Cemil
"Araba kullanmasını biliyor musun?"
Beni aracıma bindirdi, ardından direksiyonun başına geçti. Canım yanıyordu, ama sanırım kesik düşündüğüm kadar derin değildi. Gömleğim siyahtı, bu yüzden akan kan görünmüyordu ama elime bastırdığımda parmaklarımın arasından süzülen sıcak sıvıyı hissetmemek imkânsızdı.
"Az, biraz biliyorum." dedi ve aracı çalıştırarak yola koyulduk.
Ayşe, göz ucuyla bana bakıp duruyordu. Panik ve endişe dolu nefesi aracın içindeki sessizliği boğuyordu.
"Cemil, beni duyuyor musun?"
Sesini duydum ama yanıt vermek istemedim. Göz kapaklarım kurşun gibi ağırlaşmıştı, içimdeki garip bir his beni derin bir uykuya çağırıyordu.
"Uykum var."
"Az kaldı, sabret."
Duyuyordum ama algılamakta zorlanıyordum. Giderek uzaklaşan, sanki suyun altından gelen bir ses gibiydi Ayş
