นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 8 ทำตามหน้าที่ที่ควรจะทำแต่แรก

ห้าวันต่อมา...

ซ่งอี้หลานเตรียมของมากมาย ทั้งเสื้อผ้าของอี้หลินและอี้เหมิน ขนมที่นางลงมือทำเอง ของเล่นที่นางเชี่ยวชาญในการต่อ และหลายอย่าง นางเตรียมของไว้มากมาย ทั้งยิ้มดีใจที่วันนี้นางจะได้เห็นหน้าลูกชาย แต่อยู่ๆรอยยิ้มก็จืดจางไป

เมื่อคิดว่าอี้หลินจะปฏิบัติกับนางเช่นไร นางถอนหายใจยาวๆ ไม่ว่าอี้หลินและคนในจวนจะปฏิบัติกับนางอย่างไร นางตั้งใจแล้วว่าจะทำหน้าที่มอบความรักให้อี้หลินและอี้เหมินให้เต็มที่ที่สุด ส่วนคนอื่นนางมิอยากสนใจ

เมื่อคิดได้นางรีบเก็บของและขึ้นรถม้าออกไป นางนั่งลงและหลับตาทำสมาธิเพื่อให้จิตใจที่แสนปั่นป่วนสงบลง ความตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าลูกทำให้ฝ่ามือของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ สุดท้ายรถม้าก็เข้ามาจอดที่หน้าจวน

นางก้าวขาลงมาจากรถม้าและหยุดอยู่ที่หน้าจวนสกุลจาง ตอนนั้นที่นี่เป็นนางที่ดูแล ตอนนี้ดูทรุดโทรมไปมากเลยทีเดียว จริงอยู่ที่นางแอบมาที่นี่เพื่อมาดูอี้หลิน แต่นางไม่เคยมองสำรวจจวนนี้แบบชัดเจนมาก่อน นางจะทำเช่นใดได้ในเมื่อตอนนี้นางไม่ใช่ จางอี้หลานภรรยาเอกของจางซิง เป็นเพียงแค่มารดาของอี้หลินและแม่บุญธรรมให้กับอี้เหมินลูกชายของเยว่ซินเท่านั้น นอกนั้นนางคงมิอาจยุ่งเกี่ยวได้อีก

บ่าวไพร่เปิดประตูสกุลจาง ทุกคนก้มหน้านิ่งเมื่อพบหน้าของอี้หลาน นางไม่พูดสิ่งใด ได้แต่ยกถุงผ้าที่เตรียมมาเข้าไป ทำเอาบ่าวไพร่ต่างพากันมองหน้ากันไปมา นางไม่พูดและไม่ออกคำสั่งใดๆกับพวกเขา อีกทั้งยังไม่ยอมใช้พวกเขายกของที่นางนำมา

อี้หลานเดินตรงไปยังห้องของอี้หลิน แต่กลับเห็นเด็กชายยืนร้องไห้อยู่หลังโคนต้นไม้ นางรู้แล้วว่าต้องเป็นอี้เหมินแน่ๆ นางจึงวางถุงผ้าลงแล้วเดินเข้าไปหาอี้เหมิน อี้เหมินดูน่าสงสารยิ่ง เขากำพร้าแม่ไปแล้วยิ่งน่าสงสารแตกต่างจากอี้หลินเขากลับมีนางอยู่ต่อจากนี้นางจะดูแลอี้เหมินให้ดีเช่นกันเด็กๆจะได้เติบโตไปอย่างสมบูรณ์

"อี้เหมิน..เหตุใดจึงมาร้องไห้อยู่ตรงนี้ " เสียงนุ่มหวานถามขึ้นมาพร้อมกับเข้ามาจับใบหน้าน้อยๆ

อี้เหมินมองหน้าหญิงสาวถึงกับเบิกตากว้าง นั่นมันแม่ของท่านพี่อี้หลิน นางใจร้ายยิ่งนัก อี้เหมินจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดีแม้จะยังเด็กแต่ตอนนั้นเขาก็ลืมไม่ลงเช่นกัน ความกลัวเกิดขึ้น

"อย่ามาจับตัวข้า!!..นังแม่มด นังปีศาจ ข้าเกลียดท่าน!!" อี้เหมินสะบัดตัวออกจากมือนุ่มของนางยังไม่ทันจะได้ปลอบใจอี้เหมินกลับวิ่งหนีไปทันที

อี้หลานตกใจกับคำพูดของเด็กน้อย แต่ก่อนนางคงเป็นแบบนั้นในสายตาของเขา ไม่เป็นไรนางจะอดทนและแก้ไขทุกอย่างให้กลับมาดีเอง นางมองตามหลังของเด็กน้อยที่วิ่งออกไป ไม่นานนางก็หยิบถุงผ้าขึ้นสะพายบ่าเดินตรงไปยังห้องของอี้หลิน ตอนนี้นางใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อจะได้เจออี้หลินแบะพูดคุยกับเขา

นางเดินมาเรื่อยๆและมาหยุดอยู่หน้าห้องของลูกชาย รอยยิ้มแสนหวานบนใบหน้าที่ไม่ค่อยมีใครได้พบเจอนางยิ้มกว้างขึ้น อี้หลินจะทำหน้าอย่างไรนะหากได้พบแม่อย่างนาง

เสียงดังในห้องนอนของอี้หลินดังขึ้น

"คุณชายใหญ่อย่าทำเจ้าค่ะ พอเถอะนะเจ้าคะ.." เสียงดังภายในห้องทำให้นางต้องเปิดประตูเข้าไปอย่างไว เพื่อดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เมื่อเข้าไปแล้ว เสี่ยวเซียงถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นนางเปิดประตูเข้ามา

"นายหญิง!!" เสี่ยวเซียงพูดออกมา แต่อี้หลานกลับสะบัดมือเป็นนัยว่าให้นางออกไปก่อน เสี่ยวเซียงรีบทำตามทันทีตามความเคยชินเมื่อครั้งก่อน อีกทั้งยังห่วงนายหญิงเพราะตอนนี้คุณชายไม่ได้น่ารักเหมือนเมื่อก่อนอีกเเล้ว

ส่วนอี้หลินก็หยุดนิ่งมองมายังมารดาที่ไม่ได้พบหน้าถึงสามปีเต็ม มือกำแน่น สายตาที่มองมายังมารดาดูแข็งกร้าว น้ำตาที่อยู่บนดวงตาเอ่อออกมาเต็มเบ้าแต่เขาไม่ปล่อยให้มันไหลออกมา

อี้หลานยิ้มกว้าง และค่อยๆก้าวขาเดินเข้าไปหาบุตรชาย นางอยากกอดเขาสักครั้ง สามปีแล้วที่นางไม่เห็นเขาใกล้ๆแบบนี้ อี้หลินดูสูงขึ้น ใบหน้าเกลี้ยงเกลามีแววหล่อเหลาเอาการ นางยิ้มจนสุดมุมปากส่งไปให้บุตรชายที่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

อี้หลินขบกรามแน่น ท่านแม่รึ!! ..หายตัวไปตั้งนาน คิดอยากจะกลับก็กลับมา ทำร้ายเขาขนาดนั้น ยังไม่เคยมาดูดำดูดี มาถึงตอนนี้จะมาแสดงความรักรึ ..ไม่มีทางแต่ก่อนเขารักแม่มากขนาดไหน แม้นางทุบตีทำร้ายเขาก็ยังรักและเทิดทูน มาวันนี้เขาเกือบจะลืมนางได้แล้ว นางกลับมาทำไม

"หยุดอยู่ตรงนั้นะ!!อย่าเข้าใกล้ข้า!!" อี้หลินพูดออกมา

รอยยิ้มดีใจของอี้หลานหุบลงทันที นางหยุดตามคำบอกของบุตรชาย

"อี้หลิน..แม่กลับมาแล้วกลับมาหาเจ้าแล้ว ตอนนั้นที่แม่ทำไปแม่ไม่ได้ตั้งใจ ครั้งนี้แม่กลับมาพบเจ้ามาหาเจ้า มาดูแลเจ้า เจ้าจะโกรธแม่เกลียดแม่อย่างไรยังไงขอให้แม่ได้ดูแลเจ้านะ"

"ออกไป!!ข้าไม่มีแม่มานานแล้วว!!ข้าไม่ต้องการใครอีกแล้ว!!"

"อี้หลินลูกรัก อย่าได้โมโห แม่ทำทุกอย่างในนี้มาให้เจ้า ดูสิของมากมายที่แม่ทำ แม่ทำเพื่อเจ้า แม่ขอโทษนะที่ไม่อาจดูแลเจ้าตลอดสามปีที่ผ่านมา อี้หลินขอให้แม่ได้ดูแลเจ้านะ"

"ข้าบอกให้ออกไป!! เอาของของท่านออกไปด้วย ตอนนี้ข้าไม่ต้องการใคร ยิ่งเป็นท่าน ข้ายิ่งไม่ต้องการ!!!ออกไป!!"

อี้หลินเดินเข้ามา จับห่อผ้าที่นางนำมาโยนทิ้ง จนของที่อยู่ในห่อผ้านั้นขว้างไปมาจนกระจัดกระจายเต็มห้อง สิ่งที่นางหวั่นกลัวในใจก็มาถึง

อี้หลานรีบเข้าไปกอดลูกชายที่อาละวาดปาข้าวของ น้ำตาไหลอาบแก้ม อี้หลินคงขาดความรักจริงๆ ต่อจากนี้ไม่ว่าอี้หลินจะปฏิบัติต่อนางเช่นไร นางจะขออยู่เพื่อมอบความรักให้กับเขาให้มากที่สุด ความอ่อนโยนของเขาจะต้องกลับมา ...นางกอดบุตรชายที่ดิ้นไปมาในอ้อมกอด พร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน

"อี้หลิน..เจ้าหยุดเถอะนะ ..ไม่ว่าเจ้าจะโกรธเกลียดแม่แค่ไหน สุดท้ายแม่ก็รักเจ้ามากกว่าใครทั้งสิ้น จากนี้แม่จะไม่ไปไหนอีกแล้ว ที่ผ่านมาแม่ขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องโดดเดี่ยว.."

"พอซะที..วาจาของท่านมีแต่คำโกหก!! ข้าไม่อาจจะเชื่อท่านได้อีกแล้ว!!! ออกไป!!"..