นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 3 ทุกอย่างเกิดขึ้นและจงดับไปพร้อมข้า

โซ่ตรวนถูกมัดตรึงตามแขนขา นางนั่งร้องไห้อยู่ในห้องขังของศาลต้าโจว ตอนนี้นางกลายเป็นคนมีคดีติดตัว และไร้วี่แววคนมาเยี่ยมเยือนสอบถาม น้ำตาไหลนองลงมาอย่างเจ็บปวดเมื่อคิดถึงอี้หลิน นางโง่เง่าไร้สติรักเขามากเกินไปจนสุดท้ายต้องมาทำร้ายลูกตัวเอง

นางย้อนคิดไปถึงวันที่นางมีความสุขกับจางซิง แต่ก็เป็นความสุขที่ไม่ยํ่งยืน เมื่อฟางเยว่ซินก้าวเข้ามา สามีที่เคยมีนางเพียงคนเดียวกลับปล่อยปละละเลยนาง ทิ้งนางไว้ลำพังกับอี้หลิน เพราะกลัวเยว่ซินและลูกนางจึงได้ทำทุกอย่างให้เข้มงวด จนลืมนึกถึงลูกชายของตัวเอง

อี้หลานคิดถึงวันวานที่ผ่านมา นางทั้งหัวเราะและร้องไห้กับความโง่เง่าไร้สติมาถึงตอนนี้ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว เหลือก็แต่อี้หลินตอนนี้เขาจะเป็นเช่นไร เขายังอยู่ดีหรือไม่ คิดได้นางรีบคุกเข่าขึ้นทันที

"ข้าแต่สวรรค์ ข้าน้อยจางอี้หลานขอภาวนา..ขอให้จางอี้หลินลูกชายของข้ายังมีชีวิตอยู่และเติบโตอย่างดี ..ส่วนตัวข้าน้อยนี้ขอรับกรรมทั้งหมดที่ได้กระทำ สวรรค์ได้โปรดเถิดอี้หลินเขาเป็นลูกชายเพียงหนึ่งเดียวของข้า ขออย่าให้เขาตาย..ได้โปรดเถิด!!" นางคุกเข่าและคำนับสวรรค์อยู่ภายในคุก ในหัวใจเจ็บปวดเกินจะทน ไม่นานเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาและใกล้เข้ามาทุกทีสุดท้ายมาหยุดที่หน้าห้องขังนาง

อี้หลานเงยหน้าขึ้น และมองออกไปยังบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ท่านพี่.." เสียงเบาๆดังออกมาจากปากของอี้หลาน สวนทางกับคนตรงหน้าที่ยืนทำหน้าตึงถมึงทึงอยู่ตรงหน้า สายตาเย็นชาไร้จิตวิญญาน มองตรงมาที่นาง

"หยุดเรียกข้าแบบนั้นเสียที ต่อจากนี้ข้าไม่ใช่สามีเจ้าอีกต่อไป นี่ใบหย่า..ลงนามซะ!!"

อี้หลานค่อยๆเงยหน้าและค่อยๆลุกขึ้น นางยืนขึ้นและมองหน้าคนตรงหน้า เขาคงเกลียดนางมากแม้แต่ตอนนี้ตัวเขายังหันหน้าไปทางอื่น แค่หน้าของนางเขายังไม่ยอมมองด้วยซ้ำ ใบหย่าถูกยื่นผ่านลูกกรงเข้ามายังนาง

น้ำตาไหลหยดลงบนใบหน้าซึ่งทั้งคู่ไร้คำพูดต่อกัน คนหนึ่งหลบหน้าไม่ยอมมอง อีกคนจ้องมองอย่างกับว่าเป็นวันสุดท้ายของชีวิต

"ท่านพี่..ไม่สิ!! ท่านเศรษฐีจาง อี้หลิน..?!"

"เขาปลอดภัยแล้ว" จางซิงพูดออกมาแต่ก็ยังไม่ยอมหันมามองนาง อี้ซินมองดูใบหย่าแล้วเงยหน้าขึ้นอีกรอบ

"สัญญากับข้าได้หรือไม่..ท่านจะดูแลอี้หลินเป็นอย่างดี จะไม่ทอดทิ้งหรือปล่อยปละละเลยเขาอีก"

"จะปล่อยได้อย่างไร..ลูกชายของข้าทั้งคน แล้วเจ้ารู้หรือไม่ คนที่เจ้าคิดจะฆ่านาง นางดีกับเจ้าและลูกแค่ไหน นางไม่หลับไม่นอนดูแลอี้หลินทั้งวันทั้งคืน แตกต่างจากคนเป็นแม่เช่นเจ้า ที่ไม่เคยคิดจะดูดำดีลูกเลย!!"

คำพูดของจางซิงทิ่มแทงจิตใจนางยิ่งนัก เป็นเรื่องจริง เป็นนางเองที่ไม่ยอมรับเยว่ซิน นางยิ้มน้อยๆและก้มลงพร้อมกับน้ำตาที่หยดลงมา

"ก็ดีแล้วล่ะ..เป็นข้าเองที่หมดวาสนาต่อพวกท่าน!! ท่านพี่ ..ข้ารักท่านและอี้หลิน ถึงข้าจะเลวร้ายสักเพียงใด สิ่งเดียวที่ข้าจะมอบให้พวกท่านได้คือข้ารักท่าน รักอี้หลิน ขอให้ท่านได้รู้ไว้แค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว "

พูดจบนางก็ลงนามในใบหย่าแล้วยื่นให้เขาพร้อมกับหันหลังและเข้าไปนั่งลงหันหน้าหนีจากเขา

"จากนี้..ข้าตัดขาดจากท่าน ท่านตัดขาดจากข้า ไม่เหลือสิ่งใดติดค้างกันอีก.." อี้หลานหันหลังให้จางซิงเป็นครั้งแรก นางหันหน้าเข้าฝาผนังห้องขังไม่มองจางซิงอีกต่อไป ทำให้จางซิงถึงกับต้องมองตามนาง เขาไม่พูดสิ่งใดและยืนกำใบหย่าแน่นและมองเข้าไปยังแผ่นหลังของหญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเอก จากนี้คงไม่มีสิ่งใดต่อกันอีกแล้ว...ทั้งสองได้จบสิ้นกันไปแล้วจะเหลือก็เพียงแต่ อี้หลินเท่านั้นที่ยังเป็นของเขาและนาง...ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงได้...

.................................................