นางร้ายจำยอม

ตอนที่ 9 เกี๊ยวน้ำแทงใจ

อี้หลานยังอยู่ภายในจวนสกุลจาง นางยอมให้อี้หลินกล่าววาจาทำร้ายจิตใจนาง แต่นางก็ยังเข้มแข็ง โอนอ่อนผ่อนตาม จนเสี่ยวเซียงรู้สึกสงสาร นายหญิงไม่พบกันสามปีนางใจเย็นขึ้นมาก เสี่ยวเซียงภาวนาให้คุณชายอี้หลินหายโกรธมารดาได้สักวันด้วยเถิด

"อี้หลิน เจ้าหิวรึยังมาสิ มากินเกี๊ยวสิแม่ทำมาให้เจ้ากับอี้เหมิน..เสี่ยวเซียงไปเรียกอี้เหมินมากินสิ!!" เสี่ยวเซียงพยักหน้าและเดินออกไปเรียกคุุณชายรอง เมื่อเขาเดินเข้ามานั่งและมองเห็นเกี๊ยวน้ำ ทำให้อี้เหมินที่ยังเด็กอยากกินขึ้นมา

"ใครทำนะพี่เสี่ยวเซียง"อี้เหมินถามขึ้น

"เอ่อ..คือ.."เสี่ยวเซียงหันไปมองอี้หลานที่ยืนอยู่ตรงนั้น อี้เหมินกอดอกขึ้นทันที เกี๊ยวนี้ทั้งหอมทั้งน่ากิน แต่เป็นของยายปีศาจ หากเขากินเขาจะโดนยาพิษหรือไม่นะ อี้เหมินคิด

อี้หลาน ยิ้มออกมากับอาการของอี้เหมินนางรู้ว่าอี้เหมินอยากกิน เด็กเอ๋ยเด็กน้อย..

"เอาล่ะอี้เหมิน ..ของกินของข้าไม่มียาพิษ แต่อร่อยเลิศรสเชียวล่ะ หากไม่เชื่อ ลองให้เสี่ยวเซียงชิมให้ดูเสียก่อน ..ส่วนข้าจะหันหลังไม่ดูเจ้ากินก็ได้.." เสี่ยวเซียงพยักหน้าและกำลังเดินเข้าไปตัก แต่อี้เหมินกลับยกมือขึ้นมาห้าม

"ได้!!..ข้าจะกินก็ได้ แต่ข้ายังไม่ชอบท่านเช่นเดิม " เด็กน้อยมองเกี๊ยวชิ้นใหญ่แล้วกลืนน้ำลายกลิ่นหอมของเกี๊ยวยั่งยวนเขานัก อี้เหมินกำลังจะตักเกี๊ยวเข้าปาก แต่แล้วอี้หลินกลับเข้ามาปัดมือของอี้เหมินจนเกี๊ยวนั้นตกลงไปยังไม่พออี้หลินกลับปัดชามเกี๊ยวตกแตกกระจาย

อี้เหมินลุกขึ้นและรีบวิ่งไปกอดเสี่ยวเซียงเพราะกลัวพี่ชาย

"อี้เหมิน!! ..อย่าได้รับหรือกินของของคนใจร้ายคนนี้ หากเจ้าขัดคำพี่ข้าจะตีเจ้าไม่ยั้งมือเลยเชียว!!" คำพูดของอี้หลินช่างทิ่มแทงใจนางเหลือเกิน แต่นางก็พยายามยิ้มออกมา

"อี้หลิน แม่ว่าเจ้าก็ชอบเหมือนกันมีอีกห่อนะแม่ทำมาเพื่อเจ้าด้วยนี่อย่างไรเล่า ดูสิ เกี๊ยวชิ้นโตๆหอมๆ มารับไปสิ กินกับอี้เหมินก็ได้ เสี่ยวเซียงรีบมารับกล่องเกี๊ยวไป นางนำมาวางไว้ต่อหน้าของอี้หลิน

อี้หลินมองกล่องเกี๊ยวนั้น หากเป็นแต่ก่อนเขาคงดีใจที่แม่ทำให้เขากิน แล้วเหตุใดจึงหายไป จู่ๆก็กลับมาเสแสร้งแกล้งแสดงความรักให้กับเขาตอนนี้ ตอนที่เขาต้องการแม่สุดหัวใจนางไปอยู่ที่ใด

สองมือหยิบกล่องเกี๊ยวแล้วยืนขึ้น ทำเอาอี้หลานดีใจมองหน้าเสี่ยวเซียง อยู่ๆอี้หลินก็ปล่อยกล่องเกี๊ยวนั้นหลุดมือลงกับพื้น อี้หลานเบิกตากว้าง อี้หลินใช้เท้าของเขาเหยียบย่ำกล่องเกี๊ยวนั้นจนเละต่อหน้าของนาง

"อี้เหมิน ..ของกินในจวนนี้มากมายนัก เจ้าอย่าไปเสียดายเลย ..พี่เสี่ยวเซียงไปบอกพ่อบ้านฉี ทำเกี๊ยวให้ข้ากับอี้เหมินที เอาเยอะๆนะ ทำน้ำบ๊วยให้ข้าด้วย ..ส่วนท่านกลับไปเถอะ ..ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีท่านอยู่พวกเราสองพี่น้องก็อยู่ได้..!" ใบหน้าเงียบขรึมของลูกชายพูดขึ้น คำพูดของเขาช่างเกินวัยเสียจริง

อี้หลานไม่มีคำใดตอบกลับไปได้แต่ยืนน้ำตาไหลหยดลงตรงนั้น คำพูดของอี้หลินช่างแทงใจนางนัก ทำอย่างไรได้ ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ต้นเหตุมาจากนางทั้งหมด หากจะแก้ไขได้โดยง่ายคงเป็นไปได้ยาก เพื่อพวกเขาแล้ว นางจะยอมทุกอย่างทุกสิ่ง เพื่อให้พวกเขาได้เติบใหญ่มาอย่างดี

เสี่ยวเซียงไม่มีคำพูดใดได้แต่มองหน้าของอดีตนายหญิง นางไม่ดุร้ายเช่นแต่ก่อนอีกแล้ว กลับกันลูกของนางกลับนำสิ่งที่นางปฏิบัติเมื่อครั้งก่อนมาปฏิบัติกับนาง เฮ้อ!!กรรมใดใครก่อกำนั้นย่อมคืนสนอง ...เสี่ยวเซียงคิดแล้วส่ายหน้าและเดินตามคุณชายทั้งสองไป