Ilang araw ang lumipas at parati ko lang nakikita si Anthony sa loob ng kuwarto. Sometimes, he would greet me, but always, he just stood on the side of the bed and would stare at me like I was a beautiful artwork.
I did not find it odd, nor problematic. Hinayaan ko siyang tumitig sa akin.
Noon, hilig niya talagang tumitig sa mukha ko. Sa University canteen, hindi lilipas ang isang segundo na hindi siya titig sa mukha ko. At kung susuwayin ko naman, iiling lang siya at ngingiti sa akin sabay sabing, "Natatakot akong mawala ka sa paningin ko, Azora."
From then on, hindi ko na siya sinuway. Hinayaan ko siya sa hilig niyang tumitig. And inside that room, nakatitig pa rin siya sa mukha ko.
Kaya naman tumitig din ako pabalik sa kaniya. I was laying on the bed on my side, staring at Anthon
