Gelen davetsiz misafirlerim evimi terk ettiğinde, kapıyı arkalarından kapatıp, sırıtarak sırtımı kapıya yasladım. Bu olanlara inanamıyorum! Ne olur delirmiş olmayayım! Beni seven biri var, hatta birileri! Artık bir sürü arkadaşım var... İnsan olmasalar da var işte. Annem ve babam haricinde beni seven, düşünen, elimden tutan birileri var!
Sırtımı kapıdan ayırıp ağır adımlarla salona geçtiğimde, annemle babam kendi aralarında gün içinde olanlar hakkında konuşuyorlardı. Ellerimi yavaşça birbirine çırparak, "Hadi yemeğe geçelim, sizi bekledim ve çok açım." dedim neşeli sesimle.
Ayağa kalkıp benimle birlikte mutfağa geçtiler. Sofraya oturduğumuzda babam, "İnşallah zehirlenmeyiz." deyip besmele çekerek yemeye basladığında, "Ama baba ya..." diye sitem ettim. Şimdi hep beraber gülüyorduk.
"Şa
