A month.
Isang buwan na akong nabubuhay sa pagitan ng klase, kumpanya, at pagkawala ng mahal sa buhay na hanggang ngayon hindi ko pa rin matanggap. A month of pretending I’m okay, when every part of me is fraying at the seams.
Minsan sa umaga, nasusulyapan ko ang sarili ko sa salamin at hindi ko kilala kung sino ‘yon.
Maputla.
Payat.
Laging puyat.
At laging nanginginig ang kamay.
Pero sabi ko nga… kailangan.
Kaya kahit ramdam kong masakit ang ulo ko, at parang nilalamig ang laman ko, pumasok pa rin ako sa opisina after school.
At tulad ng mga nakalipas na linggo, pagkapasok ko ng accounting department ay sinalubong ako agad ng ngiti ng mga empleyado at sunod-sunod na good morning.
Pero halos mapahinto ako sa pintuan nang madaanan ko sila.
It was Timothy with a woman.
Her hair w
