The Governor's XXL Ugly Wife

"Papayag na ako sa kagustuhan ng magulang natin na makasal ako sa'yo, Calvin. Pero huwag kang mag-alala...Gagawin nating sekreto ang lahat. Walang makakaaalam na asawa mo ako." Kumuyom ang kamao ng kausap ko at galit akong tinapunan ng tingin. He gave me an insult and smirked-looked. "Nagpapatawa ka ba? Hinding-hindi ako magpapakasal sa matabang babaeng kagaya mo!" "Calvin—" "Umaasa ka ba na magpapakasal ako sa'yo? Hinding-hindi mangyayari iyon, Ella. Look at yourself. You're not even my type!" insulto niyang sabi. Tumulo ang luha ko sa mga mata dahil sa mapanghusga niyang tingin sa katawan ko. Pumikit ako nang mariin at tinapangan pa rin ang sarili kahit nawala na ang kompyansa ko na siya ang makatuluyan ko. Nagmakaawa lang naman ako ngayon dahil kailangan kung tuparin ang gusto ni Mommy para sa akin. "Walang makakaalam na kasal ka na. Gusto ko lang sundin ang kahilingan ng ina ko bago siya mamatay sa sakit niya. She has cancer." Nanginginig bigla ang boses ko. "Please, Calvin magpakasal na tayo," seryoso kong sabi sabay yuko ng ulo ko. Halong kaba ang puso ko habang sinasabi ko iyon sa harapan ng lalaking matagal ko ng pantasya mula sa kalayuan. Siya ay isang sikat na artista at sikat din na gobernador ng Manila. Ngunit paano kung alam mo sa sarili na hindi niya ako tanggap at mapipilitan lang din siya sa plano ng magulang namin? "Are you fúcking crazy, woman. Ikaw lang ang masaya sa secret marriage na gagawin natin...ang ayaw ko sa lahat ang makatuluyan ko ang babaeng nagkandarapa sa akin. Kahit ano'ng rason pa iyan...I don't want to marry an obsessed fan like you. Hindi mo ako mapipilit na magpakasal sa kagaya mo. As I haved said. You're not my type, and I don't like a fat ugly woman." Hindi man lang niya ako kayang tingnan sa mga mata. Hinuhusgahan niya ang buong pagkatao ko, lalo na ang katawan ko. I'm an XXL size and he hates my body. Nasaktan ako sa sinabi niya. Ang hirap pilitin ni Calvin kahit ilang beses na siyang prinovoke ng magulang niya at ng magulang ko, ayaw niya talagang magpakasal sa katulad ko. Umuwi ako ng luhaan. Hanggang sa isang araw. Nagulat na lang ako noong uwian ko na sa skwelahan. May isang lalaking nakasuot ng itim ang nagpasakay sa akin sa kotse. Sumisigaw pa ako noon sa takot dahil iniisip ko na baka kidnap-in ako. Pero noong makapasok ako sa backseat. Natigilan ako nang makita ko si Calvin. Prente siyang nakaupo sa loob, may suot siyang tinted black shades. Nakatukod ang siko niya sa bandang bintana. Nanlaki naman ang mata ko nang mapagtanto kong, nasa tabi ko ang lalaking nasusuka sa pagmumukha ko. Ang nag-reject sa akin nu'ng nakaraang araw. "C-Calvin, ano'ng ginagawa mo rito? Bakit ako nandito?" taranta kong tanong. "Akala ko ba ayaw mo sa akin? Bakit mo ako kikidnap-in?" Walang ganang tingin ang ginawad niya sa akin nang binalingan niya ako. Gumalaw ang kanyang panga. "Tutuloy na ako sa kasal." Nanlaki ang mata ko. Ilang saglit akong natahimik. "A-ano? Papayag ka ng magpakasal tayong dalawa?" singhap ko. Marahan lang itong tumango. Bayolente siyang nagpakawala ng mabigat na hininga. Hinarap niya ako at biglang hinawakan ang panga ko. Pinisil niya ito nang mariin habang sumisiklab pa rin sa galit ang kanyang mga mata. "Don't be so happy. Hindi ko ito ginusto. Mapipilitan lang akong magpakasal sa'yo dahil may sakit na cancer ang ina ko. He also wish for me to marry you before he dies." Binitawan niya ang panga ko at matalim pa rin akong pinagmasdan. He smirked darkly. "Ngayon pa lang nandidiri na akong makasama ka. You're not my dream woman to marry with. Kung gusto mong tahimik ang buhay mo habang mag-asawa tayo. Siguraduhin mong walang makakaalam na kasal tayong dalawa, dahil nakakahiya kapag nalaman ng lahat na kinasal ako sa babaeng mataba at hindi naman kagandahan." Hindi ko alam kung banta ba ang sinabi niya pero alam kong napipilitan lang siya na maikasal sa akin dahil parehong may sakit na cancer ang magulang namin. Alam kong magiging mesirable lang din ang buhay ko kapag kinasal na kami, pero ano'ng magagawa ko kung ito rin ang hiling ko sa magulang ko na maikasal sa lalaking gustong-gusto ko. And right now I'm going to be "THE GOVERNOR'S XXL UGLY WIFE" +++++++ SIMULA: FIX MARRIAGE Nagsimulang naging mesirable ang lahat nu'ng una kong makita si Calvin Klein. "Iha, may bisita tayo. Pupunta si Calvin at ang magulang niya sa bahay. Kailangan mong maghanda ngayong gabi." Nabilaukan ako sa ininom kong juice nang biglaan iyong in-announced ni Mommy sa hapag kainan. Namilog rin ang aking mga mata. "W-What? Pupunta si Calvin at ang pamilya niya rito sa bahay?"gulat kong tanong. Nagtawanan si Mommy at Daddy sabay tango ng kanilang ulo. "Yes, iha... You will meet your prince charming. Alam kong ikasasaya mo ito." "Really, Mommy? But why? Bakit sila pupunta sa bahay natin? Nagbayad ka ba ng talent fee, para kusang pumunta ang pamilya ni Calvin rito sa bahay natin? Birthday ko ba? Pero katatapos lang ng ka arawan ko, ah!" takha kong tanong. Isang sikat na artista si Calvin Klein at siya ang matagal ko ng crush sa entertainment industry. At impossibleng magkaharap kaming dalawa. Hanggang kalayuan ko lang siya pwedeng titigan dahil hindi ako confident sa sarili ko. Kaya naisip ko na baka binayaran ng malaking halaga si Calvin Klein para pumunta sa bahay namin, lalo na't matagal ko ng pinangarap na makita ang iniidolo kong artista nang harap-harapan. "Hindi na namin kailangan gawin iyon, iha. Actually, nabili namin ang Entertainment Company nila Calvin. As you can see... Calvin Klein is under our Entertainment now. Pwede mo na siyang makita kahit kailan mo gusto. Pwede kang dumalaw sa Company namin ng Dad mo para makita mo siya palagi." May ari ng Entertainment Company ang parents ko. At hindi ko akalain na ikatuwa ko ang balitang ito. Halos magtatalon ako sa tuwa sa mga oras na iyon. Hindi ko na nga inalintana kung ano'ng rason, bakit benenta ng pamilya ni Calvin ang kanilang Entertainment Company sa magulang ko. Ang tanging nasa isip ko sa mga oras na iyon...Finally, my dreams will come true. Makikita ko na si Calvin...Makikita ko na ang hinahangaan kong lalaki. Anim na taon akong naging fan girl niya. Since high school pa lang ako hanggang sa maging second year college. I'm still his fan girl. Kahit ilang concert pa ang pinuntahan ko. Hindi niya ako napapansin. Pero ngayon, harap-harapan ko na siyang makikita sa malapitan. Makakausap ko pa siya. My parents are the best for making my dream come true. Ito ang unang beses na makikita ako ni Calvin, kaya dapat ko itong paghandaan. Buong araw, naghahanap ako ng magandang susuotin. Nag-shopping ako, namili ng magandang dress, dahil ayaw kong walang ayos sa unang kita ni Calvin sa akin. Nagpa-salon pa ako, inayos ko ang buhok ko. Nagpa-make-up na rin ako. Wala namang nagbago sa mukha at katawan ko. Mataba pa rin naman at panget pa rin ang mukha ko pero maaliwalas naman akong tingnan. Nakaramdam ako ng lungkot nang makita ko sa salamin kung gaano ako kataba. Malaki ang bilbil, malaki ang braso, mataba ang ilong, parang lobo ang pisnge sa sobrang taba. Napanguso ako. Sana magustuhan ako ni Calvin! Sana tanggap niya ako kahit ganito ang katawan ko. "Wow! You're so pretty, iha!" puri ni Mommy sa akin. Well, she's my Mom. Of course she will praise me. "Of course, Mom. Ayaw kong sayangin ang araw na ito. Thank you for making me happy." Niyakap ko sila ni Daddy. "Both of you are the best!" Nakasuot lang ako ng fitted dress, kahit bakat ang bilbil ko hindi ko na iyon pinansin. Kahit ano'ng tago ko sa aking katawan. Malaki pa rin naman akong tingnan, but at least. I wear elegant dress. Ilang sandali pa. Dumating na ang parents ni Calvin. Binati nila kami nang nakangiti. Sobrang gwapo at ang ganda ng parents ni Calvin. Nakipagbeso sila kay Mommy at Daddy. Nang huminto sila sa harapan ko, they head to foot on me. I was just smiling widely and greeted them with a big smile on my face. "H-Hello po," nahihiya pa ako sa mga oras na iyon. "Hello, iha." Binati ako ng ginang. "I heard, you're an avid fan of my son? Is that correct?" Namula ako sa tanong ng Mommy ni Calvin. "O-Opo..." Yumuko ako. "I see...Mukhang kilala mo na ang anak ko. Hindi na kami mahihirapan na ipagkatiwala siya sa'yo." Napatanga ako subalit hindi ko makuha ang ibig niyang sabihin. "P-Po? A-ano'ng ibig niyong sabihin?" "Nothing...nevermind, iha." Hinimas niya ang braso ko sabay ngiti sa akin nang makahulugan. Wala akong nakitang panghuhusga sa mga tingin nila sa akin. They were just smiling at me. Ang gaan para sa akin dahil tanggap ako ng parents ni Calvin. Though, hindi ko pa rin makuha ang ibig niyang sabihin. Bakit nila ipagkatiwala si Calvin sa akin? "O, siya...Pumasok na tayo sa loob, Mrs.Klein. Sa dinning area na tayo mag-usap. Naghanda kami ng maraming pagkain," giniya sila ni Mommy papasok sa loob ng bahay. Habang naiwan naman akong nakatunganga sa main entrance ng bahay namin. Nakatanaw ako sa unahan, hinihintay ang pagdating ng isang sasakyan. Wala na kasi akong makita na may kasama sila. Saan si Calvin? Akala ko ba sasama siya ngayon? "Iha, I'm sorry to tell you this...Mamaya pa ang dating ng anak ko, may last shoot siya ngayon. Tatapusin niya muna bago siya didiretso rito," sabi ni Mrs.Klein. "Ah...okay po." Sumunod na rin ako sa kanila. Kahit paano...natuwa na rin. Kahit late ang dating ni Calvin. As long as he is going to come into our house. That's fine with me. Hindi na ako makapaghintay na makita siya. Ang lalaking matagal ko nang hinangaan. Nasa hapag kainan pa lang kaming lahat. Hindi na ako mapakali habang hinihintay naming lahat ang pagdating ni Calvin. Pakiramdam ko, para akong lalagnatin sa bawat minuto na naghihintay kami sa anak ng mag-asawang Klein. "I'm sorry for the inconvenience. Masiyado lang talagang busy ang anak namin, kaliwa't kanan ang indorsement niya kaya medyo natagalan siya. But don't worry, I know my son very well. Alam kong pupunta talaga siya rito." Tumawa si Marjorie Klein, ina ni Calvin. Bawat ngiti nito sobrang ganda niya, lumilitaw ang kanyang malalim na dimple. Kuhang-kuha ni Calvin ang mata ng kanyang ina, singkit na mapupungay. "No worries...Alam namin kung gaano ka sikat ang anak niyo... Isa nga itong anak ko ang nababaliw sa kanya mula pa noong highschool. Ang dami nga niyang collection." Tumingin sa akin si Marjorie Klein. Ngumiti siya sa akin nang malawak. Nakaramdam naman ako ng hiya dahil ayaw ko talagang ibulgar ng magulang ko ang pagiging avid fan ko kay Calvin, tapos sa magulang pa nito sinabi. "Huwag ka nang mahiya, iha. That's fine... Hindi na bago sa amin na may humahanga sa anak namin. What would I expect right? He's a famous celebrity and soon he will be a Governor." Lahat kami nagulat sa biglaang anunsiyo ni Mrs.Marjorie. "Magiging Governor po si Calvin?" hindi ko mapigilang itanong. "Yes, iha... Siya ang susunod sa yapak ng kanyang Auntie na si Pam Clemente. He's also interested in starting a new journey, so we supported him. Kung masaya siya sa pagtungtong bilang Governor ng Manila. That's fine with us. As long as he can handle his career very well and as a public servant." Marami pang pinag-uusapan si Mommy at Daddy saka magulang ni Calvin. Patungkol naman ito sa negosyo ng isang entertainment Company. "Masaya ako na binili niyo ang buong Entertainment Company namin... Actually, we couldn't handle the Entertainment industry anymore. Sobrang dami na naming business ni Johan. We need to give up our other businesses. In fact, malaki na ang utang na taxes namin doon. The President has declared that he will turn down our Entertainment Company dahil hindi kami nakabayad ng buwis. Hindi ko na kaya na bayaran iyon. Malaki ang mawawala sa amin. Sana lang makaya niyong isalba ang negosyo namin." "Your Entertainment Company is in good hands, Marjorie. Ngayong nasa amin na ito. Isasalba namin ang Company niyo, hindi namin hahayaan ang mga artista na umalis na lang sa Station, pero dapat tumupad kayo sa usapan." Makahulugan ang titig ni Mommy sa mag-asawang Klein. "Marunong akong tumupad sa usapan natin. Actually, my son doesn't know about it yet, pero ngayon niya malalaman oras na dumating na siya." Nakikinig lang ako sa kanilang apat na nag-uusap. Kahit wala akong alam sa negosyo ngunit isa lang ang napagtanto ko. Ang Entertainment Company na pagmamay-ari ng pamilya ni Calvin ay isasarado ng Presidente ng Pilipinas dahil hindi ito nagbabayad ng buwis. At si Mommy at Daddy ang sumalo sa lahat ng responsibilidad upang hindi ito tuluyang magsara. Pero may kondisyon sila Mommy bago nila isalba ang Entertainment Company. Iyon ang dapat kong malaman. "Ma'am, sir...Nandito na po ang anak ng bisita niyo." Natigil ang usapan sa hapag nang pumasok sa dinning area ang isang katulong namin na para bang kinikilig pa ito dahil namumula ang kanyang pisnge. Hindi rin mapakali. "Si Calvin...n-nandiyan na?" hindi makapaniwala kong tanong. Nanlaki ang mata ko. Tumango lang ang katulong. Napatayo naman ako dahil hindi ko alam ang gagawin. Agad akong nakataranta. Sobrang bilis ng tibók ng puso ko. Panay ayos ako sa aking buhok. Ilang sandali pa, pumasok ang lalaking kanina ko pa hinihintay. Nakasuot siya ng itim na cap, he's wearing a hoodie white jacket and a black pants. Kahit simple lang ang kanyang suot pero sobrang bagay sa kanya. My jaw dropped. While seeing him face to face. Iba pala ang karisma ni Calvin sa malapitan. Humahataw ang dibdib ko habang nakatitig sa kanya ngayon. "Iho, finally you came here. Bakit ang tagal mo?" tanong ng Mommy niya. "I'm sorry. I came late. Tinapos ko lang ang last shooting namin ni Clara," he said to us. Sa akin agad bumaling ang kanyang atensyon subalit ako lang naman ang nakatayo rito sa hapag kainan. Nagkasalubong ang dalawa niyang kilay pagkatapos tumitig siya sa katawan ko. Walang reaksyon ang kanyang mukha pero agad siyang nag-iwas ng tingin saka dumiretso patungo sa kanyang Daddy at Mommy. Nagbeso siya sa magulang niya at nakipagkamayan naman siya kay Mommy at Daddy. "Hello, iho... Ito ang unang beses na nagkita tayo. Sobrang gwapo mo pala talaga sa personal. Tama nga sila," sabi ni Mommy. Pansin ko na natutuwa rin ang ina ko na makita niya si Calvin. "Thanks... I know you a bit. But not everything," Calvin said using his deep voice. Napansin ako ni Daddy na nakatayo pa rin habang ang titig nasa kay Calvin. Halos hindi ko na mahiwalay ang atensyon ko sa gwapo niyang mukha. Maski konting galaw ng kanyang ekspresyon, napapahanga ako ng sobra. Ganito pala ang pakiramdam nu'n...Iyong tipong isang dangkal na lang agwat naming dalawa. Sa totoo lang...Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito siya sa harapan ko ngayon. Malaya kong narinig ang kanyang boses, malaya ko siyang matitigan kahit kailan ko gusto at pwede ko pa siyang mahawakan ngayon. Pero nanginginig ang buong katawan ko. I was really nervous. Kundi lang ako hinawakan ni Daddy sa braso hindi mawawala ang atensyon ko kay Calvin. "Ella, sit on your chair. Your mouth is drolling." Doon lang ako natauhan. Mabilis naman akong umupo sa upuan ko. Pinahid ko ang labi, baka nga naglalaway na ako, pero wala naman. Uminom ako ng tubig dahil pakiramdam ko, bigla akong na dehydrate pagkakita ko kay Calvin. It was so unreal to see him in front of me. Talking with us. Looking at me, kahit saglit lang ang titig niya sa akin kanina gusto kong mangisay sa kilig. Sa ilang taon na pinangarap ko na mapansin niya ako. Nangyari na rin ang lahat. Hindi tuloy ako mapakali sa upuan ko. "So, now that my son is here. Pwede na siguro nating pag usapan kung ano'ng sadya namin rito. At kung bakit nandito kami sa bahay ng may nagmamay-ari ng isang Entertainment Company na dapat sana'y kakompetensiya namin sa negosyo, but it turns out. We need your help," panimula ng ina ni Calvin. Nakatitig lang ako kay Calvin. Hindi na talaga siya mawala sa paningin ko lalo na't nasa harapan ko lang siya nakaupo. Nasa Mommy niya ang kanyang atensyon kaya hindi niya na pansin na halos matunaw ko na siya sa mga titig ko. "What is the meaning of this, Mom? Akala ko ba...ipakilala mo lang ako sa bagong may ari ng Company natin? Bakit iba yata ang gusto niyong pag-usapan ngayon?" tanong ni Calvin. Sa tuwing nagsasalita siya para akong dinuduyan ng alapaap. Sa bawat ekspresyon niya, tumitibók ang puso ko. Parang na kompirma ko sa sarili na mahal ko si Calvin. I'm crazily head over heels with him. Mas lalo siyang nagiging attractive sa paningin ko sa konting kibot ng kanyang labi, sa bawat rinig ko sa kanyang boses. Everything is so magical. I wanna stop myself but I couldn't help it. Parang tumigil ang mundo ko. Si Calvin na lang ang nakikita ko na kasama ko rito sa hapag kainan. It feels so right knowing that he's in front of me, kasabay ko sa pagkainan. Parang nanaginip pa rin ako sa lahat ng ito. "Ella, are you listening to us?" Nabalik ako sa aking diwa nang marinig ko ang boses ni Daddy na kanina pa pala tumatawag sa akin. Nakuha ko tuloy ang atensyon ni Calvin kaya na pa sulyap siya sa akin. His two eyebrows touch. Nakaramdam ako ng hiya, kahit hirap kong basahin ang iniisip niya. Nakakahiya rin dahil ilang beses na pala akong tinawag ni Daddy. "D-Dad, what is it?" Baling ko kay Daddy. Tumikim ako para ayusin ang sarili. Napa-iling nang ulo ang dad ko. Sumenyas siya kay Mommy, hudyat na gusto niyang siya ang magsabi sa akin. "Iha, please pay attention to us. This is so very important," ani Mommy. "Okay po, Mom. Ano po pala ang pag usapan natin?" This time natuon na ang atensyon ko sa kanila. Nagkatinginan ang Mommy at Daddy ni Calvin sa parents ko pagkatapos naglakas loob rin silang magsalita. "Kayong dalawa ni Calvin...Ikakasal kayo next year." Parang nabingi ang isipan ko. Hindi ko alam ang sasabihin. Kinurap ko ang mga mata. Nag-e-echo ang kataga na iyon sa isip ko. Ikakasal kami ni Calvin? Ikakasal kami? Bumaling ako kay Calvin. Malamig ang tingin niya sa magulang ko. Kumunot rin ang kanyang noo...He's a little bit grumpy. Mukhang ayaw niya yata na makasal sa akin, based on his angry expression. I didn't expect this. "M-Mom...D-Dad... I don't get it? Bakit ako ikakasal kay Calvin?" naguguluhan kong tanong. "This is for your own good, iha." Si Mommy habang nakangiti sa akin. "Alam kong matagal mo na itong pinangarap...Ang makasama ang taong iniidolo mo sa mahabang panahon." "W-What? For my own good? How about, Calvin? I don't know if he would like this idea." Iniling ko ang ulo. Tumingin silang lahat kay Calvin. Including me. I saw him gripping his teeth tightly. Tumitig siya sa magulang ko, pagkatapos sa kanyang parents at ang panghuli sa akin. Tinaas niya ang kanyang kilay. "She's right... I'm against this idea. Hindi ako magpapakasal sa matabang babae na iyan!" Tinuro niya ako. The way he stared at me. Para itong nandiri sa itsura ko. Bigla akong nanlumo. Parang na blangko ang isipan ko. Hindi ko in-expect na harap-harapan niya akong laitin. Nawala na parang bula ang magandang scenario sa isipan ko. "Calvin, she's your biggest fan. Watch your mouth and respect her!" sita ng kanyang ina. "I know her, I know that she's my fan. Why would I care? Hindi lang siya ang fans ko. Marami sila...Hindi siya kawalan kung mawawala siya. I'm just being true to my words. Hindi ako magpapakasal sa anak nila, bukod sa mataba na. Sobrang panget pa. She's out of my type, for god's sake!" Parang gumuho lalo ang mundo ko. Sobra akong nasaktan kaya hindi ko mapigilan ang paglandas ng luha ko. Hindi na ako makapagsalita. Nagalit na rin ang magulang ko sa sinabi ng kanilang anak. "How dare you insult our daughter! Baka gusto mong mawalan ng career, Calvin? Hindi mo ba na isip na hawak na namin ngayon ang entertainment Company na pagmamay-ari ng magulang mo? Pwede naming sirain ang career mo. Therefore, your plan to run as a Governor will be ruined too!" Doon natigilan si Calvin. Unti-unti siyang nawalan ng gana. Ang mga magulang naman niya halatang natakot sa pagbabanta ni Daddy sa kanila. "Sa ating lahat...Kami ang mas may makapangyarihan ngayon. Isang labas lang namin ng Statement, pwedeng masira at mag-iba ang tingin mga tao sa anak niyo." Si Mommy sa mababang boses. "Watch your mouth, iho. I'm very disappointed in you. Wala kang modo!" "Mom,huwag niyo nang pilitin iyong tao na pakasalan ako! Ayaw ko rin namang magpakasal sa kanya!" Tumayo na ako saka nagtatakbo na ako palabas ng dinning area. Hindi ko na kaya ang sakit nang pang-insulto ni Calvin sa buong pagkatao ko.