Acıya bulanan sesler
Kendimi bildiğimden beri hiçbir zaman değer görmemiş, kimse tarafından sevilmemiş, görmezden gelinmiş, şeytan yerine konularak defalarca kez aşağılanmıştım, bundandır ki kimseden bir beklentim hiçbir zaman olmamıştı. Telefonsuz geçirdiğim bir hayattan sonra sapık patronumun ısrarları üzerine kıytırık bir telefon almıştım ancak onun bile melodisine yabancıydım. Yalnızdım çünkü. Kimsesizliğim ailemden bana kalan evimin duvarlarına kadar sinmiş, o evin eski çekmecelerinde bulduğum aile fotoğrafına bakarak defalarca ağlamama şahitlik etmişti taş duvarlar. Kimsesizin sesi olmazdı. Uzun, uzun konuşamamam muhtemelen bu yüzdendi. Hafif uykularım vardı. Henüz Dünya'yı tanımayan ufak bir çocukken kaldığım yurtta başımdan aşağıya dökülen köpek pislikleri bunda en büyük etkendi. Kısacası ben yalnızl
- Writer
