นางร้ายจำยอม

เสียงร้องไห้ดังขึ้นไปทั่วทั้งจวน จางอี้หลินเด็กชายวัยห้าหนาวนั่งกลัวตัวสั่นร้องไห้ออกมา เมื่อเขาวิ่งชนมารดาที่เดินสวนทางมาพอดี สายตาของมารดานั้นดูแล้วช่างเหมือนพวกผีปีศาจน่ากลัวยิ่ง วันนี้เขาต้องถูกมารดาลงโทษอีกเป็นแน่ "ทะท่านแม่!! อือออ!! ข้าขอโทษ!! ข้าวิ่งไม่ดูทางเองจึงเผลอชนท่านแม่เข้า ท่านแม่อย่าลงโทษข้าเลยนะ ฮืออ!!" สายตาเฉี่ยวคมมองมายังบุตรชายที่นั่งคุกเข่าขอโทษนางอยู่กับพื้น นางคิดว่าพวกบ่าวไพร่ช่างเลี้ยงดูเขาได้ไม่ดีนัก ไม่รู้กฏธรรมเนียมในจวนนี้หรืออย่างไรกัน ลูกของนางคือผู้นำตระกูลเพียงคนเดียวเท่านั้นเหตุใดจึงได้ปล่อยให้วิ่งเล่นซนแบบนี้ ใบหน้าบึ้งตึงของจางอี้หลานมองมายังบ่าวไพร่และพี่เลี้ยง ทำเอาคนสบตารีบก้มหน้าลงอย่างขนลุก "อี้หลิน..ลูกรู้หรือไม่ว่าการวิ่งเล่นซนเช่นนี้ไม่ใช่วิสัยของผู้นำในภายหน้า หากมัวแต่เล่นซนแบบนี้แล้ว ใครกันเล่าจะถูกเชิดชู เจ้ารู้หรือไม่อี้เหมินน้องชายต่างมารดาเจ้าแม้เขาจะอายุน้อยกว่าเจ้าหนึ่งปี แต่เขากลับดูเคร่งขรึมแล้วแบบนี้หากเขาได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลขึ้นมา ข้ากับเจ้าคงไม่มีที่ซุกหัวนอน.. อี้หลินลูกรักต่อไปอย่าให้แม่เห็นเจ้าเล่นซนแบบนี้อีก!!" สายตาเฉี่ยวคมของมารดาก้มลงมาพร้อมกับเอ่ยคำพูดเยือกเย็นแบบนี้ออกมา ทำให้อี้หลินเด็กน้อยไร้เดียงสาต้องกลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอก ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ท่านแม่จะไม่พูดเรื่องผู้นำตระกูล ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ท่านแม่ไม่เปรียบเทียบเขากับอี้เหมิน หารู้ไม่ท่านแม่ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะกอดเขา ปลอบเขา ป้อนข้าวเขา เหมือนกับมารดาของอี้เหมินทำ ความน้อยใจบวกความกลัวทำให้น้ำตาของเด็กน้อยไหลหลั่งลงมา อี้หลานภรรยาเอกในตระกูลจางนางแต่งเข้าสกุลจางเพราะบิดาของนางและบิดาของจางซิงได้หมั้นหมายกันไว้มานาน แต่ในความเป็นจริงแล้วนั้นนางรักจางซิงมาตั้งแต่ยังเยาว์ ความปรารถนานี้ทำให้นางได้สมหวัง แต่ไม่ใช่กับจางซิง เดิมทีเขามีคนรักอยู่แล้วนั่นก็คืออนุเยว่ซินหรือจางเยว่ซิน เมื่อนางแต่งเข้ามา ความสำคัญของภรรยาเอกอย่างนางก็หดหายไป ระหว่างนางตั้งครรภ์สามีกลับไม่เคยเหลียวแลจนอี้หลินลืมตาดูโลกเขากลับไม่ใส่ใจใยดีนางนัก แม้แต่อี้หลินเขาก็ไม่เคยใส่ใจเลยทั้งที่อี้หลินเป็นบุตรชายคนแรก แต่กลับกันสามีของนางกลับเอาใจใส่อนุทำดีกับเยว่ซินและลูกของนางดูแลปกป้องนางอย่างดี ความน้อยเนื้อต่ำใจนี้กลับทำให้อี้หลานเปลี่ยนไป จ้องแต่จะทำร้ายอนุเย่วซินและลูกชายของนาง มิหนำซ้ำยังบีบบังคับลูกชายให้อยู่ในกรอบกฏเกณฑ์ที่เด็กวัยนี้ไม่สมควรได้รับ ทำให้นางดูร้ายกาจในสายตาของคนในจวน แม้แต่ลูกของนางยังไม่กล้าจะเข้าใกล้ "ครั้งนี้แม่จะปล่อยผ่าน หากมีครั้งหน้าแม่จะลงโทษเจ้า!! ..เสี่ยวเซียงหากเจ้าดูแลลูกข้าไม่ดูแลปล่อยให้ลูกข้าเล่นซนแบบนี้อีก ครั้งหน้าข้าจะสั่งโบยเจ้า!!" "จะจะเจ้าค่ะ นายหญิง!!" เสี่ยวเซียงก้มหน้าลงอย่างกลัวเกรงและรับคำของอี้หลาน ฝีเท้าก้าวบางๆเดินผ่านไปอย่างช้า แต่สายตากลับปรายตาหันมามองลูกชายและเสี่ยวเซียงก่อนเดินห่างออกไป ทำเอาเสี่ยวเซียงถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว เป็นแบบนี้จะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแน่ๆ แค่คิดก็สั่นไปทั้งตัวแล้ว เสี่ยวเซียงคิด เสียงสะอื้นน้อยๆที่ดังอยู่ข้างทำให้เสี่ยวเซียงพี่เลี้ยงเพียงหนึ่งเดียวของอี้หลินต้องรีบหันมามอง "โธ่!! คุณชายน้อย น่ารักปานนี้แต่เหตุใดจึงได้มีจิตใจบอบช้ำแบบนี้" เสี่ยวเซียงนึกสงสารเด็กน้อยที่นั่งสะอื้นเบาๆอยู่ข้างๆ นางจึงรีบเข้าไปปลอบใจ "คุณชายเจ้าคะ นายหญิงไปแล้วลุกเถิดเจ้าค่ะ" เสียงบางเบาของพี่เลี้ยงทำให้เด็กน้อยต้องรีบเอี้ยวตัวหันมากอด "พี่เสี่ยวเซียง!! ท่านแม่เป็นแม่ของข้าจริงหรือไม่ เหตุใดจึงใจร้ายกับข้าเช่นนี้ ข้ายังใช่ลูกท่านพ่อท่านแม่อยู่รึปล่าว เหตุใดข้าทำสิ่งใดจึงได้ผิดนัก!!" เสียงเด็กน้อยวัยห้าหนาวพูดความในใจออกมา ตัดพ้อต่อว่าตัวเองใช่สายเลือดของตระกูลนี้หรือไม่ เหตุใดคนที่เป็นทั้งพ่อและแม่ไม่เคยมอบความรักให้เขาบ้างเลย "คุณชายเจ้าคะ ท่านพ่อท่านแม่รักคุณหนูมากกว่าใคร เหตุใดจึงเอ่ยออกมาเช่นนี้ ที่พวกท่านทำลงไปคงอาจเพราะอยากให้คุณชายเข้มแข็งหากวันหน้าต้องขึ้นรับตำแหน่งผู้นำตระกูลจะได้ไม่มีใครกล้าคิดโค่นล้ม หยุดร้องเถอะนะเจ้าคะ ท่านอาจารย์เหมามาแล้วต้องรีบไปเรียนแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวเซียงจับใบหน้าของเด็กน้อยแล้วเอามือปาดน้ำตา เวลานี้พี่เสี่ยวเซียงคือที่พักใจของเด็กน้อยอย่างเขาในตอนนี้ . . . ในวันต่อมา เสียงหัวเราะของสองพี่น้องวิ่งเล่นหยอกล้อกันไปมาตามประสาเด็ก โดยมีเยว่ซินนั่งมองเด็กๆเล่นกันไปมา ในใจก็นึกสงสารอี้หลิน เป็นเด็กเล็กแท้ๆกลับถูกมารดาบังคับสารพัด แล้วแบบนี้อี้หลินจะเติบโตไปเป็นคนแบบไหนกันนางคิด พลางถอนหายใจออกมา อยู่ๆเสียงดังจากพวกบ่าวด้านนอกก็ดังเข้ามา เป็นเสียงของอี้หลานที่เข้ามาและจับแขนลูกชายของนางที่กำลังสิ่งเล่นอย่างสนุกอยู่ดึงกระชากเข้ามา สายตาเกลียดชังปรากฏขึ้นชัดบนใบหน้าทำเอา อี้เหมินกลัวและร้องไห้ออกมาแล้วรีบวิ่งไปหลบหลังมารดา "อี้หลิน แม่บอกเจ้าหลายครั้งแล้วใช่หรือไม่ ว่าอย่ามาเล่นกับคนพวกนี้ รู้หรือไม่คนพวกนี้คอยจ้องจะทำร้ายและแทงข้างหลังเจ้า!!เห็นทีวันนี้แม่คงต้องลงโทษเจ้าให้หลาบจำ!! " อี้หลินร้องไห้ออกมาโดยไม่มีเสียงใด มีแต่น้ำตาไหลหยดลงมาเพราะความกลัวมารดาทำให้อี้หลินต้องกลายเป็นอีกคนเมื่ออยู่ต่อหน้านาง เยว่ซินเห็นแบบนี้นางสงสารอี้หลินจับใจ นางจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดพูดออกไป "พี่อี้หลาน เด็กน้อยวัยนี้เป็นวัยที่กำลังเล่นสนุกสนาน ข้าเห็นว่าคุณชายอี้หลินกำลังสนุกและเล่นกับอี้เหมินโดยไม่มีสิ่งใดขัดแย้งกัน พี่น้องรักใคร่ปรองดองท่านควรจะดีใจ และได้ปล่อยให้คุณชายอี้หลินได้เล่นบ้างนะเจ้าค่ะ " สายตาของอี้หลานมองมาทางนาง แล้วปล่อยมือที่จับลูกชายออก เสี่ยวเซียงรีบมาดึงตัวอี้หลินไปไว้ข้างๆ สายตาเฉี่ยวคมมองมาทางเยว่ซิน นางกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ปกตินางไม่เคยต่อปากต่อคำกับอี้หลานเลยสักครั้ง ที่ผ่านมานางถอยห่างและยอมมาตลอด สายตาของอี้หลานกลับทำให้นางหายใจไม่ทั่วท้อง "เยว่ซิน เจ้ามีสิทธิ์ใดมาสั่งสอนข้า ในจวนนี้นอกจากข้าไม่มีใครหน้าไหนมาสอนข้าได้ ลูกของข้าต่อไปคือผู้นำตระกูล ข้าไม่อยากให้ลูกของข้าต้องมาเกลือกกลั้วกับลูกคนป่าอย่างเจ้า!!" คำพูดกับฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้เยว่ซินและเข้ามาใกล้จนมือของอี้หลานยกขึ้นบีบคางของเยว่ซิน "แค่สามีของข้าข้ายังมีเมตตาแบ่งให้เจ้า เจ้าจะหลอกล่อเอาสิ่งใดจากลูกข้าอีก!! .." เพี้ย!!!~~ " ท่านแม่!!" เสียงของอี้เหมินร้องขึ้นมาเมื่อเห็นแม่เขาถูกรังแก เขารีบวิ่งเข้าไปกอดแม่ทันทีพร้อมกับร้องไห้ แต่สุดท้ายกลับทำให้อี้หลานไม่สำนึก นางทุบตีและทำร้ายสองแม่ลูกอย่างรุนแรง ท่ามกลางเสียงห้ามปรามของบ่าวไพร่ทำให้เสียงดังไปหมด พอดีกับจางซิงมาพอดี บ่าวไพร่จึงรีบวิ่งไปรายงานเขาทันที เขารีบเข้ามาและเห็นภาพที่เยว่ซินพร้อมกับอี้เหมินถูกทำร้ายอย่างหนัก ที่ผ่านมาเขาตักเตือนนางมาโดยตลอดว่าอย่ามายุ่งกับเยว่ซินและลูก วันนี้เขากลับเห็นกับตาว่านางทำร้ายทั้งคู่ต่อหน้าเขา ยังไม่ทันจะพูดสิ่งใด จางซิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วกระชากแขนที่กำลังจะตบลงไปยังใบหน้าของเยว่ซินออกมาแล้วกระชากนางสุดแรงเหวี่ยงจนอี้หลานล้มลงไปด้านข้าง อี้หลานเงยหน้าขึ้นพร้อมกับมองมายังสามีที่ตอนนี้กำลังกอดอี้เหมินและอนุของเขาอย่างห่วงใยและจ้องมองมาทางนางอย่างเกลียดชัง ........................................................