***
//Dimples' POV//
Ilang oras nga ba akong nakakulong sa loob ng sasakyan?
Hinintay ko ang pagbalik ni Shun... Umaasa rin akong darating si Kai. Nagbakasakali akong may tutulong sa akin... Pero mukhang walang dadating.
"Mama..."
Alam kong imposible nang makaabot pa ako ng bukas. Halos hirap na akong makalanghap ng hangin. At habang tumatagal ay lalo lamang tumitindi ang pagkirot sa bahagi ng dibdib ko. Nararamdaman ko na rin ang pangangalay sa braso at balikat ko. Tuluyan na talagang nawala ang buong lakas ko.
Sana lang... Sana magiging ok ang mama ko kapag nawala ako. Sana magiging masaya siya sa piling ni Tito Ryushi... Sana magiging ok na ang lahat sa kanilang pagsasama.
Dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata.
I'm sorry, mama. Sorry kung iiwan kita nang maaga.
Namanhid na
