ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นเสื้อกันหนาวถูกถักทอขึ้นมาด้วยมือของอี้หลาน รอยยิ้มน้อยๆมองไปยังด้ายที่กำลังถูกถักทอขึ้น
ทุกเส้นที่ถักทอเกิดจากดวงใจที่บริสุทธิ์ของนาง นางตั้งใจถักทอขึ้นเพื่ออี้หลินและอี้เหมิน ไม่ว่าสุดท้ายแล้วทุกอย่างจะจบลงเช่นใดขอเพียงอี้หลินเข้าใจนางก็พอและยอมรับนางได้เหมือนเดิมแค่นั้นที่นางต้องการ
ไม่นานเสียงวิ่งดังเข้ามายังเรือนตะวันออกของนาง เสียงดังแทรกเข้ามาจากทางด้านหน้าเรือน
"คุณชายรอง..อย่าวิ่งเจ้าค่ะ !" เสียงเสี่ยวเซียงพูดขึ้น แต่ก็ไม่ทันการ เมื่อเด็กน้อยวิ่งมาหยุดอยู่ด้านหน้าของอี้หลาน อี้หลานนางยิ้มออกมาพร้อมกับวางมือจากการทอผ้าแล้วลุกขึ้น
"อี้เหมิน..ต่อไปเจ้าอย่าวิ่งแบบนี้ได้หรือไม่ หากเจ้าเสียหลักล้มลงไปอาจจะเกิดบาดแผลเอาได้ อีกอย่างหากเจ้าบาดเจ็บพี่เสี่ยวเซียงก็จะถูกลงโทษ..เจ้าไม่สงสารพี่เสี่ยวเซียงรึ!"
เด็กน้อยไม่พูดแต่กลับก้มหน้าลง
"เจ้าเพิ่งจะเลิกเรียนมาแล
