01

1461 Words
Monskit: Let's sleep later, together. That was his last messaged. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isipan nito, bakit ganyan ang mensahe niya. Kanina lang eh, nang-bibintang tas gan'to na. Tangina, lakas talaga ng saltik. Me: Are you inviting me to have s*x with you? I smirked, pikunin 'to. Tignan nalang natin kung 'di siya mapipikon sa reply ko. I always teased him, about me having s*x with him. Ang cute lang kasi ng reaction niya, tangina parang papatayin ka sa tingin palang. Sinabi ko, okay lang naman tutal sa kaniya din naman ang bagsak ko, but he was always walking out. Tsaka ayoko siya katabi, ang likot niya matulog. There was a time that we slept together then, pagkagising ko'y yakap-yakap niya na ang bewang ko tas nakasiksik iyong mukha niya sa leeg ko. Kaya pala may mabigat—nang pagkagising ko. Sakit pa sa katawan tangina. And I was about to teased him, that time—pero naunahan niya ako, sabi'y akala niya daw ay unan. Tapos siya pa ang mag-susungit sa huli, tangina. He always says that I'm not his type, pero gusto naman ako katabi. Kung 'di lang talaga siya nag-susungit, baka akalain kong gusto niya ako. And, I don't want to assume, alright. Darating 'din siguro sa puntong, magugustuhan niya ako, at gan'un rin sakin. 'Di naman siya mahirap magustuhan, because he is totally my type, may saltik nga lang. And who wouldn't like me? Hindi naman siguro ako magkakaroon ng mga lalaki, kung pangit ako, yeah? And making out, with different boys is my past time, back then, that's all. Hindi naman pwedeng trabaho lang ang gawin ko, at hintayin ang lalaking ipapakasal sakin. I also need an experienced, I don't want to be ignorant of things like that. My phone beeped, maybe it's Monskit. Monskit: What the f**k? I'm not your f*****g boy toy! So, do not imitate me in them! You p*****t, Doctor! I laughed so hard because of what he said. Tangina? I shook my head and started typing.. Me: Don't worry, baby. You're not like them, of course. And we're getting married soon, aagahan nga lang natin ang honeymoon.. Potangina, para akong cheap sa pinag-ga-ga-gawa ko. I don't look like a doctor now. My mother would probably abandoned me if she found out what I was doing. Good thing, Nikito is not a snitch. Then my phone beeped, again. I frowned, when I saw who it is, it's Atlas. Though I thought it was Nikito, that's why I immediately open it. Atlas: Emergency. I know you're on vacation but I need you here. Please.. Kumunot ang noo ko sa nabasa. I know Atlas, hindi siya mag-me-message ng gan'to kung hindi 'to seryoso. Me: Send me your location. I replied immediately, seconds later, there was a message again. Atlas: In my penthouse. Penthouse? I shook my head. Bahala na. Alam kong ayaw ni Nikito na makipagkita ako sa kaniya, but it's emergency so I don't have a choice. I will just explain, later. And Atlas was still my friend, so I need to help him. I quickly changed my oversized t-shirt into white spring chiffon blouse long sleeve v-neck shirt, and wear black stretchable waist pants. I'll just use my white converse low cut shoes, for my feet. Hindi na ako mag-aayos sa mukha, saglit lang naman ako. I just let my long black hair, 'di ko na tinali. I was about to informed Nikito, na aalis ako—but prevent not to, baka 'di pa ako matuloy sa pupuntahan tangina. Dali-dali akong lumabas, at sumakay sa elevator. I pressed the parking garage button. Minutes, later the elevator finally opened. I went out immediately and saw my porsche, ito iyong binili ko nu'n sa unang sahod ko. I bit my lower lip when I remembered something—while driving, "Tangina, cellphone ko.." I took a deep breath. Baka tumawag si Nikito. Nakuha ko lang iyong shoulder bag, hindi ko nailagay kanina iyong phone na nasa kama dahil sa pagmamadali. Finally, after 2 hours of driving—nakarating din ako. Tangina ang layo, baka mamaya wala na akong maabutan. "Good afternoon, Ma'am." the guard said, I just nodded at him, wala na akong oras. Pag-karating ko palang ay pinindot ko na agad ang buzzer, sa harapan ng penthouse ni Atlas. Kumunot ang noo ko, ang tagal niya magbukas ng pintuan. I was about to pressed the buzzer, again—nang bumukas ang pintuan, and then I saw Atlas. "Deborah.." he whispered, iyong mukha niya'y parang 'di makapaniwala na narito ako ngayon. Pumasok ako sa loob at humarap sa kaniya pagkatapos. "Asan na iyong emergency?" I asked. He just smiled at me sweetly, "You're really here.." he said and talked again, "Sabi na nga ba, hindi mo talaga ako matitiis.." I frowned when I noticed something, "Are you drunk?" I roamed my eyes, "Bakit ang daming alak dito?" I asked, again but he just remained silent. "At asan na iyong sinasabi mong emergency?" I added, pero wala parin. That's why I decided to looked at him, and he looks.. guilty. I shook my head, tangina naman. "I-I'm sorry.. I just want to see you that's why I said that. At.. okay naman tayo noon diba? Pero nu'ng dumating lang si Nikito ay wala na.." he then said, and there was a bit of bitterness on his voice while saying that, "You know that I liked you, right? Sinabi ko iyon sayo, at alam kong gusto mo rin ako.. Ramdam ko iyon, Deb.." he hoped, then anger was suddenly seen on his face. "Kung 'di lang talaga dumating iyong batang iyon!" Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. "Tangina, anong pinagsasasabi mo? Sinabi ko noon sayo na hanggang kaybigan lang ang ma-ibibigay ko. Pumayag ka pa nu'n. Akala ko ay okay na, tapos ngayon.." Umiling ako, "At kung nilalagyan mo na pala ng malisya ang turing ko sayo nu'n ay.. ang tanga mo naman." I said bluntly, "Pero, diba.." I sighed and shook my head, again. "Sorry, pero tangina.. Kahit wala si Nikito ay hanggang du'n lang talaga Atlas. Tsaka sinabi ko sayo noon, na mayroong lalaking ipapakasal sakin diba? Kaya 'di rin ako nakikipagrelasyon dahil alam kong wala 'rin lang patutunguhan iyon. Alam mo iyan, tangina." "Tapos ngayon.. Kilala mo ako, kapag emergency ay sige lang ako ng sige dahil alam kong kaylangan ako.." I trailed, "Kaya't nu'ng sinabi mong emergency ay dali-dali akong pumunta dito dahil kaybigan parin kita, at kahit alam kong magagalit si Nikito ay pinagpatuloy ko parin." I explained, "I'm sorry." he suddenly said, and averted his eyes. I frowned, "Oh? Ngayon nahihiya kana?" He sighed. "Pero hindi mo naman gusto si Nikito diba?" he then asked, and looked at me. I blinked and stunned for a seconds, "Ano, Deb?" I don't why I suddenly felt nervous because of what he said. I sighed, "Bakit ba?" I asked while frowning, and acted like—it's normal. He shook his head, "You like him," he seriously said, while still staring at me intently. Huh? Pinagsasasabe nito? "Bakit ba sa akin napunta ang usapan?" I raised my right eyebrow, "Ano na? Sa dami ng babae mo, sa'kin ka pa talaga nag-ka-gusto." I smirked and continued talking, "Saba'y pa nga tayong naghahanap ng mga kalandian noon diba? Tangina, ano? Nahalikan mo lang ako nu'n nahulog kana?" I teased, He rolled his eyes, "You really like him." he pointed out. I frowned, "Ano bang pinaglalaban mo diyan?" I asked and shook my head, "Bahala ka, uuwi na ako tangina at baka hinahanap na 'ko." "T-Teka.. pwede bang mag-stay ka muna? Kahit ngayon lang. Usap-usap lang, gaya ng dati." he looked at me, eyes were slightly begging. "I missed talking with you. Please.." he added, I stared at him and took a deep breath. "Tangina, pero saglit lang." I negotiated, He nodded quickly, "Thank you," he smiled widely, I nodded and smiled a little. He was still my friend after all. Last naman na 'to. And it's not like I'm cheating, kay Nikito. Like what Atlas said, usap lang pero syempre hindi mawawala ang alak. I just drink a little, 'di kagaya dati na kulang nalang ay ilaklak ko na iyong isang bote ng alak. Nag-usap narin kami ni Atlas ng masinsinan kaya wala ng problema. Hindi ko na namalayan na gabi na pala, kaya umuwi ako agad nu'ng tinanong ko kay Atlas, kung anong oras na. Tangina, wala nanaman. Kung magpapaliwanag ako ng maayos kay Nikito ay, maiintindihan niya naman siguro.. I bit my lower lip. 'Di ko sure, tangina. Kumunot ang noo ko ng makitang, walang bakas na Nikito—pag-ka-bukas ko ng pintuan. Baka tulog na? I thought and smiled a little. Buti nalang tangina. I sighed, Knowing that, maybe Nikito was sleeping. I immediately went to my room and was about to closed my door when I heard a familiar voice, a cold one. "Oh? Himala, umuwi ka pa."
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD