นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 6

ฝีเท้าก้าวยาวๆก้าวออกจากห้องคุมขังตอนนี้นางเป็นอิสระแล้ว แสงตะวันที่นางไม่ได้พบเจอมาสามปีเต็มทำให้นางรู้สึกสะท้อนดวงตาเป็นอย่างยิ่ง

ความคิดแรกในตอนนี้นางอยากไปพบหน้าอี้หลินเหลือเกิน แต่ซ่งเจียกลับห้ามนางไว้

"ท่านตา.."

"อาหลานฟังตานะ..เจ้าจะไปที่นั่นได้เช่นไรในเมื่อจางซิงเขาหย่ากับเจ้าแล้ว ส่วนเรื่องอี้หลินตาจะหาทางให้เจ้าได้พบเขา ตอนนี้กลับจวนเสียก่อนรักษาตัวให้ดีก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

อี้หลานเงียบไปนางขึ้นรถม้าไปพร้อมกับท่านตาของนาง ในหัวคิดแต่เรื่องของอี้หลิน ป่านนี้แล้วเขาจะเป็นอย่างไรบ้างนะ เขาโตขึ้น สูงขึ้น หล่อขึ้น อ้วนขึ้น หรือว่าผอมลง นางเอาแต่คิดเรื่องของอี้หลินพร้อมกับอมยิ้มไปตลอดทาง

จนมาถึงบ้านของนาง บ่าวไพร่ต่างพากันมารอต้อนรับ ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจยิ่งขึ้น นางเข้าไปยังห้องนอนของตัวเองที่ท่านตาของนางได้จัดเตรียมไว้ นางค่อยๆนั่งลงและยกมือขึ้นลูบไปกับเตียงนอนหนานุ่มนั่น

"นานแล้วสินะที่ข้าไม่ได้นอนเตียงอุ่นๆแบบนี้"นางค่อยๆนอนลงแล้วเผลอหลับไป

ตอนนี้นางดูนิ่งสงบนัก ไม่เหมือนอี้หลานคนเดิมเมื่อสามปีก่อน นางดูมีเหตุมีผลขึ้น ใจเย็นมากขึ้น ที่สำคัญอารมณ์ร้ายของนางแทบไม่มี มีแต่รอยยิ้มที่หวานบาดใจ ทำให้บ่าวไพร่ในจวนยอมรับและเอ็นดูนางขึ้นมา

หลังจากออกจากห้องขังมาเป็นเดือน นางยังไม่ก้าวย่างออกไปที่ใด นางพร่ำทำของเล่นของกิน ให้ท่านตานำไปฝากอี้หลิน โดยไม่ให้ใครรู้ว่านางเป็นคนทำ

ทางด้านจางซิงหลังจากที่เยว่ซินจากไป เขาเสียใจเป็นอย่างมาก เขาดื่มเหล้าจนเมามายทุกวันเพราะไม่อาจทำใจได้ ส่วนอี้เหมินน้อย กลับถูกอี้หลินรังแกทำร้ายไม่หยุดหย่อนสร้างความปวดหัวแก่บ่าวไพร่นัก

บ้านที่ไร้สตรีปกครองก็หาสงบใดไม่ อี้เหมินที่วันๆเอาแต่ร้องไห้ ส่วนอี้หลินที่วันๆเอาแต่ใจ ไม่พอใจก็ทำร้ายข้าวของ ทุบตีบ่าวไพร่ จนทั้งจวนวุ่นวายไปหมด

วันนี้อี้หลานรู้สึกอยากพบหน้าอี้หลินมาก นางแต่งตัวและใช้ผ้าปกปิดหน้าแค่ได้เห็นเขาบ้างนางคงรู้สึกดีขึ้นมา นางแอบเข้าไปในจวนสกุลจาง ลัดเลาะไปตามเรือนต่างๆ หากเห็นอี้หลินแล้วนางจะรีบกลับทันที

เหตุที่ไม่อยากให้ใครรู้เพราะนางจางซิงเอ่ยปากว่า ไม่ให้นางพบเจอหน้าอี้หลินอีกต่อไป นางไม่สามรถทำได้ นางคิดถึงเขาเหลือเกิน นางเเอบย่องเข้าไปยังสวนหย่อมที่เป็นที่กว้างของจวน มองเห็นเด็กน้อยสองคน ที่กำลังเล่นด้วยกัน มองแค่นี้ก็รู้ว่าใครคืออี้หลิน ใครคืออี้เหมิน

ขณะที่จ้องมองเด็กเล่นกัน อยู่ๆอี้หลินก็ทำร้ายอี้เหมิน เขาเล่นแพ้น้องแต่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ กลับทำร้ายอี้เหมิน เหยียบย่ำทำลายของเล่นนั้น อี้หลินช่างเหมือนนางเมื่สามปีก่อนเสียจริง

ขณะมองดูเด็กน้อยที่กำลังทะเลาะกันนั้น จางซิงก็เดินเข้ามา ทุกอย่างอยู่ในสายตานางทั้งหมด เขาคุยกับเด็กทั้งสอง อี้เหมินรีบไปยืนหลบด้านหลังของบิดา จางซิงที่ชี้นิ้วไปมา และอยู่ๆก็แบมือรับเเส้นั้นมา เพื่อทำโทษอี้หลิน

นางรู้สึกเจ็บปวดนัก แต่ก็ต้องอยู่ในความสงบ หากออกไปตอนนี้ ครั้งหน้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าอี้หลินเป็นแน่

นางน้ำตาไหลออกมา และรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตา สุดท้ายเมื่อไม่สามารถทำสิ่งใดได้นางจึงหันหลังและค่อยย่องออกไปจากจวน

เมื่อกลับมานางนั่งลงและคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อี้หลินเหตุใดถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้นะ จะมีวิธีไหนบ้างหรือไม่ที่จะทำให้นางได้เจอเขา

เขาจะให้อภัยนางหรือไม่นะกับสิ่งที่นางทำลงไปกับเขาเมื่สามปีก่อน ตอนนี้อี้หลินอาจจะเกลียดนางก็เป็นได้แค่คิดก็ได้แต่น้ำตาไหลลงมา หากมีสิ่งใดที่นางทำได้นางก็จะยอมทำทั้งหมด ขอเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ชิดอี้หลิน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนางจะยอมหมดทุกอย่าง...