Martyr Wife

Chapter 12

There were times that you wouldn't know how to continue, despite the many reasons to give up. There were times that you no longer saw life; even a bit of spark could make you go on. It's only in the dark that oblivion starts to penetrate your system.

I stood up and wiped my tears. Kahit na anong gawin kong iyak ay walang magagawa 'yon. Colton was mad at me because he no longer saw me as his wife. Lumabas ako ng opisina at pumunta sa kwarto namin ngunit hindi ko siya nahanap doon. Bumaba ako sa sala ngunit nagulat ako nang maabutan ko ang isang pamilyar na lalaki roon.

"Azrael..." I called him; he was talking with Colton seriously when he shifted his gaze at me. Ramdam ko ang pamamaga ng mata ko, kaya kaagad akong nakaramdam ng ilang nang makita kong tinitigan niya ako. I hugged Azrael and rested my head on his chest. He's like a big brother to me. Simula nang makilala ko siya, pakiramdam ko ay nagkaroon ako bigla ng kapatid.

"What happened, Amaia?" he asked seriously. Hinawakan niya ang braso ko at maingat na tinulak upang pagmasdan ang mukha ko. Pinilit kong ngumiti upang hindi niya makita ang tunay kong nararamdaman.

"Wala naman. Bakit ka nga pala nandito? Are you here to visit your beautiful sister?" I asked and forced a laugh. Hindi siya sumagot at nanatiling nakatitig sa mukha ko. Bahagya akong napanguso upang ipakita sa kanya na maayos lang ako. "Oo nga pala, may gagawin ka ba? Puwede mo ba akong samahan sa Tahanan? Busy kasi si Colton, kaya wala akong kasama papunta roon. Puwede bang ikaw na lang?"

Naramdaman ko lalo ang madilim at nakakatusok na tingin ni Colton ngunit hindi ko pa rin siya tinignan. I was afraid that when I met his eyes, I would melt instantly. Azrael licked his lower lip as he looked at me seriously. I widened my smile and encircled my arms around his. Napapitlag siya sa ginawa ko ngunit hindi naman umalma.

"S-Sige, ngayon na ba?" Napangiti ako lalo nang marinig ang sinabi niya. Hinatak ko siya papunta sa kusina nang hindi tinatapunan ng tingin si Colton. For now, I would try to erase him from my mind. What happened today was already enough for me to take; hindi ko na kakayanin kapag nadagdagan pa ang lahat ng sinabi niya sa 'kin kanina.

Tinulungan ako ni Azrael na buhatin ang cake at ilagay sa likod ng kotse niya. Pinilit ko munang kalimutan ang lahat ng nangyari at pumunta sa Tahanan kasama si Azrael. Hindi naman umalma si Colton, kahit nakita ko ang masamang tingin niya sa lalaki.

"Ikaliwa mo riyan tapos doon sa malaking gate," saad ko kay Azrael at tinuro ang lugar kung nasaan ang tahanan. Hindi gaano kalaki ang loob nito ngunit sapat para sa fifty na mga bata. Dumaan muna kami ni Colton sa grocery at restaurant upang mamili ng ibang pagkain para dalhin sa Tahanan.

Tinulungan ko siyang ibaba ang lahat ng 'yon at pumasok sa loob. Hindi kasi kasya ang sasakyan niya kaya hanggang sa tapat lang kami. The guard immediately recognised me. Kinuha niya ang mga dala ko at pinapasok kami ni Azrael. I was smiling like a kid as I remembered everything that happened in this place. Dito na ako lumaki at naging mulat sa mundo, almost everything that I first experienced happened here, kaya malabong makalimutan ko ang lugar nito.

"Amaia! Mabuti naman at napadalaw ka," nakangiting salubong sa akin ng ilang madre matapos kong makapasok sa loob ng building kung nasaan ang ilang silid at kanilang opisina. Lumapit sa akin si Mother Elly na malaki ang ngiti at tila ba masayang nakita ako.

I immediately ranned and hugged her, mabilis na nangilid ang luha ko sa sobrang pangungulila ko sa kanya. She's my mother in this place. Siya ang tumayong magulang ko simula nang mapunta ako rito sa Tahanan. Masaya ang naging selebrasyon dahil kasama rin naman ang ilang bata na kasalukuyang inaalagan dito sa ampunan.

We played and laughed with the kids. Masyadong pabibo si Azrael, kaya kaagad siyang nagustuhan ng mga bata. When we were done, we let them eat for a while and served their food. Nakangiti sa akin sina Mother Elly habang nagpapasalamat. Tumabi ako kay Azrael na busy sa pakikipag-usap kay Chayi na isa sa mga batang inabanduna simula nang bata pa siya.

"Anong gusto mong gift na ma-receive? Barbie o pera? Sige na, sabihin mo kay Ninong ako bahala," mayabang na saad ni Azrael sa bata at naglabas pa ng wallet. Hinampas ko ang braso ni Azrael at pinantayan ang batang babae. Maputi ito at matangos ang ilong, may kahabaan ang buhok at halos magmukhang anghel ang kanyang mukha. Inayos ko ang magulo niyang buhok at nginitian siya ng malaki. She also smiled at me and showed her perfect set of white teeth.

"Kayo po ba si Ate Amaia?" she asked softly. I nodded happily and gave her the warmest smile that I could give this year. "Sabi po ni Mother Elly, maganda raw po kayo noong bata ka pa. Para ka pong anghel katulad ko raw po."

I smiled and pinched her cheeks. Kaagad 'yong namula kaya hinatak ni Azrael ang kamay ko at sinamaan ng tingin. "Tantanan mo nga ang bata, Amaia. Kapag 'yan nagkapasa, isusumbong talaga kita."

Sinamaan ko siya ng tingin. "Huwag ka ngang magulo riyan, nakita mong nag-uusap pa kami." Humarap ako kay Chayi at muli siyang nginitian. "Totoo ang sinabi nila, Chayi. Mukha kang anghel ngunit kumpara sa 'kin ay mas maganda kang anghel."

Nakasimangot si Azrael buong oras dahil sa pambobola ko raw sa bata. Hindi ko naman pinansin ang pagiging isip bata niya dahil masaya ako. I just roamed my eyes around and watched the kids enjoy the food we brought. Bukod sa cake ay lahat ng pagkain na dala namin ay si Azrael ang nagbayad. Wala rin akong dalang pera o card dahil lahat ng 'yon ay hawak ni Colton.

I released a heavy breath as I remembered Colton. How I wish that he's here with me. Sigurado akong matutuwa siya kapag nakilala niya sina Mother Elly at ang mga bata.

Maggagabi na nang magpaalam kami na umalis, dumaan muna kami ni Azrael sa isang restaurant upang kumain na rin ng hapunan bago niya ako hinatid sa harap ng bahay. Compared to the past, I couldn't feel a sense of home as I stared at the house that Colton built for us. Hindi ko maramdaman ang init na pagmamahal niya sa lugar na ito tulad ng dati kong nararanasan. Hindi muna ako lumabas ng sasakyan at hinintay na magsalita si Azrael. I knew that by this time, he already had clues about what's going on between Colton and me.

"Kaya pa ba, Amaia?" he asked lowly. Ngumiti ako ng mapait at binalingan siya ng tingin. He wasn't looking at me because his eyes were focused on the front, but I nodded and eagerly moved my head as if convincing myself that I could do it.

"Wala naman tayong choice kung hindi kayanin, 'di ba?" mapait na saad ko at mahinang tumawa. "This is the punishment I should endure and face. Wala akong karapatang magreklamo dahil ako rin naman ang may kasalanan ng lahat."

Napabuntong hininga si Colton nang matagpuan ko ang tingin niya. He looked at me and opened his mouth, but no words came out. Umiling ako at dahan-dahang tinapik ang kanyang palad na nakapatong sa upuan ng kotse. "Hindi mo kailangan magdahilan para ipagtanggol si Colton. I understand his anger, and don't worry kasi maayos naman ako sa puder niya."

Azrael sighed and brushed his hair using his slender fingers. Mapungay ang mata niya at tila ba puno ng awa habang nakatingin sa 'kin. "If he did something to hurt you, just tell me, please. I couldn't just sit here knowing the fact that he's hurting you."

My eyes welled up at his words. What would be his reaction if he happened to know that Colton had already started hurting me physically? Kaibigan niya si Colton at hindi ko alam kung anong posibleng magagawa niya kapag nangyari 'yon.

"Promise, Azrael. Ikaw ang unang taong sasabihan ko kapag sinaktan ako ng asawa ko."

Hindi ako halos makalabas ng kotse dahil patuloy si Azrael sa pagbilin sa akin ng maraming bagay. Halos kalahating oras akong nag-stay roon bago niya ako pinagbuksan ng pinto at ihatid sa tapat ng bahay. He kissed my forehead as he hugged me. Niyakap ko rin siya pabalik at nagpaalam.

I entered the house, and no trace of Colton could be found. Tahimik ang buong bahay habang paakyat ako sa kwarto. I slowly turned the knob and was shocked when I saw Colton sitting on the bed with a bottle of beer in his hand. Napaatras ako nang tumama ang tingin niya sa 'kin. Matamlay ang mga mata niya at halatang pagod na pagod. Napalunok ako pilit na tinatagan ang sarili. I slowly walked inside.

Pumasok ako sa banyo nang hindi nakakatanggap ng salita mula sa kanya. Nang makita ko ang sarili ko sa salamin ng banyo ay doon ko lang napansin ang pamumutla ng mukha ko. I touched my cheeks and smiled bitterly. Malaki na talaga ang nagbago sa 'kin maging sa pangangatawan ko matapos makunan.

I removed my clothes and went inside the shower. Mabilis lang ang ginawa kong paglinis ng katawan at lumabas ng banyo na tanging suot lang ay bathrobe. Colton was still sitting in the space where I had seen him earlier. Marami ring mga bote ng alak ang nakakalat sa kwarto na ngayon ko lang napuna. Napabuntong hininga na lang ako at mahinang napailing, dumiretso ako sa cabinet upang kumuha ng damit ngunit napahinto ako nang marinig ang boses ni Colton.

"You really enjoyed going out with random guys, huh?" he mockingly said, laughing sarcastically. Masama ko siyang tinignan ngunit nakangisi lang siya habang nakatingin sa 'kin. "Stay away from my friend and have some respect for yourself, Amaia. Hindi mo kailangang landiin lahat ng lalaking lumalapit sa 'yo."

Naramdaman ko ang paninikip sa dibdib ko matapos marinig ang sinabi niya. I clenched my fist and looked straight into his eyes. Kahit na naluluha ay pinilit kong huminga ng malalim upang mawala 'yon. "Lasing ka na, Colton. Bukas na lang tayo mag-usap kapag maayos ka na."

I walk past him when I'm done picking up my clothes. Hindi pa ako nakakalayo nang maramdaman ko ang mainit na kamay niya sa braso ko. He pulled me towards him and made me sit on his lap. Kusang pumulupot ang kamay ko sa leeg niya at mas lalo niya akong diniin sa kanyang katawan.

Heat gushed on my system; it seems like the fire has lit up upon our body contact. Umawang ang mapulang labi ni Colton at mapungay ang matang tinignan ako. Mabilis ang t***k ng puso ko at nagwawala sa loob ng dibdib, sinubukan kong itulak si Colton upang makawala ngunit mas lalo niya lang akon diniin sa kanya.

His arms were wrapped around my body. Nakita kong inangat niya ang bote ng alak sa kanyang labi at lumagok doon. I watched him as he drank the beer. Mas lalong nabasa ang kanyang labi na nagpapula pa lalo roon.

"Anong ginawa niyo sa kotse? Doon ba kayo nag-s*x?" Kaagad na lumipad ang palad ko sa mukha ni Colton at sinampal siya. Hindi ko inaasahang sasabihin niya 'yon. Mas lalo akong kumawala sa braso ni Colton na nakalagay sa bewang ko ngunit, mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa 'kin.

"Don't f*****g act like you're innocent, Amaia. We both know that you're thirsty with guys. Ano? Anong posisyon niyo sa kotse? Did he eat you? Did you enjoy his—"

Hindi na natuloy ni Colton ang sasabihin nang muli ko siyang sampalin. Umiiyak na tinulak ko siya upang tuluyang makawala ngunit hindi niya talaga ako hinayaang makaalis. My hands were clenched in his chest, and I was crying while hearing his words, which broke me into pieces. He was asking me those questions, like he saw me as a slut—or more than that.

"If you can't say anything good, just shut up! Wala ka namang planong makinig, 'di ba? Bakit pa ako magpapaliwanag sa 'yo?"

He laughed, but those laughs weren't the sound of someone happy—full of bitterness and pain. Tumulo ang luha ko nang makita kong dilaan niya ang pang-ibabang labi na ngayon ay dumudugo na. Mahigpit ang hawak ko sa kanyang damit lalo na nang maramdaman kong mas lalong dumiin ang pagkakahawak niya sa 'king bewang.

Instead of saying anything, he pulled my neck towards his face and crushed his lips on mine. I moan when he immediately knocks his tongue on my mouth, and my body seems to have its own will to surrender to him. He slowly removed the bathrobe from my shoulder as his kisses went deeper. Tumulo ang patak ng luha sa mata ko ngunit napupunta sa ibang dimensyon ang kaluluwa ko.

He was kissing me senselessly, and I couldn't do anything but obey him. Bumaba ang halik niya sa leeg ko at ang kamay namam niya ay nagsimulang maglakbay sa gitna ng hita ko at gumalaw roon.

"I'm sorry for shouting at you earlier, baby," he whispered on my neck while leaving love marks. "I am mad at you, but I never meant those words."

I knew that. His heart was just covered by hatred and ice, but I knew that as time passed, I would be able to defrost it.

"I love you so much, baby. Please don't let Azrael come with you again. Ako lang, Amaia. Ako ang asawa mo, kaya ako dapat ang kasama mo roon."

I slowly nodded, even if he's still giving me feathery kisses on my neck. "I-Ikaw naman talaga ang gusto kong isama, nahiya lang talaga ako d-dahil din sa mga sinabi mo," mahinang sagot ko sa kanya at napasabunot sa kanyang buhok nang maramdaman ko ang dila niya roon.

I know he's drunk, and there's a possibility that he won't be able to remember everything he said tonight. Sasamantalahin ko na lang ang gabing ito at hahayaan ang sarili na maging masaya.

I encircled my arms around his nape and pulled him towards my face as I crushed my lips on his soft lips. I missed this. I missed us.