Simula nang araw na iyon sa ospital, naging totoo sa pangako si Drew. Hindi siya nangulit, hindi rin nagpadala ng bulaklak araw-araw tulad ng dati. Pero sa halip, nagpakita siya ng simpleng kabaitan na hindi na kailangang ipagsigawan.
Tuwing may break si Almira, minsan ay makikita niyang nakaupo si Drew sa waiting area, may dalang food packs para sa mga bantay ng pasyente. “Para sa kanila, hindi para sa’yo,” biro nito minsan, sabay kindat.
Napapangiti siya kahit ayaw niyang ipahalata. Hindi na ito ‘yung Drew na laging palabiro o pasikat. Tahimik na lang ito, pero laging naroon.
Minsan, habang naglalakad siya palabas ng ospital matapos ang night shift, naroon si Drew, naka-hoodie, bitbit ang kape.
“Hindi mo dapat ako sinusundo, Drew,” sabi niya habang naglalakad sila sa labas.
“Alam ko
