นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 5 ถ้าต้องตัดใจ

ในห้องขัง...

อี้หลานถูกตัดสินให้รับโทษถึงสามปี นางนั่งคิดเรื่องราวที่ผ่านมา จางซิงแค่เมาเหล้าในวันแต่งงานกับนางแล้วพลาดหลับนอนกับนาง เพียงแค่คืนเดียวนางจึงตั้งครรภ์อี้หลินขึ้นมา

หลังจากที่เขาเกิดมาได้ไม่ถึงปี จางซิงจึงพาเยว่ซินเข้ามา ทำให้นางขาดสติและอิจฉาเย่ซินมาตลอด ที่นางมาก่อนแต่เยว่ซินกลับได้หัวใจของเขาไป หนำซ้ำยังมีบุตรชายขึ้นมาอีก ยิ่งทำให้นางโกรธเกลียดและเริ่มบังคับทุกคนรวมทั้งอี้หลินด้วย

ทั้งหมดเป็นความโง่เง่าของนางที่มีใจให้กับจางซิง ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่รักแต่กลับปักใจทำทุกอย่างเพื่อเขา ช่างน่าขันยิ่งนัก..มันถึงเวลาแล้วที่นางควรทำใจ และตัดใจจากเขาให้ได้ซะ สามปีที่อยู่ในนี้คงทำให้นางลืมเขาได้ไม่ยาก

น้ำตาไหลนองลงมาเมื่อคิดว่าจะตัดใจจากเขา และเมื่อคิดถึงอี้หลินขึ้นมาความเจ็บปวดทรมานในใจกลับทำให้นางไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ ความทุกข์ทรมานใจในครั้งนี้นางจะตัดมันให้ขาด ที่เหลือนางจะชดใช้ทุกสิ่งเพื่ออี้หลินเท่านั้น

ตอนนี้ใกล้ถึงหน้าหนาว ซ่งเจียได้นำด้ายไหมพรมมาให้นางได้ถักทอตามที่นางร้องขอ รวมทั้งยังส่งข่าวเรื่องอี้หลินว่าเขาหายดีแล้ว และเติบโตขึ้นยังไง นางนั่งถักเสื้อกันหนาว ถุงมือ และผ้าพันคอส่งให้กับลูกชายของนาง ผ่านท่านตา โดยให้ท่านตาบอกทางครอบครัวจางซิงว่าทั้งหมดเป็นของตาที่หาซื้อมาฝากหลานชาย

นอกเหนือจากนั้นยังมีของเล่นที่นางทำขึ้นในห้องขัง ทุกชิ้นสวยงามและแข็งแรงเหมาะกับอี้หลินนัก จนเวลาล่วงเลยไป ความคิดถึงจางซิงก็ค่อยๆลดลงไปเช่นกัน อาจเป็นเพราะนางจดจ่อกับสิ่งต่างที่ได้ทำเพื่อลูกชายของนาง...

เวลาได้ล่วงเลยมาปีที่สาม อี้หลินอายยุแปดหนาวแล้วส่วนอี้เหมินอายุเจ็ดหนาว เยว่ซินป่วยกระออดกระแอดจนมาปีนี้นางไม่สามารถลุกเดินได้เรียกได้ว่านอนติดเตียงเลยทีเดียว

ส่วนอี้หลินกลับเปลี่ยนไปเขากลายเป็นเด็กอารมณ์ร้าย เอาแต่ใจและชอบกลั่นแกล้งรังแกอี้เหมิน หลังจากเขาหายดีแล้วมารดาอี้หลานของเขาไม่กลับมา เด็กน้อยคิดว่าแม่ของเขาคงไม่รักเขาอีกต่อไป แล้วจะเป็นเด็กดีไปเพื่ออะไร

วันนี้อาการของเยว่ซินทรุดหนัก ท่านหมอที่มาตรวจถึงกับส่ายหัวไปมา ท่านหมอได้แจ้งกับจางซิงว่าให้ทำใจ นางอาจจะอยู่ไม่พ้นคืนนี้ ทำให้จางซิงถึงกับหลั่งน้ำตา

เขาเดินเข้ามาและนั่งลงลูบศรีษะของนางทำให้นางค่อยๆลืมตาขึ้น พร้อมกับเอ่ยบางอย่างขึ้นมา

"ท่านพี่ ..ข้าฝากอี้เหมินด้วยดูแลเขาให้ดี ส่วนอี้หลินแม่ของเขาใกล้พ้นโทษแล้ว..ข้าอยากให้ท่านพี่รับนางกลับมาดูแลอี้หลินให้เขาได้เติบใหญ่และไดรับความอบอุ่นจากมารดาและต่อไปภายหน้าเขาต้องได้ขึ้นมารับหน้าที่ผู้นำตระกูล อี้หลินต้องการแม่มาตลอด ..รับปากข้า..ท่านพี่ข้าจะได้ตายตาหลับ..."

สายตาโศรกเศร้ามองไปยังภรรยาที่นอนมองหน้าของเขา เขารีบรับปากนาง

"เยว่ซินหากข้ารับปากเจ้า..เจ้าต้องสัญญาว่าเจ้าจะหาย...เยว่ ..."

ยังไม่ทันจะกล่าววาจาใดเพิ่มเยว่ซินก็แน่นิ่งไปแล้ว น้ำตาหยดลงจากดวงตาของจางซิง นางไม่หายใจอีกต่อไปแล้ว อี้เหมินเขย่าแขนมารดาร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ อี้หลินหยุดนิ่งน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาเช่นกัน เหตุใดจึงมีแต่คนที่อยากจะจากเขาไปเช่นนี้ อี้หลินคิดเด็กน้อยทั้งสองร้องไห้ออกมา คนทั้งจวนต่างพากันเศร้าโศรกเสียใจกับการจากไปของเยว่ซิน..

หลังจากงานศพของเยว่ซินเสร็จไปแล้วซ่งเจียได้ให้คนนำข่าวไปแจ้งกับอี้หลาน นางตกใจเป็นอย่างยิ่ง แล้วอี้เหมินกับอี้หลินจะเป็นอย่างไรเล่าเมื่อไม่มีแม่คอยปกครองดูแล ส่วนจางซิงอาจหาภรรยาใหม่ได้ไม่ยาก แต่ที่ห่วงคือเด็กทั้งสองต่างหาก