อี้หลานรีบออกมาจากตรงนั้น นางตรงไปยังห้องของอี้หลิน แต่ดันมาพบอี้เหมินกลางทางเสียก่อน นางหยุดเดินและมองเด็กน้อยตรงหน้า อี้เหมินดูคล้ายเยว่ซินนัก อ่อนโยน บอบบางตอนนี้นางนึกเสียใจกับนิสัยอันเลวร้ายของตัวเองนักที่ผ่านมานางทำร้ายใครต่อใครไม่เว้นหน้า แม้แต่เยว่ซินเอง ตอนนี้นางจะรับรู้หรือไม่ว่าอี้เหมินน่ารักขนาดไหน
หากเธอยอมรับเยว่ซินตั้งแต่วันนั้นครอบครัวคงจะมีความสุขมากไปกว่านี้ ตอนนี้อี้เหมินก็ต้องกำพร้าแม่ แตกต่างจากอี้หลินที่ยังมีนางอยู่ นึกแล้วน่าสงสารนัก
"ปีศาจ!! ..ข้าคัดหนังสือเสร็จแล้วข้าขอไปหาพี่ใหญ่ได้หรือไม่" เด็กน้อยกล่าวออกมา
อี้หลานถึงกับยิ้มกว้างออกมา อี้เหมินเรียกนางว่าปีศาจตั้งแต่วันที่นางย่างกรายมาที่นี่ เอาล่ะหากอี้เหมินเขายังไม่สะดวกใจจะเรียกนางดีๆนางก็ไม่ว่า เอาที่เขาสบายใจเถิด
"อี้เหมินน้อย..ไหนข้าขอดูซิเจ้าคัดจบไวขนาดนี้จะอ่านออกหรือไม่"
"ไม่ต้องห่วง ท่านอาจารย์
