Parmaklarım boynumdaki kolyenin üzerinde dolanırken, yavaşça arkamı dönüp yüzümdeki şaşkın ifadeyle pencereye doğru yürüdüm. Uçuşan beyaz perdelerin arasından içeriye sızan sabah ayazı tenimi ürpertse de, derin bir nefes alarak perdeyi kenara ittim. Karşı kaldırıma baktım ama şimdi orası boştu.
Perdeyi ve pencereyi kapatıp, hızlı adımlarla odadan çıktım. Mutfaktan gelen kab kacak sesini takip ederek mutfağın girişine geldim ve elimi kapının pervazına koyarak içeriye baktım. Annem bulaşık yıkıyordu.
"Günaydın," dedim. Yüzümdeki gülümser ve şaşkın ifade hâlâ solmamıştı.
"Günaydın Ebru, dün baban çok geç geldi. Gelip uyuduğunu görünce de uyandırmak istemedim." dedi yüzünü hafifçe yana doğru çevirerek. "Seni tebrik etti, he bir de salonda masanın üzerine bak." dedi neşeli sesiyle.
"Tamam
