ตอนที่4
790 Words
Namfon talk.
“มึงไปกินข้าวกับพวกกูไม” ไอ้อาร์มมันถามฉันตอนเรียนวิชาสุดท้ายเสร็จพวกมันตกลงแวะร้านอาหารประจำหลังมอ
”ไม่วะกูมีธุระ” ฉันว่าก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋า
“แล้วมึงจะกลับยังไง”ไอ้อาร์มมันถามปกติฉันจะกลับกับพวกมัน ตอนมาเรียนฉันมากับน้ำขิง
“กูขับรถมา” พวกมันทำหน้าแปลกใจ นานๆทีฉันจะขับรถมาเอง
“เดี๋ยวกูกลับก่อน ไว้ค่อยคุยกัน” ฉันบอกพวกมันก่อนจะคว้ากระเป๋ากับหนังสือเรียนออกจากห้องเรียนโดนไม่รอพวกมัน
นี่ก็ผ่านมา3วันแล้วที่พี่ต้าร์ไม่ได้ติดต่อฉันเลยไลน์ไปหาอ่านแต่ไม่ตอบ ฉันอยากรู้พี่เขาเป็นอะไรกันแน่ หรือพี่เขาซะเองที่อยากถอนหมั้นกับฉันถึงพูดแบบนั่น เพราะเรื่องนี้ทำให้ฉันมายืนอยู่หน้าสนามแข่งรถชื่อดังที่มีเขาเป็นเจ้าของ เขาเคยชวนฉันมาหลายครั้งแต่ฉันไม่เคยมาสักที
“เข้าไม่ได้ครับ”ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าประตูทางเขาขวางฉันไว้
“หนูมาหาพี่กีต้าร์ พี่เขาอยู่รึป่าวคะ”
“อยู่ครับลูกพี่เพิ่งกลับมา แต่ยังไงก็เข้าไม่ได้ครับ” จะให้ฉันกลับทั้งที่ฉันมาถึงที่นี่แล้ว ไม่มีทางยังไงวันนี้ฉันต้องคุยกับเขาให้ได้
“เข้าไม่ได้ครับ”ผู้ชายคนเดิมจับแขนฉันไว้ตอนฉันกำลังเดินเข้าไปโดยไม่สนใจที่เขาห้าม
Keta talk.
ผมกำลังหงุดหงิดกับลูกน้องที่ทำอะไหล่ของลูกค้าหาย ทั้งที่เพิ่งไปเบิกมาจากบริษัทของพ่อเมื่อวาน นัดลูกค้ารับของวันนี้ด้วยทำเอาวุ่นวายกันไปหมด ผมก็เพิ่งกลับมาถึงสนามเมื่อกี้กำลังจะเดินขึ้นไปพักข้างบน
“เข้าไม่ได้ครับ”เสียงไอ้รุจลูกน้องผมดังมาจากหน้าประตูทางเข้า ทำให้ผมต้องหันไปมองแล้ว ผมก็ต้องขมวดคิ้วคนที่ไอ้รุจจับแขนไว้คือน้ำฝน เธอมาหาผมที่นี่ แล้วไอ้ลูกน้องตัวดีบังอาจจับมือถือแขนเธออีก หงุดหงิดจากเรื่องงาน ยังไม่เท่ากับหงุดหงิดที่ไอ้รุจมันจับแขนเธอผมหวงของผม
“ปล่อย!!!”เสียงตะโกนของผมทำให้ไอ้รุจปล่อยมือจากแขนเธอทันที ผมมองหน้ามันคาดโทษไว้ก่อน
“มาได้ไงคะ”ผมเดินไปหาน้ำฝนก่อนจะจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างในซะเอง ลูกน้องผมนี่พากันมองตาไม่กระพริบจนผมมองหน้าพวกมันดุๆ พวกมันเลยพากันหลบสายตาผม ดูจากที่เธอแต่งตัวคงเพิ่งเรียนเสร็จยังอยู่ในชุดนักศึกษาอยู่เลย เสื้อรัดจนกระดุมจะหลุด กระโปร่งทรงเอที่สั้นเลยเข่าขึ้นไปเป็นคืบผ่าข้างแถมเธอยังใส่ส้นสูงอีก เธอจะรู้ตัวไมทำให้ผมหวงแค่ไหน
“ขับมะนาวมาค่ะ” มะนาวที่ว่าน่ะชื่อรถของน้ำฝนครับปกติเธอหวงคันนี้มาก แลมโบคันเป็นสิบล้านที่เจ้าของลงมือทำสีเขียวมะนาวใหม่ทั้งคัน สีโปรดเธอ นานๆเธอจะขับสักที
“แล้วมาหาพี่ถึงนี่มีอะไรคะ”ผมถามทั้งที่พอจะรู้ว่าเพราะอะไรก็ผมไม่ได้ติดต่อเธอเลยตลอดสามวัน เธอไลน์มาผมอ่านตลอดแต่ไม่ได้ตอบ ปกติผมจะเป็นคนไลน์หาเธอเองมากกว่า
“ก็พี่ต้าร์หลบหน้าหนู”
“…”
“ใช่ไมคะ หนูไลน์มาพี่ไม่ตอบทำไมคะ”
“ช่วงนี้พี่งานยุ่งค่ะ”
“อย่าโกหกหนูปกติงานยุ่งแค่ไหนพี่ก็ตอบ”
“…”
“ว่าไงคะ หรือว่าคนที่อยากถอนหมั้นเป็นพี่ซะเอง ก็น่าจะบอกหนูนะ ไม่ใช่ทำแบบนี้”
“พี่ไม่เคยคิดแบบนั่นค่ะ” ผมตอบทันทีที่เธอถาม
“…”
“พี่แค่ไม่อยากให้หนูอึดอัดที่มีพี่เข้าไปวุ่นวายในชีวิตหนู”
“ก็ถ้าพี่อยากจะถอนหมั้นนักหนูคืนให้ก็ได้ค่ะ”น้ำฝนว่าก่อนจะถอดสร้อยที่เธอสวมใส่ตลอดเวลาที่ร้อยแหวนเพชรเม็ดเล็กอยู่ก่อนจะคืนให้ผม เธอจับมือผมแบออกก่อนจะวางมันลงบนมือผม ผมรู้สึกใจหายทันทีเหมือนมันจะหยุดเต้น นี่เธอคิดว่าคนที่อยากถอนหมั้นเป็นผมซะเองหรอครับ
“อิสระของพี่หนูคืนให้” เธอพูดก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานผม
- Writer
