นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 4 บทเรียนสอนใจ

ตอนนี้อี้หลานยังอยู่ในคุกเพื่อรอการไต่สวนความผิด นางได้คิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา เพราะความริษยาทำให้นางขาดสติทำร้ายคนในจวนมากมาย สุดท้ายอี้หลินต้องมารับกรรมที่นางก่อขึ้น

น้ำตาไหลอาบแก้มลงมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเมื่อคิดถึงภาพที่นางจ้วงแทงลูกน้อยของตัวเอง ความเจ็บปวดนี้คงมิอาจลบล้างออกไปจากใจนางได้เสียแล้ว หากเป็นไปได้นางอยากจะพบหน้าอี้หลินดูอีกสักครั้ง แต่ก็คงเป็นได้แค่ความฝันไปแล้ว

นางอาจถูกจองจำอยู่ในนี้ไม่รู้อีกกี่ปี จนถึงตอนนั้นอี้หลินคงลืมนางไปแล้ว น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา กี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้งที่ความเจ็บปวดมันทับถมเข้ามาในใจ นางจะต้องทุกข์ทรมานแบบนี้ไปตลอดชีวิตแน่ๆ รอยยิ้มของอี้หลินน้อยผุดยิ้มขึ้นมาเมื่อตอนที่เขายังเป็นทารกน้อย อี้หลินยิ้มออกมาพร้อมน้ำตา ไม่นานเสียงเรียกที่คุ้นเคยจึงดังขึ้น

"อาหลาน.."

อี้หลานที่นั่งร้องไห้น้ำตาไหลอยู่นั้น พอได้ยินเสียงเรียกนางค่อยๆเงยหน้าขึ้น

"ท่านตา!!"

อี้หลานลุกขึ้นและรีบวิ่งเข้ามาเกาะลูกกรงมือก็ยื่นออกไปเพื่อจับมือกับท่านตาของนาง พร้อมกับร้องไห้ออกมา

ซ่งเจีย เป็นท่านตาของนาง เขาเลี้ยงดูนางมาแต่เด็กเพราะบิดามารดาของนางเสียชีวิตเพราะถูกโจรดักปล้น เมื่อเดินทางไปส่งสินค้าที่เหอหนาน ทำให้เขาต้องเลี้ยงนางมาอย่างดี

ซ่งเจียเห็นสภาพหลานสาวเขาถึงกับร้องไห้ออกมา มือก็เกาะกุมมือของอี้หลานไว้

"โธ่!!..หลานรักของตา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

"ข้าอยู่ได้ ..แล้วท่านเป็นอย่างไรเล่า?"

"อาหลานตาสบายดี "

"แล้วท่านได้ไปเยี่ยมอี้หลินบ้างหรือไม่ เขาเป็นอย่างไรบ้าง"

"อาหลานฟังตานะ อี้หลินปลอดภัยและดีขึ้นมาก เหลือก็เพียงแต่เจ้าจะอยู่ต่อไปยังไงไหว"

"อย่าได้ห่วงข้าเลยข้าจะยอมชดใช้ทุกสิ่งในนี้..ท่านตาข้าฝากดูอี้หลินด้วยข้าคงเป็นแม่ที่แย่ที่สุด และเป็นแม่ที่เห็นแก่ตัวที่สุด..ไม่รู้ว่าจะมีวันใดที่จะไดพบหน้าเขาอีก..ที่ผ่านมาข้าบังคับขู่เข็ญเขาสารพัดเพราะกลัวว่าจางซิงจะลืมลูกชายคนนี้ไปโดยหารู้ไม่ว่าอี้หลินต้องเสียใจขนาดไหน ข้าลืมมอบความรักความอบอุ่นในวัยเด็กวัยนี้ควรจะได้รับ กลับตั้งหน้าตั้งตาต่อว่าและหาเรื่อลงโทษเขา จนวันนั้นข้าได้ทำร้ายเขาข้าจึงรู้ว่าสิ่งที่ข้าพยายามไขว่คว้ามาตลอดมันสูญเปล่าและได้รู้ตัวเองว่าอี้หลินคือดวงใจของข้า ท่านตาตลอดเวลาที่ข้าอยู่ในนี้ท่านช่วยส่งข่าวของอี้หลินให้จ้าฟังด้วยนะเจ้าคะ"

"โธ่!!อาหลาน.."ซ่งเจียร้องไห้ออกมาเพราะสงสารหลานรักยิ่งนักและหมดหนทางที่จะช่วยนางออกมาได้ อี้หลานยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลนองหน้าของท่านตาที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับนางตามใจและไม่เคยขัดใจนางแม้แต่ครั้งเดียว

และครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่เขาจะหาทางช่วยเหลืออี้หลาน แต่ทว่าครั้งนี้ความผิดนางชัดเจนยิ่งนักไม่อาจหาหลักฐานใดมาลบล้างได้มีแต่ความเสียใจที่แน่นอยู่ในทรวงเพียงเท่านั้น สองตาหลานจับมือกันหลั่งน้ำตาอยู่ตรงนั้น

อี้หลานถูกตัดสินความผิดและถูกจองจำเป็นเวลาสามปี นางยิ้มรับความผิดและก้มตัวลงคารวะรับผิดแต่โดยดีต่อหน้าจางซิงและเยว่ซิน นางหันไปมองทั้งคู่ จางซิงมองนางสักพักเขาก็ลุกขึ้นเมื่อการไต่สวนเสร็จสิ้นลง ดูแล้วเขาคงเกลียดนางและคงไม่อยากเจอนางอีก บทเรียนนี้นางสร้างมันขึ้นมา และให้มันได้สอนใจนางเอง จากนี้คงต้องก้มหน้ารับกรรมและสำนึดผิดต่อทุกคน รวมทั้งอี้หลินลูกชายเพียงคนเดียวของนาง...

... ..............................

หลังจากอี้หลานถูกจองจำไปแล้ว เยว่ซินได้เลื่อนขึ้นเป็นภรรยาเอก นางดูแลอี้หลินเป็นอย่างดีนางจำแววตาของอี้หลานที่มองมายังนาง สายตาเว้าวอนและสำนึกผิดส่งมายังเยว่ซิน เหมือนบอกนางเป็นนัยว่าฝากให้นางดูแลอี้หลินน้อย เยว่ซินนางพยักหน้าตอบกับดวงตาที่จ้องมายังนางและเดินตามจางซิงสามีออกไป

เมื่อกลับมาถึงจวนเยว่ซินจึงเอ่ยบางอย่างขึ้นมา

"ท่านพี่ ท่านจะไม่มอบโอกาสให้อี้หลานนางกับตัวกลับใจบ้างเลยหรือเจ้าคะ"

"..............." จางซิงเงียบไป

"ข้าเห็นแววตาของนางตอนนั้น นางคงเป็นห่วงอี้หลินจริง อย่างน้อยนางก็ยังเป็นแม่ของอี้หลินข้าว่าบางทีนางควรจะได้รับรู้เรื่องของอี้หลินบ้าง"

จางซิงหันหน้ากลับมาและตอบเยว่ซินออกไป

"เยว่ซินนางทำกับเจ้าและลูกหนำซ้ำยังทำร้ายเลือดในอกของตัวเองแทบเอาชีวิตไม่รอด นางจิตใจชั่วร้ายอำมะหิตขนาดนั้นข้าคงมิอาจให้อภัยนางได้อีก เจ้าก็เช่นกันนับจากนี้อย่าได้เอ่ยชื่อนางให้ข้าได้ยินอีก!!"

พูดจบเขาก็เดินจากไป ปล่อยให่เยว่ซินได้แต่ถอนหายใจและมองตามหลังเขา ต่อจากนี้นางจะดูแลอี้หลินปานลูกในไส้แทนท่านเองนะอี้หลาน..เยว่ซินคิด

เยว่ซินเดินเข้าไปในห้องของอี้หลิน นางเดินเข้าไปนั่งข้างๆอี้หลินที่นอนลืมตาและหันมามองนาง

"ท่านแม่เล็ก ..แม่ของข้าอยู่ที่ใดตั้งแต่ข้าตื่นขึ้นมายังไม่พบนางเลย" เด็กน้อยพูดขึ้น

เยว่ซินสะท้านในใจยิ่งนักนางนิ่งเงียบไปสักพักเพราะไม่รู้จะตอบคำถามเด็กน้อยอย่างไร

"อี้หลิน..ตอนนี้เจ้ายังไม่หายดี นอนพักผ่อนให้เยอะๆก่อนนะ หากหายดีแล้วเจ้าอาจได้พบแม่ของเจ้าในเร็ววันนะเด็กดี"

เยว่ซินพูดขึ้นพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายให้กับอี้หลินน้อย...