ณ ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศยามบ่ายค่อนข้างสบาย ๆ แอร์เย็น ๆ วิวสวย ๆ เหมาะกับการปล่อยกายปล่อยใจไปกับใครบางคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ณัฐวดียิ้มกว้างอย่างคนมีความสุข หล่อนพยายามหนักมากกว่าอัคนีจะยอมคืนดีด้วย
“ขอบคุณนะคะที่ยอมคืนดีกับณัฐ”
“ครับ”
“แล้วทำยังไงนะพี่อัคถึงจะยอมยิ้มให้ณัฐเหมือนเมื่อก่อนบ้าง ปกติก็ยิ้มยากอยู่แล้ว แต่ดูตอนนี้สิแทบจะไม่มีรอยยิ้มให้ณัฐเลย”
“ขอโทษครับ พี่คงจะเครียดกับงานไปหน่อย”
“งานหมอเหนื่อยมากณัฐเข้าใจ แต่ต้องเครียดขนาดนี้เลยเหรอคะ” ณัฐวดีถามตามความรู้สึกของตัวเอง เพราะหล่อนไม่รู้ว่าตอนนี้อัคนีไม่ใช่แค่หมอธรรมดา แต่เป็นถึงเจ้าของโรงพยาบาลที่ต้องรับผิดชอบทั้งคนไข้และงานบริหาร
“ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังทำให้ณัฐไม่สบายใจ”
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ณัฐรอได้ ณัฐเองก็ผิด แต่พี่อัครู้ไว้นะคะว่าณัฐรักพี่อัคเสมอ รักมาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนแปลง รักมาก ๆ ด้วย” เสียงสั่นเครือ ขอ
