Martyr Wife

Chapter 6

The next few days were not really the same for us. Palagi akong umiiwas sa tuwing lumalapit siya sa akin ngunit mas pinili niyang mag-stay sa apartment ko para bantayan ang kundisyon ko. I told him many times that he shouldn't do this because I am not his priority, but he kept on insisting on hanggang sa nagsawa na lang ako at hinayaan siya.

Sa sala siya natutulog habang ako naman ay sa kwarto ko, unang gabi pa lang ay sa sofa na siya natulog nang gabing 'yon kahit na tinaboy ko na siya paalis. He would ask me what happened, but I always refused to answer. Alam kong alam niya ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito. I was just waiting for him to willingly explain everything because the girl he was with that day kept bothering me in my sleep.

Saturday came, and I could say that I was feeling better. Hindi na rin nananakit ang katawan ko at ang aking p********e. Sinabihan ko na rin si Zylla na maayos na ang pakiramdam ko, alam ko kasing magugulat ang babae sa oras na makita niya si Colton na nasa apartment ko.

"I cooked our breakfast, Amaia. May gusto ka pa bang kainin ngayong umaga?" Colton asked and looked at me. Tumitig ako sa kanya ng seryoso at pinagmasdan ang mukha niya. The tiredness was visible in his eyes, but he managed to smile at me. I just shook my head and headed to the kitchen. Iniwan ko siya sa lamesa at kumuha roon ng baso para magtimpla ng gatas.

"I already made milk for you," pigil sa akin ni Colton at kinuha ang baso sa kamay ko. Naiinis na tinignan ko siya at pinanlisikan ng mata. For three days, he kept on insisting on himself at me, kahit na obvious naman na ayaw ko sa presensya niya.

"So? Kaya kong gumawa para sa sarili ko," mahina ngunit madiin na saad ko at kinuha sa kanya ang baso. Nagsimula akong magtimpla ng gatas habang nakatitig siya sa akin. Hindi ko na siya pinansin at kumuha na lang ng tinapay at saka pinalamanan ng itlog, luto niya 'yon para sa 'kin at hindi naman ako gano'n kasama para sayangin ang pagkain.

"Sit, baby. I'm not going to have breakfast with you for now; you can eat here peacefully," pigil sa akin ni Colton nang akmang aalis na ako dala ang mga pagkain. Walang emosyon akong tumingin sa mata niya at nakita ko ang pagdaan ng lungkot doon. Dahan-dahan na lang akong tumango at nagsimulang kainin ang hinanda niya para sa akin.

He really did what he said. Nakatayo lang siya habang busy sa pagmasid sa akin. I felt awkward, but I don't have the courage to ask him eat with me. At saka, ayaw ko rin siyang makasama sa isang hapag dahil sa tuwing nakikita ko siya ay naaalala ko ang babae niya.

I stood up when I was done, and he panickedly walked towards me when he saw me settling the plates.

"No, baby. Just leave it all here; I'm going to take care of these dishes," mahinang saad niya. Napabuntong hininga akong nag-angat ng tingin sa kanya at tuluyang nanghina nang makita ang takot sa mata niya. Natatakot ba siya na tatanggihan ko na naman? Natatakot ba siya na ipagtabuyan ko na naman siya tulad ng ginagawa ko?

Sa halip na magsalita ay nilagpasan ko siya at dumiretso sa kwarto ko. Nilibang ko na lang ang sarili ko sa pagbabasa ng libro habang nakasandal sa headboard ng kama ko. Minutes had passed, and the door opened. Sumilip si Colton doon at nakita kong ngumiti siya ng maliit sa akin.

Compared to his white T-shirt and sweatpants earlier, he is now wearing a pair of pants and a polo shirt. Napalunok ako nang mapansing bagong ligo rin siya. Saan naman kaya ang lakad ng lalaking 'to?

"May I go in?" he asked, and with my lifted brows, I nodded reluctantly. Sinarado niya ang pinto at saka lumapit sa akin sa kama. Umayos ako ng upo nang tumabi siya sa akin at seryosong pinagmasdan ang mukha ko. Tulad ng dati ay wala akong pinakitang kahit maliit na emosyon. I am mad and jealous. I think these are the emotions I am having trouble handling, nahihirapan ako kung paano ko ilalabas ang mga ito nang hindi nakakapagsalita ng masama kay Colton.

"Are you still mad, baby?" Colton asked, gently caressing my cheeks. I immediately hissed and removed his hand from my face. Nagmatigas naman siya at tinanggal ang pagkakahawak ng kamay ko sa palad niya. Pinilit kong tanggalin 'yon ngunit mas hinigpitan niya, para akong maiiyak habang pilit na kumakawala sa kanyang hawak.

"Colton, ano ba!"

"f**k, Amaia. Just for now, let's talk calmly, okay?" tila nauubusan ng pasensyang saad ni Colton. Natigilan ako at nangingilid ang luhang tinignan si Colton sa mata. Anger was evident in his eyes, and I'm afraid that he'll shout at me and hurt me.

"C-Colton," kinakabahang tawag ko sa kanya nang maramdmamang medyo humigpit ang hawak niya sa kamay ko. Doon siya tila natauhan at mabilis na pinakawalan ako. Bumaba ang tingin ko sa kamay ko at napalabi nang makitang nag-iwan ng markang pula ang pagkakahawak niya sa akin.

"I'm sorry, f**k! I'm sorry, Amaia.. does it hurt?" nag-aalalang tanong niya at marahang hinaplos ang kamay ko. Mabilis akong umiling upang itago ang kabang nararamdaman sa dibdib. "H-Hindi! Sabihin mo na kung bakit ka narito sa kwarto ko para makapagbasa na ako ulit."

He sighed and messed up his hair. Napatitig ako sa kanya nang biglang bumigat ang hininga niya habang nakatitig sa akin. "Do you really want me to stop courting you, Amaia? Do you hate me that much that you have been avoiding me for three days now?"

Napalunok ako nang bahagyang gumaralgal ang boses niya. "You know that I liked you so much, and forgetting you is not easy to do. I always want to see your face and be with you; how could I do that? But if you no longer want me in your life, I understand that. I would choose to understand that even I still can't accept that you can easily throw me out of your life as if nothing good happens between us."

My eyes welled as I stared at his pained expression. Ilang beses akong napalunok upang pigilan ang pag-iyak ngunit tuluyang tumulo ang luha ko. "Why are you crying? This is what you want, hm? You've been trying to get rid of me for the past few days, then why are you crying now?"

"Are you mad at me?" I murmured while sobbing. Mabilis siyang umiling at pinunasan ang luha ko gamit ang kanyang palad. "You are!"

"I am not, Amaia! I was just asking you if you want me out of your life."

"And what if I do?!" sigaw ko at napasinghap siya. "C-Colton, bago lang tayo nagkakilala. Halos hindi ko nga alam ang buong pangalan mo at edad mo, eh. H-Hindi ka mahirap kalimutan." It was like a statement meant for myself. I know I was too harsh, but what would I do? If I keep on insisting that we are compatible, the more I will get hurt. Natatakot ako na baka sa sobrang tiwala ko na sa kanya ay masaktan niya ako ng sobra. Everything was new to me, and I'm willing to take risks, but when I saw him with that girl, I was frightened.

"I didn't expect that you could easily say those," he whispered, and he stared at me with disappointment evident in his voice. Nataranta ako nang bigla siyang tumayo at nagpakawala ng mabigat na hingina. He smiled a bit, but it was a painful smile. Gusto kong hatakin siya para yakapin ngunit hindi ko mahanap ang lakas ko. Gusto kong magmakaawa na huwag siyang umalis ngunit masyado akong pinanghihinaan ng loob.

"I'll just meet someone, uuwi rin ako mamayang gabi. Ako ang magde-decide kung titigilan na kita, Amaia. And you could not object with that," maotoridad na saad niya at iniwan akong tulala sa kwarto ko.

I hugged myself and stared at the door where he walked out. Did I just hear it right? Hindi niya ako sinukuan? Imbis na magmukmok, I take that as yes. Kahit na masakit na ang salitang sinabi ko sa kanya ay pinatunayan niyang sa akin pa rin siya uuwi.

Ginugol ko ang oras ko sa pagbabasa ng mga lessons para hindi ako mahuli sa class. Nagluto na lang ako ng gulay para sa pagkain ko ng tanghalian. I've been doing these ever since I left the orphanage. I didn't work because, even though my parents chose to abandon me in that place, they still care for my future. They created a bank account and put money there, enough to sustain my four-year college course, kaya kahit hindi ako magtrabaho ay natutustusan ko sa ngayon ang lahat ng gastos ko. Alam kong may rason kung bakit ako pinaampon ng mga magulang ko gayong kaya naman nila akong palakihin ngunit sa mga nagdaang taon na hindi ko pa rin sila nakikita, nawalan na ako ng gana na malaman ito.

I know I should not depend on the money that they provided to me, but nilunok ko na lang ang pride ko dahil kailangan ko talaga ng pera. Magtatrabaho rin naman ako sa bakasyon, kaya mayroon din akong sobrang pera kapag kinapos ako.

It was eight o'clock, and Colton was not still home. Nagluto ako ng para sa aming dalawa, kahit na hindi ako sigurado kung hindi pa siya nakakapaghapunan. I already fixed the plates and utensils neatly on the table. Umupo muna ako upang maghintay at nang bumukas ang pinto ay kaagad akong napatayo para salubungin si Colton.

His cold and dark eyes were the first thing I met. He looked shocked upon seeing me, but he composed himself after. Iba na ang suot niya ngayon at may dala siyang backpack, hindi na ako nagtanong kung ano ang mga 'yon dahil paniguradong mga gamit niya ito.

"Kumain ka na ba?" I asked, and I thanked heaven because I didn't stutter. Tinignan niya ang mga niluto kong putahe at tila naguho ang mundo ko nang tumango siya. Nakagat ko ang labi at dahan-dahan ding tumango, I should expect this.

"O-Okay! Magpahinga ka na, baka napagod ka sa g-ginawa mo buong araw." I wonder where he went. Nakipagkita ba siya sa babae? Buong araw ba siyang nasa bahay ng babaeng 'yon at may ginawa silang dalawa? Hindi ko mapigilang mag-isip ng gano'n. Simula nang dumating si Colton sa buhay ko, hindi lang ang puso ko ang nagulo. Lagi niya ring okupado ang isip ko at ginugulo.

"But I'm still hungry, so I would eat your foods," he added. I smiled bitterly and shook my head. "Hindi mo naman kailangang pilitin ang sarili mo, Colton. Maiintindihan ko naman."

He looked at me seriously. "I am hungry, Amaia," madiing saad niya. Napabuntong hininga na lang ako at nilagyan siya ng pagkain sa kanyang plato. Pupunta na sana ako sa kasalungat na upuan niya nang hawakan niya ang braso ko at iupo sa kanyang hita. Napasinghap ako sa sobrang gulat at mabilis na humawak sa batok niya upang hindi mahulog.

"Where do you think you're going?" he asked darkly. "K-Kakain na ako, saan pa ba 'ko pupunta?" pilit kong pinatatagan ang boses ko. He smirked as his gaze fell on my lips. I unconsciously lick my lower lip while looking at his.

"I said, I'm hungry. But I'm not referring to foods," he told me, and I gasped when he crushed his lips on mine. He didn't waste time and grabbed my nape to deepen the kiss. I didn't respond at first, but when he bit my lower lip, I just found myself fighting with his tongue and letting his kisses drive me crazy.

Lumakbay ang kamay niya sa bewang ko at marahang pumisil doon. Para akong mababaliw sa sobrang galing at sarap niyang humalik. His kisses went down on my jaw, and as he started caressing my stomach inside my shirt,.

"I miss you so much," he muttered under his breath. I gripped his hair when he started sucking the skin on my neck. Nag-iwan siya ng mga marka roon bago bumalik sa labi ko at nagsimulang muling palalimin ang halik.

"C-Colton, 'yong pagkain baka lumamig na," nanghihinang saway ko sa kanya. Nakakalasing ang paraan ng paghalik niya. Hindi ko na halos makilala ang boses ko sa tuwing napapaungol ako.

"The food can wait, but not my friend, Amaia," nangigigil na saad niya at mas hinapit ang katawan ko sa kanya. Tuluyan na akong natawa nang kagatin niyang muli ang leeg ko. Tinulak ko siya ng kaunti at nakangiting pinagmasdan ang bitin niyang ekspresyon sa mukha.

"Amaia..." nagrereklamong saad niya at tinangkang halikan ako, pero kaagad akong nag-iwas.

"Tumigil ka muna, Colton. Nasa harapan tayo ng pagkain, oh. Umayos ka nga," saway ko sa kanya at umalis sa kandungan niya. Napangisi ako nang makita ang umbok sa pants niya, alam kong nabitin siya ng sobra dahil ako rin naman.

"Pagtapos nito, Amaia, wala ka nang kawala," Colton said, and his voice was laced with serious and unadulterated love. I smiled and nodded at him so he could finally eat his food.

"Sige, basta ubusin mo lang lahat ng niluto ko."

As I watched him enjoy the foods I cooked, I confirmed something. Marupok talaga ako pagdating sa lalaking mahal ko.