อี้หลินนอนหลับไปพร้อมกับคราบน้ำตา นานนักหนาที่นางไม่เคยได้ดูแลเขาตามที่ผู้เป็นแม่พึงกระทำ อี้หลินต้องเจ็บช้ำเดียวดายแค่ไหนกันนะ
ตลอดเวลาที่ผ่านมานางเอาแต่ทำร้ายจิตใจเขา เพราะห่วงแต่ตัวเอง กลัวไม่ได้ความรักจากสามี สุดท้ายคนที่ต้องรับกรรมคือลูกของนาง ที่อี้หลินต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะความเห็นแก่ตัวของนาง นางเดินเข้าไปใกล้บุตรชายที่กำลังนอนหลับ เสียงสะอื้นน้อยๆดังเล็ดลอดออกมา
"ท่านแม่!!..ท่านอยู่ไหน..ได้โปรดอยู่กับข้าก่อน!!.."
อี้หลานได้ฟังดังนั้นนางจุกเจ็บอยู่ในใจ อี้หลินต้องการนางมาโดยตลอด แต่เพราะความโกรธเขาจึงปิดกั้นตัวเอง อี้หลานไม่รอช้านางรีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆตัวลูกชายที่นอนร้องไห้สะอึกสะอื้นหาแม่
อี้หลานยื่นมือบางของตัวเองไปจับมือของลูกชายแล้วยกขึ้นมาแนบกับใบหน้า
"อี้หลินแม่อยู่นี่แม่อยู่ตรงนี้..แม่รู้เจ้าต้องการแม่มาตลอด..แม่ขอโทษ" อี้หลินไม่สามารถสกัดกลั้นความเศร้าโศกนี้ได้ น
