Eller Günahkâr

Valizlerimi bagajdan indiren taksi şoförüne teşekkür edip çiftliğin kapısına döndüm. 'Nereden nereye Gizem!..' diye içimden geçirip bir ah çektim. Bu eve ilk geldiğim zaman gözlerimin önünden geçti. Dört yaşında küçük, çelimsiz bir kız çocuğu. Bu evde çalışan bir aile tarafından evlat edinilen çelimsiz bir velet. Bu evdekiler sayesinde hayata tutunan ve şimdiki bu güçlü kadına dönüşen küçük. Bundan dört sene evvel büyük hayallerle çıkıp okumaya gittiğim bir ülkede hayallerime hayaller katmış, tahminlerimden yükseklere uçmuş ve yükseldiğim hızdan daha yüksek bir hızla yere çakılmış olarak geri döndüm. Bir hafta önceye kadar mutlu, mesut ayaklarım yerden kesilmiş bir şekilde aşık olduğum adamla evlenme hayalleriyle bulutların üzerinde yürüyordum. Sonra ne mi oldu? Okuldan eve döndüğümde o çok sevdiğim nişanlımı ev arkadaşımla aynı yatakta bastım. Dünyam başıma yıkıldı... Şimdi ruhsuz bir şekilde anlattığıma bakmayın çok zorlandım ve sanırım bu ruhsuzluğum bana ait temiz olan tüm duyguları o anda orada son nefesimi verir gibi orada verdiğimden kaynaklı. Pılımı pırtımı toplayıp o evden kavga kıyamet ayrılıp bir otele yerleştim. Mezuniyet günü gidip diplomamı aldım ve şimdi buradayım. Hayatımın imamesinin olduğu yerde. Ailemin evinin kapısında. Hiçbir zaman zayıflığımı dışarı göstermedim. Bana babam böyle öğretti. Öyle bir içime işledi ki bazen kendime bile yabancı oldum. Yaşadığım bu tatsız olayı hemen yoksaydım. Şu filmlerde ezilen, biten kadınlardan olmam dedim hep ve şimdi öyle olmaya çalışıyorum. Önyargılı davrandığım o karakterlere şimdi kendimi o kadar yakın hissediyorum ki anlatamam. O yıkılmanın iliklerime işlemesini görmezden geliyorum. Derin bir nefes aldım. Daha ne kadar dikilebilirdim ki bahçe kapısında. Kapıdaki güvaenlik kulübesine doğru valizlerimi çekip ilerledim. Yüzümde sahte bir gülümseme ile valizlerimi içinde doldurduğum yıkıntılarımla yeniden inşaa etmeye geldim kendimi. Vira bismillah... Güvenlik kulübesine yaklaştığımda kapı açıldı ve içeriden daha önce hiç görmediğim iki adam karşıma dikildi. Dört senede herşey aynı kalacak değil ya... İki adamda iri yapılıydı. Varlıkları ben burdayım ve bu işi yapıyorum diyen cinsten. Adamlardan esmer olan boyunun verdiği özgüvenle bakıyor ve resmen röntgenimi çekiyordu. Ürpermedim desem yalan olur birazdan iç organlarımın haritasını önüme serecek resmen. Yanında normal yurdum bildik insanı kumral ve daha insan canlısı adama döndüm... "Hayırdır merkez bankası darphanesi bizim eve mi taşındı bu ne ciddiyet? Yok ya da içerde hangi ülkenin baş konsolosluğu şube kurdu?" Diye cıvıttım. 'Ah aptal Gizem adamlar seni tanımıyor bu neyin cıvıklığı?' Diye içimden gecirip yine adamların yüzüne çevirdim bakışlarımı? Esmer gudubette tık yok ama kumral güvenlik kendini gülmemek için zor tutuyor gibi duruyor. Kaşlarımı kaldırıp ona baktım anlaşılan bana o yardımcı olacak. Diğer kazulet duvardan farksız.. "Günaydın" dedim cici cici. Kendi evimin kapısında gördüğüm muameleye bak. "Günaydın! Kime bakmıştınız ya da gelmiştiniz?" Dedi kumral olan. "Ben Gizem Taylan. Ahmet Taylan'ın kızıyım. Evime geldim. Kapıyı açabilir misiniz?" Diye sordum. İki güvenlik birbirleriyle bakıştı. Ne oluyor burada?? "Sizin geleceginizle ilgili bir bilgi almadık!" Dedi kumral olan. "Evime gelmek için bildirim mi yapmam gerekiyor?!! Sürpriz yapmak için izin mi almam lazım?" Diye cıkıştım. "İçeriden onay almam gerek." Dedi kumral şahış. Vakit geçtikçe ona da uyuz olmaya başladım. "İstediğinden bilgi al ama aileme yaptıgım sürprizi bozarsan seni asarım" dedim kumrala bakarak. " Sen esmer kazulet benle içeriye gel valizleri sonra getirmekte size ceza olsun ben içeri gidiyorum" deyip bahçe kapısından içeri koştum. Hadi ama zaten yıkıntılarımla cebelleşiyorum bari siz insanlar beni rahat bırakın. Adamların boşluğundan istifade içeri depar atarken arkamdan gelen ayak seslerinin bana anlattığı biraz daha hızlı olmamdı. Bahçe kapısından evin kapısına doğru koşarken kapının orada park etmiş araca yaşlanmış olarak duran ağabeyimi gördüm. "Kurtar beni bunlardan yalı kazığı!!!" Diye seslendim abime. Yaslandığı yerden doğrulup bana doğru döndü. Nasıl şok olduğunu farkettim. Koca bir kahkaha ile ona doğru koşar adım giderek resmen abimin kucağına zıpladım. Boynuna sarılan kollarımla birlikte onunda bana sarılması bir oldu. O kolların arasına girene kadar bu kadar çok özlediğimi farketmemiştim. Evim, yerim, yurdum... Abimin kanatlarının altında olmak son zamanlardaki en güvenli yerde olduğumu hissettirdi. Derin derin soludum onun kokusunu, huzurun kokusunu... Nelerden uzak kalmıştım bunca zaman. Boynundan hafif çekilip yüzüne baktım. En son altı ay önce iki günlüğüne ziyarete geldiğinde görmüştüm onu. Hiçbir şey değişmemişti aynı son gördüğüm gibi boncuk boncuk bakıyordu yüzüme. Saçları hep dağınıktı onu bildim bileli, sinekkaydı traşını olmuş suratı çok karizmatik duruyordu. O çakır gözleriyle hala beni incelerken "Sen nerden çıktın?" dedi. "Aşkolsun abi. Özledim geldim, gelemem mi?" diye nazlandım. "Zaten kapıda kazulet1 ve 2 ile uğraştım bir dünya." diye peşimden içeri koşan esmer kazuleti elimle göstererek. Esmer kazulet uzaktan abimle beni izlemeyi bırakıp abimle birbirine baş selamı vererek kapıya geri döndü. "Valizlerimi müştemilata taşırsın artık kazulet bey" diye arkasından seslendim. Gülerek abime dönüp yine sarıldım. "Abimmm... Çok özledim" diye uzaya uzata. "Annem ve babam nerede? Onlara da sürpriz yapayım çok özledim"dedim. "Annem mutfaktadır kızlar kahvaltıyı topluyorlardır. Babam da Selim amca ile bahçeye geçti ben dışarı çıkarken. Sabah kahvelerini içerler birazdan. Bende Ali Asaf ile şirkete geçicem." dedi ve sımsıkı sarıldı. Kemiklerimi kıracak manyak ne zaman gücünün farkına varacak acaba.. "Çok sıktın ama kemiklerimi kırcan. Bu ne kas yığını böyle hayvan gibi olmuşsun" dedim kıpırdanırken. "Sende formundan hiç kaybetmemişsin maşallah bu ne çene sabah sabah.." derken arkamızdan bir öksürük sesi geldi. Abimle birbirimizden ayrılıp arkamıza döndüğümüzde merdivenlerin başında durmuş bizi izleyen Ali Asaf ile karşılaştım. Bize soğuk soğuk bakan Ali Asaf la birlikte üşüdüğümü hissettim. Ama aslında yanında ısınacağım tek kişinin o olacağını ben bile tahmin etmezdim...