"Puwede bang kumain na lamang tayo ng tahimik?" hindi na nakapagtimpi si Nelson, at ibinagsak ang hawak na kubyertos.
Binato ng malalim na tingin ang mga kaharap. Yumuko naman ang mga ito, at nagpatuloy sa kaniya-kaniyang pagkain.
"Kung alam ko lang na narito siya, hindi na sana ako nagpunta."
Kahit ibinulong iyon ng kaniyang tiyahin ay rinig na rinig iyon ni Nihan nang sabihin ni Beth sa katabing si Catherine.
Kumurap-kurap ang mga mata niya, kasabay nang paghabol ng hininga. Kinokontrol ang sariling huwag na sumagot pa sa kapatid ng ama.
Ni hindi malunok ni Nihan ang pagkain. Napipilitan lamang siya sa bawat subo, dahil sa totoo lamang ay hindi niya malasahan kung ano ang kinakain.
Mas ramdam niya ang bigat sa puso kaysa sa kahit ano. Nagsimula na rin tumayo ang mga kasama niya sa
