Okuldan koşarak çıkan tek kişi ben değildim, ama sanki herkes bana bakıyormuş gibi hissediyordum. Sanki tek insan bendim, sanki herkes çıldırmıştı, ya da çıldıran tek kişi bendim. En azından böyle devam ederse çıldıracağıma emindim.
Yağmurun altında çantamı sırtıma, kapüşonumu kafama geçirmiş son hız koşuyordum. Nefes nefeseydim, rotam evdi ancak yol üzerindeki kitapçının önünden geçerken, birkaç adım sonra fren yaparak durdum.
Geri dönüp derin soluklar alarak dükkanın dış cebhesine baktım. Cam kapıdan asılmış olan yazıyı okudum.
"KAPALIYIZ"
"Neye kapalıyız, görelim bakalım." Diye hırslı şekilde mırıldandım ve anlık bir kararla merdivenleri tırmanmaya başladım.
Cam kapıyı güçlükle açarak kendimi içeriye attım ve duraksayıp, tedirgin bakışlarla etrafı süzdüm. İçeri boştu, kitapçı amca
