วันต่อมา ..อี้หลานมาหาเด็กๆตามปกติ วันนี้นางมานั่งรออี้หลินและอี้เหมินที่ไปเรียนกับอาจารย์เหมา แต่ก็รู้สึกว่าวันนี้นางคงดวงไม่ดีที่ต้องพบกับจางซิงอีก
เมื่อเขามองเห็นนางและกำลังเดินเข้ามา นางรีบหันหน้าหนีและจะลุกเดินออกไปยังที่อื่น แต่เขาก้าวขาเข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้ได้ อยู่ๆเขากลับดึงแขนของนางไว้ได้ทันที
"เดี๋ยวก่อน..เจ้านี่ช่างขยันเหลือเกินนะ ไม่รู้ว่าอยากจะมารอลูกหรือมารออะไร ข้าว่าเจ้าอยาก..."
"ปล่อยข้านะ ข้าไม่อยากพบใครทั้งนั้นนอกจากเด็กๆ จางซิงข้าบอกท่านตรงนี้ไว้เลยนะ ท่านอย่าหลงตัวเองให้มาก ข้าไม่ได้ต้องการท่านอีกแล้ว!!..ท่านจะไปทำอะไรก็ไปอย่าได้มายุ่งกับข้า และแตะตัวข้าแบบนี้!!"
จางซิงหยุดชะงักเขามองมาที่มือของตัวเอง แล้วรีบปล่อยทันที เขาทำบ้าอะไรเนี่ย
"ข้าก็แค่อยากมาเตือนสติเจ้า!! อย่าคิดมาทำอะไรลุ่มล่ามกับข้าอีกมิเช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าไม่ได้มาเจอ..."
"ท่านพ่อ!!..." เสียงของอ
