นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 7 พยายามหลีกหนี

ในทุกๆวันอี้หลานแอบเข้าไปดูอี้หลิน พฤติกรรมของเขาทำให้นางยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมา อี้หลินถอดแบบนางในตอนนั้นจนแทบจะแยกไม่ออก

เมื่อกลับมาทุกครั้งนางก็มักนอนร้องไห้เสียใจที่ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ความกลัวเกิดขึ้นในใจหลายอย่างทั้งอยากพบหน้าอีกใจก็เกรงว่าอี้หลินจะไม่ชอบนางแล้ว อี้หลินคงไม่ยอมรับแม่ที่ทำร้ายลูกปางตายได้ อีกทั้งพ่อของเขายังไม่ยอมรับที่จะให้อี้หลินได้พบแม่อย่างนาง

......

จางหลี่ บิดาของจางซิงเดินทางมาจากทางเหนือ เขามาเห็นสภาพของครอบครัวของลูกชายตอนนี้ถึงกับรับไม่ได้ เขาจึงเสนอให้จางซิงลูกชายของเขาหาภรรยาเพื่อมาดูแลปกครองจวนนี้ แต่ด้วยใจที่รักมั่นต่อเยว่ซิน เขาจึงปฏิเสธทุกกรณี

จางหลี่ไม่รู้จะทำเช่นไรเขาจึงพูดขึ้น

"อาซิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าซ่งอี้หลานพ้นโทษออกมาแล้ว พ่อว่าหากเจ้าไม่สนใจสตรีใด พ่อคิดว่า เจ้าควรให้โอกาสนางกลับมาปกครองที่นี่ แต่ก่อนตอนที่นางอยู่ที่นี่ก็มีระเบียบวินัย ไม่เป็นเช่นทุกวันนี้"

จางซิงได้ยินสิ่งที่บิดาตนเอ่ยขึ้นมาถึงกับถอนหายใจตาขวางขึ้น

"หยุดคิดเถิดท่านพ่อ ข้ากับนางไม่มีวันญาติดีกันได้แน่ ทำร้ายอี้หลินขนาดนั้น แม้แต่หน้าของนางข้ายังมิอยากพบเจอ !"

"พ่อเข้าใจ แต่อย่างน้อย อี้หลานก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ของอี้หลิน อีกอย่างที่นางทำร้ายอี้หลินนางคงไม่ได้ตั้งใจ ที่สำคัญอี้หลินก็ยังมีชีวิตอยู่ อาซิงอะไรที่ค้างคาในใจก็ปล่อยวางบ้าง หากเจ้าไม่อยากเจอนางเจ้าก็ไม่ต้องเจอ จวนนี้กว้างใหญ่นัก หากจะพบเจอกันคงยาก"

"พอเถิดท่านพ่อ ข้าไม่อยากฟังเรื่องนาง ทุกอย่างในจวนนี้ข้าจัดการเองได้!"

"หยุดนะ!!หากเจ้าจัดการเองได้ เหตุใดในจวนนี้จึงไร้ะเบียบเช่นนี้!!..ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะโกรธเกลียดนางขนาดไหน วันนี้ข้าจะไปบอกนางให้มาหาอี้หลินและอี้เหมินได้ตามสบาย..หากเจ้าขัดคำข้า..ข้าจะส่งอี้เหมินกลับไปอยู่ต้าเทียนกับตายายของเขา!!!" พูดจบบิดาก็เดินออกไป

เหลือแต่จางซิงที่ยืนนิ่งไม่สามารถทำสิ่งใดที่ขัดต่อบิดาได้ ดี!!หากนางเข้ามาเขาจะทำให้นางได้ลิ้มรสความเจ็บปวดอย่างสาสม!! เขาคิดและเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์

........

เสียงรถม้าเข้ามาจอดอยู่หน้าที่จวนสกุลซ่ง เป็นรถม้าของจางหลี่เพื่อนรัก วันนี้เป็นนิมิตรหมายอันดีที่เขาได้พบเจอกันในรอบหลายปี ทั้งคู่ทักทายและชวนกันเขาไปคุยด้านใน

"จางหลี่ไม่เจอกันหลายปีเจ้ายังดูแข็งแรงดีอยู่เลย แตกต่างกับข้าที่แก่ลงและเหนื่อยง่าย ไม่รู้ว่าวันไหนข้าจะได้ดูหลานๆเติบโต"ซ่งเจียพูดขึ้น

"ท่านก็ช่างพูดไป ท่านเองยังดูแข็งแรงขนาดนี้ ได้อยู่ดูหลานๆของเราเติบโตแน่ๆ " จางหลี่ตอบกลับซ่งเจีย

"ซ่งเจีย ที่ข้ามาวันนี้ข้ามีเรื่องอยากจะมาขอร้องท่าน!!.."

ซ่งเจียนิ่งไปสักครู่ " ข้าอยากให้อาหลานกลับไปดูแลจวนสกุลจาง "

"ท่านว่าอย่างไรนะ ..อาซิงเขายอมหรือว่าอย่างไร"

"ปล่าว..ข้าแค่ไม่สบายใจตอนนั้นสกุลจางเคยเป็นระเบียบทุกอย่างเมื่อตอนที่อาหลานปกครอง แต่มาวันนี้ข้ากลับเข้าไปเห็นสภาพ ทั้งอี้เหมิน อี้หลิน ทั้งอาซิง ดูแล้วเละเทะไปหมด ข้าจะหาภรรยาให้ก็ไม่เอา จะมีก็แต่อาหลานนี่ล่ะที่เหมาะสม"

"เฮ้อ!!จางหลี่ข้าเข้าใจท่าน แต่ยังไงทั้งคู่ก็ตัดขาดกันไปแล้ว จะให้กลับไปแบบนั้น.."

"ไม่เป็นไร.. ให้นางไปกลับก็ได้ หากพวกเขาไม่อยากเจอหน้ากัน อย่างน้อยอี้หลินควรได้รับการอบรมบ้าง มิเช่นนั้นต่อไปภายหน้าเขาอาจจะเลวร้ายลงกว่านี้"

"แต่ข้า...."ซ่งเจียพูดขึ้น

"เห็นใจข้าเถิดนะเพื่อนรัก เห็นแก่ที่เราเป็นสหายกันมานาน ช่วยข้าพูดคุยกับอาหลานเถิดนะ.."

อี้หลานที่แอบฟังทั้งสองคุยกันนางรีบออกมาทันที

"ข้ารับปาก!! ข้ายอมไปเจ้าค่ะท่านพ่อ ขอเพียงได้อยู่ใกล้อี้หลินเรื่องอื่นข้าก็ไม่หวั่นเกรงเจ้าค่ะ "

จางหลี่ได้ยินคำพูดที่นางพูดออกมาเขายิ้มออกมาและลุกขึ้นไปจับมือของนาง ลูกสะใภ้..ข้าฝากเจ้าด้วยนะ" ........

จางหลี่กลับไปที่จวนเพื่อพูดคุยเรื่องที่หลานจะเข้ามาดูแลเด็กๆทั้งสอง จางซิงปฏิเสธเสียงแข็งและไม่ยอมรับนาง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมอ่อนให้กับบิดา แต่มีข้อแม้ว่า เขาจะไม่มีวันรับนางกลับมาเป็นภรรยาอีกเด็ดขาด ข้อนี้จางหลี่ได้พูดคุยกับอี้หลานแล้วนางก็มีข้อแม้แบบนี้เช่นกัน นางจะทำทุกอย่างเพื่อให้พบหน้าเขาน้อยที่สุด เมื่อตกลงกันได้สองพ่อลูกจึงแยกจากกัน

จางซิงคิดทบทวนไปมา หากเขาได้พบหน้าเขาจะไม่มีวันยอมญาติดีกับนางแน่ หากนางนำนิสัยเดิมมาใช้อีก เขานี่แหละจะกำจัดนางด้วยมือของเขาเอง จางซิงยืนคิดอยู่ตรงนั้นด้วยความโกรธเกลียด

เมื่อคนในจวนทราบเรื่องว่า ซ่งอี้หลานจะกลับมาดูแลที่นี่ทุกคนต่างพากันแสดงความคิดเห็นต่างๆนาๆ เพราะกลัวว่านางจะต้องกลับมาใช้นิสัยเดิมอีก จวนนี้สงบมาตั้งสามปีแล้วเหตุใดนายท่านถึงรับนางกลับมา ...พวกบ่าวไพร่พากันพูดถึง..