Oradaydı işte. Tam da yatağımın üzerinde oturuyordu. Yine omuzlarını düşürmüş, ellerini dizlerinin arasından yatağa pelte kıvamında koymuş, başını önüne eğmişti. Bir insan gibi görünüyordu ama artık olmadığına emindim.
Gözlerimi kapattım.
İnanmak istemiyordum.
"Gözlerimi açtığımda sen orada olmayacaksın..."diye mırıldandım ve derin bir nefes alıp, iki saniye tutarak yavaşça dışa verdim.
Gözlerimi korkarak yavaşça araladığımda, gerçekten orada yoktu.
Kulağımın dibinde hırıltılı bir ses duydum ve duyduğum anda gözlerimi kapatarak, ellerimi yumruk yaptım. Ateş gibi nefesi sol kulağımın üzerine döküldüğünde, nefesimi tutup korkuyla titremeye başladım.
"Haklısın..."dedi, hırıltılı sesiyle.
"Gözlerini kapattığın andan itibaren ben hep yanında, yanı başındayım..."
"Kaçsan bile faydasız,
