رواية إحكيلي

الفصل ٣٣

كانت بتبكى بشكل هيستيري لدرجة انها مكانتش عارفة تجمع الكلام، جبتلها كوباية مياه وعصير عشان تحاول تهدا و تتكلم، بعد ما شربت العصير بدأت تتماسك شوية و تحكيلي عن سبب انهيارها بالشكل ده: انا بموووت انا فيا ناااااااااار جوايا بتاكل قلبي.

مش قادرة اصدق اللي حصلي يا ناس، انا و هو مع بعض بقالنا عشر سنين كأنهم ١٠٠ سنه، عيشنا فيهم كل حاجه حلوة و وحشه اتخانقنا و اتصالحنا سيبنا بعض و رجعنا.

بيحبني فوق الوصف بمليون مره انا مش اجمل واحده فى الدنيا رغم ده بيحبني و بيموت فى التراب اللي بمشي عليه شاب بسيط و عمل المستحيل و جيه اتقدملي هو و اهله و الخطوبه مكملتش و بعدها و قبلها جيه كذا مره لوحده لبابا و اكتشفنا انه كدب فى مستواه الاجتماعي عشان بابا يوافق بيه، و لما ابوه عرف انه كدب علينا بوظ الجوازه و قاله مش هروح اقول للناس ابني كداب و ابوظ منظري و فضلت امه تكلمني و تقولي انا هأثر على ابوه و سنين و سنين ع