Efnan'ın ağzından..
Hayat bazen zorunlu olduğumuz bir yaşamdan ibaret olabiliyordu, aldığımız nefesin zorunluluğu boğazımızda tıkalı kalırken! Yaşamak diye bir eylemde bulunmamız bir zorunluluktu. İnsanın yaşamak için bir sebebi yoksa! Aldığı nefes boştu. Nefesin bir boşluktan ibaret olduğu bir gerçekti, ne için yaşıyor gülüyor, eğleniyorduk? Sonunda öleceğimizi bile bile bu hayatın, insanların kurduğu oyunlarda meze olarak kullanılmak kaçınılmaz bir gerçekti.
Her şeye rağmen gülebiliyorsa insan mecburiyetin bir sonu vardı adına ölüm derlerdi...
Bir gün sonumuz gelecek, ve bu dünyada yaşanılan olan olayları diğer insanlar tarafınca unutulup bir hiçe dönüşülecekti, boşu boşuna nefes almak sonunda yokluğa bulanmaktı.
Hayat hep oynamak istediği oyunu biz insanlar üzerinde oyuncak misali o
