi ako takot sa kahit ano—lalo na sa mga lalaking tulad mo na akala nila’y mas malakas sila kaysa sa babae!”
Ngunit biglang may narinig kaming sigaw mula sa likuran ng club. “Alex! Alex, may problema!” Sigaw ni Migs, ang manager ng club at matagal ko nang kaibigan. Lumapit siya sa amin na hinihingal, ang mukha ay puno ng takot. “May mga pulis na paparating dito! Sinasabi nilang may droga daw na ipinagbibili dito sa club!”
Napatingin ako kay Xavier, at nakita ko ang isang nakakabigat na ekspresyon sa kanyang mukha. Parang alam niya kung ano ang nangyayari. Bago pa ako makapagsalita, hinawakan niya ako sa braso at hinila ako palabas ng back door ng club.
“Don't shout. Get in my car, and I'll explain everything to you.” Sabi niya, at sa unang pagkakataon ay naramdaman kong takot ako. Pero sa halip na tumakbo, sumunod ako sa kanya—parang isang baliw na nahuhumaling sa isang bagay na alam niyang mapapahamak siya.
Nang makasakay kami sa kanyang itim na sports car, mabilis siyang nagmaneho palabas ng parking lot at tumungo sa isang daan na hindi ko pa nararating. Habang bumabyahe, tumingin siya sa akin sa salamin ng kotse. “I told you, you wouldn't be able to handle my secret, Alex. The drug I'm talking about isn't some ordinary stuff you can buy on the streets. It's me myself.”
Napatigil ako sa sinabi niya, ngunit sa halip na matakot ay ngumisi ako ng mapang-asar. “Ikaw ang droga? Hahaha! Mister, baka masyado kang nagpapahalaga sa sarili mo. Pero kung iyon ang kaso, baka gusto kong subukan ka baka baka naman ay hindi ka kasing lakas ng sinasabi mo.”
Ngunit habang tumitingin ako sa mga mata niya sa salamin, naramdaman kong unti-unting nawawala ang aking tigas ng ulo. May kakaiba sa lalaking ito parang isang droga na unti-unting pumapasok sa aking sistema, na parang gagawin akong isa sa mga taong wala nang ibang hinahanap kundi siya. At sa sandaling iyon, napagtanto ko na baka ito na ang simula ng pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.
