28. BÖLÜM (DENİZ)
‘’Siktir! Siktir!’’
Öfkeyle direksiyonu yumruklamaktan neredeyse parçalayacaktım artık. Bilmem kaçıncı kez çalan telefonumu nihayet derin bir nefes alarak açtığımda, karşımda Ozi’nin öfkeli sesi karşılamıştı beni.
‘’Ulan piç herif! Niye açmıyorsun lan telefonlarımı?’’
Dişlerimi sıktım. ‘’Neredesin?’’
‘’Apartmanın önündeyim, sen neredesin asıl?’’
‘’Yaklaştım, 5 dakika.’’
‘’Deniz bana bak...’’
‘’Ozan, şu an değil. Lütfen. Gelmemi bekle. Her türlü ağzıma sıçacaksın zaten biliyorum. Ona lafım yok da, gelmemi bekle en azından.’’
Cümlemi bitirir bitirmez telefonu yüzüme kapatmıştı. Zihnim öylesine bulanıktı ki, düşüncelerimi toparlayamıyordum. Tek istediğim arabayı bir yere geçirmeden eve varmaktı.
Binanın önüne geldiğimde Ozi daha önce hiç görmediğim bir sinirle beni
