Uyuyan oğlunun saçlarını okşayan Demet gözlerini pencereden bir saniye çekmiyordu. Ömer dört gün önce göreve gitmişti. Nerede ne yapıyor bilmediği için sürekli onu düşünüyordu. Haber alamadığı günler en zor günleri oluyordu.
Sıkıntıyla nefesini dışarı bırakıp içinde kıpırdayan kızını sakinleştirmek adına diğer elini göbeğinin üzerinde gezdirdi.
“Sen de mi özledin babanı kızım? Alıştın her akşam seninle konuşmasına, şimdi sesini duyamayınca arıyorsun değil mi onu? Ben de çok özledim, tıpkı abin Talha gibi. Hissettin mi bilmiyorum ağlayarak uyudu. Babanın yokluğunda çok zorlanıyorum. Benim elim kolum o biliyor musun? Gittiği zaman gelsin diye yolunu gözlüyorum. Dua et meleğim, babam sağ salim gelsin de.”
Yataktan hafif aşağı kayıp gözlerini kapadı. Eğer oturmaya devam ederse sabah olmaz
