นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 2 ร้ายแรงเกินห้ามได้

"อี้หลาน!!ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่าอย่าหาเรื่องกับเยว่ซินแต่มาวันนี้ข้าเห็นกับตาแบบนี้!! ข้าคงจะทนกับเจ้าต่อไปไม่ได้อีกแล้ว!!"

"ฮ่าๆๆ ท่านพี่..ที่ผ่านมาข้าทำไม่ดีกับท่านยังไง ข้ามีลูกชายให้ท่านเป็นคนแรกข้ารักท่าน ข้าทำเพื่อท่านทุกอย่าง แต่ท่านกลับเห็นนางสำคัญกว่าข้าที่เป็นเมียเอก ดูสิ!!ดูอี้หลินสิ ท่านให้ความรักอี้หลินสักครั้งบ้างมั้ย ส่วนข้า ท่านเคยใส่ใจถนอมน้ำใจข้าบ้างหรือไม่ หากท่านไม่รักข้าท่านก็ควรถนอมน้ำใจข้าบ้าง แต่กลับนำนางเข้ามาเพื่อจะแย่งชิงท่านไป แม้แต่ลูกของข้านางก็จะมาแย่งชิงไป..แล้วแบบนี้ท่านจะให้ข้าอยู่เฉยๆรึ!!"

"พี่อี้หลาน..ท่านเข้าใจผิดแล้วข้าและลูกไม่เคยคิดจะแย่งสิ่งใดจากท่าน ข้าขอเพียงได้อยู่ดูแลท่านพี่ซิงแค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว"

"หุบปาก!!มารยาสาไถสิ้นดี..น้ำคำของเจ้าล่อลวงสามีข้า ล่อลวงลูกข้า แล้วเหตุใดข้าต้องเชื่อเจ้าด้วยเล่า!!"

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! คนที่สมควรหุบปากควรเป็นเจ้าต่างหากอี้หลาน!!"จางซิงพูดขึ้น

"ฮ่าๆๆ ท่านพี่ที่ผ่านมาข้ายอมท่านทุกอย่างทำเพื่อท่านและตระกูลจางมาตลอด ข้ารักเดียวใจเดียวกับท่านมาตลอดมิเคยทำให้ท่านและตระกูลจางเสื่อมเสีย ข้าเสียสละตัวข้าเพื่อท่านมาตลอด ข้าปักใจรักท่านทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านและตระกูลจางมีความสุข แต่วันนี้ท่านกลับดุด่าข้าออกหน้าแทนเมียน้อยโดยไม่สนใจสิ่งใด มีหรือคนอย่างข้าจะยอม!!"

อี้หลานค่อยๆลุกขึ้นตอนนี้นางโมโหสุดขีดคงไม่มีสิ่งใดแลกกับความดีที่นางได้กระทำที่ผ่านๆมา สิ้นสุดแล้วความอดทน มีแต่ความขาดสติยั้งคิดเข้ามาแทรกในจิตใจเป็นไฟสุมทรวงที่มิอาจหาสิ่งใดมาดับได้ วันนี้หากนางต้องแพ้ให้กับเยว่ซิน ก็อย่าหวังว่าเยว่ซินจะมีความสุข

สายตาที่แดงกล่ำเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลนองลงมาจากดวงตาไม่หยุดหย่อน นางค่อยๆลุกขึ้น และก้าวเดินเข้ามาดวงตาหมายมุ่งตรงมายังเยว่ซินที่มีสามีของนางยืนโอบกอดไว้อยู่

"เยว่ซินหากข้าไม่มีความสุขชาตินี้เจ้าก็อย่าหวังว่าจะมีความสุขได้อีกเลย!!"

มีดปลายแหลมชักออกมาจากปลายแขนเสื้อดวงตาเคียดแค้นเกลียดชังทำให้ดูอำมะหิตขึ้นมา นางพรุ่งตรงไปยังเยว่ซินทันที ด้วยความรักสามีเช่นกันเยว่ซินจึงผลักจางซิงออกอย่างแรงจนเขาล้มลงไป ทำให้จางซิงร้องออกมา ท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่ที่ร้องกันระงม

เยว่ซินจับแขนของอี้หลานไว้ แต่อี้หลานกลับมีพละกำลังเยอะกว่า ทำให้เยว่ซินล้มลงไป อี้หลานได้โอกาสจะจ้วงแทงเยว่ซิน แต่อี้หลินกลับวิ่งเข้ามาเกาะที่ขาของมาดารจนนางล้มลง เสี่ยวเซียงรีบเข้ามาดึงคุณชายของนางออกไปได้ อี้หลินร้องเรียกท่านแม่ของเขาที่ตอนนี้ขาดสติยั้งคิดไปแล้วในตอนนี้ เด็กน้อยร้องไห้เรียกมารดาเพื่อให้นางคืนสติ แต่ถึงเรียกอย่างไรมารดาของเด็กน้อยก็ไม่หันกลับมาเสียที

จางซิงรีบลุกขึ้นจะวิ่งเข้าไปดึงอี้หลานออกมา แต่นางกลับกระชากเยว่ซินเข้ามาได้และเอามีดจี้ไปที่ลำคอของเยว่ซินท่ามกลางทุกคนที่ร้องห้าม อี้หลินลูกชายของนางร้องไห้ออกมาปากก็พร่ำห้ามปรามแม่ของเขาโดยมีเสี่ยวเซียงกอดรั้งเขาไว้

"เป็นยังไงบ้างเล่า!! ของรักของท่านกำลังจะจากท่านไป ท่านปวดหัวใจหรือไม่ท่านพี่!!" อี้หลานขาดสติอย่างหนักทำให้นางเลือกทำสิ่งที่ผิดพลาดนี้ลงไป

"ท่านพี่ไม่ต้องห่วงข้า ต่อจากนี้ข้าฝากดูแลลูกข้าด้วย!" เยว่ซินพูดออกมา

อี้เหมินที่ยืนร้องไห้โดยมีบ่าวคนหนึ่งกอดเขาไว้เช่นกันปากก็ร้องเรียกหาแม่ของเขาเช่นกัน

"ดี!!ได้สั่งเสียกันแล้วก็ดี!! เยว่ซินบอกลาสามีข้าสิ!! บอกเขาสิว่าเจ้าหมดวาสนาต่อเขาแล้ว..ฮ่าๆๆ" อี้หลานพูดขึ้นมาอย่างสะใจ มีดที่จ่อคอของเยว่ซินกลับจี้แน่นเข้าไปอีก แต่จู่ๆ อี้เหมินน้อยกลับสะบัดมือของบ่าวไพร่ออกแล้ววิ่งเข้าไปกัดที่แขนของอี้หลานทันที ทำให้อี้หลานตกใจและเจ็บเเขนขึ้นมาจึงทำให้มีดหลุดมือไป จากนั้นจึงเป็นโอกาสที่เยว่ซินหลุดออกจากมือของอี้หลาน

นางรีบวิ่งทั้งคลานไปกอดอี้เหมินเอาไว้ แต่อี้หลานใช้ความไวหยิบมีดขึ้นมาและพุ่งตรงไปยังสองแม่ลูก จางซิงเหลือบเห็นจงรีบวิ่งเข้ามาและใช้ตัวกำบังเยว่ซินและลูกไว้

แต่เหตุการณ์กลับตาลปัตรอี้หลินสะบัดตัวออกจากมือของเสี่ยวเซียงอย่างไวและรีบวิ่งเพื่อที่จะไปหยุดแม่ของตัวเอง ทำให้มือที่ถือมีดของนางนั้นพุ่งตรงมายังอี้หลินน้อยลูกชายของนางทันที เมื่อนางเหลือบเห็นลูกชายคนเดียวของตัวเองพุ่งออกมานางตกใจแต่ไม่สามารถหันมีดไปทางอื่นได้ทัน มีดจึงพุ่งตรงไปยังลูกชายของนาง แล้วปักลงตรงหน้าท้องของอี้หลินน้อยพอดี

ดวงตาเบิกกว้างและตกใจอย่างสุดขีด แต่มือกลับไม่สามารถหยุดได้ เลือดจากเด็กน้อยไหลพวยพุ่งออกมา อี้หลานทรุดลงตรงหน้าพร้อมกับน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา หัวใจของนางตอนนี้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัสเหมือนกับว่าหัวใจนั้นได้แตกสลายไปแล้ว

"ท่านแม่....ข้าเจ็บ!!" เสียงน้อยๆของลูกชายพูดออกมาพร้อมมองหน้ามารดาที่เต็มไปด้วยน้ำตาไหลนองหน้า

อี้หลานนางทรุดตัวลงนั่งไปกับพื้นพร้อมกับคลานเข้ามากอดลูกชายไว้แนบอกและกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายทุกอย่างที่ทำลงไปทั้งหมดอี้หลินต้องมารับกรรมแบบนี้

"ท่าน..แม่..หยุดเถอะนะอย่าทำไม่ดีอีกเลย... ข้า..รัก..." ยังไม่ทันที่อี้หลินจะพูดจบเด็กน้อยก็ถูกดึงตัวออกจากอ้อมอกนางทันทีเพื่อนำตัวออกไปรักษา และในตอนนั้นอี้หลานถูกตบหน้าอย่างแรงจนหน้าหันจากจางซิงสามีของหน้า ที่ตอนนี้ดวงตาของเขาแข้งกร้าวดุดัน ผสมความโกรธและโมโหอย่างสุดขีด

"อี้หลานเจ้ามันชั่วช้า!! อำมะหิตริษยา เสียแรงที่ข้าไว้ใจมอบทุกอย่างให้เจ้าดูแล แต่เจ้ากลับไมรู้จักพอ เห็นหรือยังผลสุดท้ายอี้หลินต้องมารับกรรมจากการกระทำบ้าๆของเจ้า ..จากนี้ข้าไม่มีวันอภัยให้เจ้าแน่!! หากอี้หลินเป็นอะไรไปเจ้าอย่าหวังว่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!!"

"อี้หลินนนน..ลูกแม่...!!!" อี้หลานกรีดร้องออกมา

"เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่..อี้หลาน!!" ต่อจากนี้เจ้าจะไม่มีวันได้พบหน้าอี้หลินอีกต่อไป เรื่องนี้เจ้าต้องได้รับโทษอย่างแน่นอน!!..เอาตัวนางไปขังไว้ท้ายจวน!!"

....................................