“ข้าจะไปด่ารองแม่ทัพจินว่าเจ้าด่าง!”
หวู่ซื่อผู้นอนอ่อนแรงได้ยินถ้อยคำอันแสนคุ้นเคยนั้น เขาปรือตามองด้านข้างแล้วตอบว่า “ยะ อย่า” เนื้อตัวปวดระบมจนต้องนิ่วหน้าเอาไว้ เรื่องเก่าไม่ได้สะสาง จะนำเรื่องใหม่มาอีก...ไม่ได้ “ขอ ยะ ยา แก้ปวด” มากกว่าเนื้อตัว ก็คงเป็นกระดูกที่เกือบจะร้าว ผู้ใดบอกว่าเป็นชายชาติทหาร ร่างกายจะแข็งแรง ‘หวู่ซื่อขอตอบว่า มิใช่!’ ดีเท่าไหร่ที่ภพเดิมนั้นตัวเขาเกณฑ์ทหารไม่ผ่าน มิเช่นนั้นรูปร่างที่ควรจะแน่นตึงคงกลายเป็นผ่ายผอมเพราะเหนื่อย
“ได้ๆ” ไป๋มี่อิงรีบหยิบผงยาแก้ปวดเทลงไปในปากสหาย ตามด้วยน้ำเปล่า ความห่วงใยในตอนนี้คงเป็นเรื่องช่องทางด้านหลังของอีกฝ่าย ดีร้ายอย่างไร นางควรปล่อยให้หวู่ซื่อได้พักก่อนที่จะทายา เพราะตอนนี้นางเห็นแล้วว่าไม่มีเลือดออกจากทางใดเลย ‘ไม่ใช่อะไร นางอายที่จะเปิดดู’
&&&&
เย็นเดียวกัน ณ.วังหลวงแคว้นฉิน
“มีม้าเร็วมาจากกองทัพพะยะค่ะฝ่าบาท” องครักษ์
