CHAPTER 1

3320 Words
Mataas na ang araw nang magising ako at bumangon sa kama. Tanghali pa ang klase ko, kaya hindi ako maagang gumising. Pinaghanda ko ang sarili ng pagkain at gatas bago hinanda ang susuotion. My uniform was just a white long sleeve and an above-the-knee skirt. Hindi naman ganoon kaikliki, but I found it uncomfortable since I used to wear long pants and just a t-shirt. After preparing, I head out to my dorm and expect that the day will not be easy like yesterday. Ang mga masasakit na amoy ng tao pa rin ang bumungad sa akin. I wanted to vomit when a girl wearing a white headband and wearing the same uniform as me walked in my direction. Sobrang tapang ng pabango niya at masakit sa ilong. Para akong mahihilo nang dalhin ng hangin ang amoy niya sa direksyon ko. Nakarating ako sa room at halos wala pang ibang estudyante. I expected Nisha to greet me once I stepped inside the room, but I was shocked when she didn't even glance at me. I was curious, and my mind couldn't understand what's with her sudden change. Parang kahapon lang ay dikit siya ng dikit sa akin samantalang ngayon naman ay halos hindi niya ako tapunan ng tingin. Ignoring her too, I walked inside the room while feeling some stares from my classmate. I didn't look at them and focused on the desk. The whole time, I was just staring at the blank desk while still feeling their weird glances in my direction. Hindi na ako nakatiis at tinapunan sila ng tingin, mabilis naman ang naging pag-iwas ng tingin nila at nagkunwaring nag-uusap. Kung hindi ako nagkakamali ay ito ang mga classmate ko na simula first day of class ay naririnig ko nang pinag-uusapan ako. I often hear my name from their group, and they were talking about how silent I was, and for them, I am weird. I just ignored their remarks and didn't give them the satisfaction to pay attention to them. Someone like them doesn't deserve a single glance from me; wala rin naman akong mapapala kahit na ipaliwanag ko pa ang sarili. I like being alone and spending my time with myself. Others think that it is boring and something that weird people do, but you would never understand unless naranasanan mo nang maramdaman ang kapayapaan sa pagiging mag-isa. You wouldn't be able to escape because, honestly, it was addicting, and in my case, I would never want to escape from this because being alone became my comfort. Others tried to climb the wall I've built for myself, but every time they reached the peak, I quickly pricked their fingers and let them fall until they were not able to transport them from the other side. It sounds weird, but, to make a long story short, being alone is my safe haven. Buong klase ay nanatili akong nakikinig sa guro, I could smell the scent of one of my classmates in her body. I wanted to leave the room as soon as she walked in my direction, and all of my doubts were confirmed when I saw a stain on her skirt. It seemed she had to do something with one of our classmates before she got here. I closed my eyes and held my pen tightly to distract myself and wash away those thoughts. I focused on her discussion, and when her class ended, I almost said 'yes' because it felt like hell while staying in the same room as her. Hindi ko na hinintay pang magpaalam siya sa class at lumabas na. I felt everyone was watching my move, but I continued. Marami na ring mga estudyanteng nakakalat sa hallway nang makalabas ako, and to my surprise, I saw Ash walking in my direction while holding a bag. I didn't smile and left my face blank when he greeted me. "Hi!" Ash almost pouted his lips when I ignored his presence. I don't really like his presence; he was too hyper, and I couldn't deal with his energy. Ignoring him, I walked past, but he immediately held my hand. Tila nabuhay naman ang reflexes ko at mabilis na hinawakan ang kamay niya at madiin ang tingin na bumaling sa kanya. His mouth was agape, but he didn't bother letting go of the bag he was holding, even though my hold got tight. His lips were grim, and he seemed to be trying to hold back his scream when I twisted his arm. "I already warned you not to touch me," I said in a warning tone. Napangiwi siya sa sakit nang mag-diinan ko pa'yon. Narinig ko ang ilang singhapan ng mga estudyante, pero hindi ko iyon pinansin at mas lalo pang pinangigilan ang lalaki. His hand turned red, and I noticed that he was already sweating bullets. "Ouch! Damn! Let go of my hands; you're hurting me!" he complained, but instead of doing what he said, I gripped his arm tightly, and with all my force, I pushed him, which caused him to stumble on the floor. I could feel my blood boiling, and the urge to let my wolf out rose, but I stopped it. He triggered something in me that I didn't know someone was capable of doing. His eyes widened, but he managed to save the bag he was holding as he landed on the floor. Mas lalong lumakas ang singhapan ng mga estudyang nasa paligid maging ang dami ng mga taong nakatingin sa amin dalawa at pinapanood ang nangyayari. I saw red marks on his arm, and I already expected it to get worse as time went by. His hands were trembling, but he managed to be silly, as if I were just joking, when I pushed him! "That hurts, Idy! Yayayain lang naman kitang mag-lunch, bakit kailangang manulak ka? Do you know how much it hurts?! Baka akala mo dahil hindi kita pinapatulan ay okay lang sa akin," he said and pouted! I hissed and glared at him. Lumapit ako sa kanya para panoorin ang pagtayo niya. Hawak niya pa rin ang bag na tila may laman ng pagkain dahil naamoy ko. Mas lalo siyang ngumuso habang pinapagpag ang damit niya. Nagusot ng kaunti ang uniform niya, pero hindi naman masyadong halata, sinulyapan niya ang ngayo'y namumula niyang braso at masama akong tinitigan. And the worst was that he was pouting like a kid! I hated his presence. Sobrang napaka-isip bata! Para siyang inagawan ng candy sa harapan ko at kaunting kulbit ay iiyak na. I sighed and arched a brow when he took a step forward, closing the distance between us. I heard gasps. They were watching us as if we were some kind of novela. I could feel the violent beat of my heart when he stared at my eyes, asking for something through them. He cleared his throat, and seconds had passed when he lifted the bag he had been holding since then and smiled a little. "I cooked our food; let's eat lunch." I swear to the moon goddess that I heard gasps and murmurs from students around us. Lalo kong sinamaan ng tingin si Ash at pasimpleng nilibot ang paningin sa paligid. Hindi ako sanay sa atensyon, kaya hindi ako komportable lalo na at maraming mata ang nakatingin sa amin ngayon. Ash doesn't seem to bother when he roams his eyes too and sees a bunch of people gazing at us. He even smiled wider, as if enjoying the scene. This jerk! Gusto kong putulin ang tenga niya sa sobrang pagkaisip bata. "Save it to yourself; I don't want to eat with you," pagtatapos ko ng usapan at naglakas paalis sa kanya. Narinig ko na naman ang singhapan ng mga estudyanteng nakarinig, kaya mas lalo akong nainis. Binilisan ko ang paglalakad nang maramdaman ko ang nakakatunaw niyang tingin sa likod ko. I could also smell his scent from a distance, and just like how it felt yesterday, the smell wasn't disturbing. Nakaalis na ako sa hallway, nang bigla na naman siyang tumabi sa akin habang naglalakad. I'm planning to go to the library para maghanap ng librong mauuwi para mabasa, but this guy doesn't know the words distance and reflection. I rolled my eyes while walking through the aisles. There's so many books inside, and my attention was drawn to every tonne of books displayed on the shelves. I closed my eyes when I inhaled the scent of one of Shakespeare's books. Luma na ang libro at halatang isang maling paglilipat lang ng manipis na pahina ay mapupunit na. Wala na rin sa tabi ko ang lalaki nang pumunta ako sa dulo ng library. There are so many books there that many students disregard them because of their condition. Mga luma na talaga ang iba at ang iba naman ay may mga kauning punit at mantsa. Huminto ako sa harapan ng isang shelves nang makita ang kumpol ng librong tungkol sa mga werewolves. A small smile plastered on my lips when I read the introduction. For humans, wolves are dangerous creatures that could kill them with just a blink. I smiled at my thoughts. They are right, but we don't kill innocent people. We kill those who attempt to hurt us and our pack, and isa na rin doon ang mga mortal na pilit pumapasok sa mundo namin. Matapos maipon ang mga libro sa kamay ko ay humanap ako ng pwesto para sana magbasa ngunit ang lahat ng upuan at lamesa ay okupado na. I saw a man sitting near my position, and I sighed when I noticed that I had no choice but to sit beside him. Kakain pa ng kalahating oras bago ako makarating sa dorm. Mayroon akong dalawang oras na vacant, kaya hindi ko gustong sayangin 'yon sa pagpapabalik-balik. Naramdaman ko ang pag-angat ng tingin niya sa akin nang kuhanin ko ang upuan sa tabi niya at ilagay iyon sa kabilang banda ng lamesa. His mouth was agape, but I could see how his eyes beamed. Tila hindi ineexpect na ako mismo ang lalapit sa kanya dito. Umupo ako matapos ayusin ang pwesto at isinalansan ng maayos ang mga libro sa harapan. I could feel him eyeing me, but I just shrugged it off and got the book to start reading. From my peripheral vision, I could see him still staring at me and even putting his palm on his cheek while shamelessly gazing. I fought the urge to look at him, and he seemed to mind it. Halos kalahating oras na akong nagbabasa nang maramdaman kong gumalaw siya ngunit taliwas kanina ay hindi ko na maramdaman ang tingin niya. I slowly lifted my head and saw him half-asleep and fighting the urge to close his lashes. Pinagmasdan ko kung paano mangunot ang noo niya nang tuluyan nang sumara ang mga mata niya. Nakatagilid na higa ang ulo niya sa lamesa, and the side of his cheek was pressed against the table. He looked peaceful while sleeping, and I couldn't believe that I could say that he also looked innocent, kahit na sobrang ingay at kulit niya. Naalala ko ang nangyari kanina. I slowly inched our gap at ang lamesa ang nagsisilbing harang sa aming dalawa. I saw my red marks on his pale arms, nagsimula na iyong mangitim at bakat na bakat talaga ang kamay ko. I sighed as I felt guilty fill me. I then put my hands on the table, finally letting go of my attention from the book and focusing on him. I watched how his mouth hung open as he breathed. His long, thick lashes seemed so healthy that I almost thought that he'd applied something to them. My brows furrowed when I noticed a scar on the side of his eyebrows. Hindi halata kung titignan sa malayo, pero kapag nilapitan ay makikita mong may tahi ito. I sighed and crossed my arms while still watching him. Gusto kong ibalik ang atensyon sa librong binabasa ngunit tila hinihigop ng lalaking ito ang atensyon ko papunta sa kanya. Tahimik ko lang siyang pinagmasdan habang inaalala ang mga nagawa niya na sa akin sa makalipas na dalawang araw. He held my hands without my permission and raised his voice at me, something that I had never experienced before. Sa pack namin ay apo ako ng dating Beta na matagal nang namayapa. Malaki ang naiambag ng Beta sa aming pack, kaya gano'n na lang nila kami ginagalang. I also have a role in our pack, and I should accomplish it before I turn 21 because it will serve as my mark-a mark that I once became a werewolf. I froze in my seat when I realised that he was already awake. His eyes immediately found mine, and his cold gaze sent chills down my spine. I had never experienced this before; he made me experience the things I had never expected to exist. Slowly, he inched our face gap while his eyes were still focused on me. I saw him gulp when our noses almost touched. Kahit na nanghihina sa paraan ng tingin niya ay pinili kong huwag magpatalo at manatiling nakatitig din sa kanya. There's no point in denying that I was not staring at him for a while, nahuli na niya ako. "Nananaginip ba ako?" mahina ngunit malambing niyang tanong. "Totoo ba 'to o pati sa panaginip ko hindi ka na mawala?" dagdag niya at pinakatitigan ang mukha ko. Napalunok ako nang makitang bumaba ang tingin niya sa labi ko. Gusto kong mag-iwas na ng tingin dahil sa paraan ng tingin niya sa labi ko. Tila na sabik na sabik siya at may kung anong uminit sa akin. Untu-unti niyang tinaas ang kamay at inilapat sa pisngi ko. I almost held my breath; this is also the first time someone has touched my cheek. I wanted to push him and break his bones, but my energy vanished in an instant when his thumb started caressing my cheek. "Alam mo ba na simula nang makita kita kahapon; hindi ka na nawala sa isipan ko," he said, continuing to caress my cheek as if he were enjoying it. "Hindi ka naman katulad ng iba na naaakit sa akin kaya bakit kaya, ano? Challenge ba sa akin 'to ni Lord?" Ngumisi siya nang mapagtantong hindi ako sumasagot. "Cute mo pa rin kahit sa panaginip lang." Doon ako natauhan at mabilis na tinapik ang kamay niya. His mouth was agape, and he looked at me unbelievably. Para bang nakakita siya ng himala, habang madiin ang titig sa akin. "Totoo ka nga," bulong niya at akmang hahawakan ulit ang mukha ko pero umamba ako ng sampal. He laughed, and I silently cursed myself when I stopped just to watch his face enjoy the moment. Padabog kong kinuha ang mga gamit para umalis, pero mabilis siyang humarang sa akin ngunit may maliit pa rin na ngiti sa labi na pilit pinipigilan. "Sorry na, akala ko kasi pati sa panaginip nagpapapansin ka sa 'kin." Tinulak ko ang balikat niya para sana lagpasan siya dahil sinasagad niya na ang pasensya ko. Muli siyang humarang at ngayon ay hawak na naman niya ang bag na kanina niya pa dala. "Sorry na, yayayain lang naman kitang kumain." Kumamot siya sa batok na para bang nahihiya ka. "Kain tayo lunch? Nagluto ako para sa ating dalawa." I pursed my lips when I could feel the anger rising within me. Hindi ba siya nakakaintindi na hindi ko gusto? "Do you think I will eat that food that might contain poison to kill me?" mahina at madiing tanong ko. Nanlaki ang mata niya at halos lumuwa ang mata sa sinabi ko. I fought the urge to roll my eyes, sobrang arte. "Hoy, grabe ka ah!" Kumunot ang noo niya at bahagyang ngumuso. "Peace offering ko sana 'to kasi hindi mo nagustuhan ang paghawak ko sa iyo kahapon, ano bang iniisip mo?" tila nagpipigil na inis na saad niya. "Busog ako." "Wala naman akong sinabing gutom ka, kahit samahan mo lang ako kumain; sige na," pakiusap niya pa at mas lalong nagpaawa. I shook my head and bit my bottom lip. Gusto kong umalis na rito dahil nakakainis na ang presensya niya ngunit nahagip na naman ng mata ko ang pasa niya, kaya nakaramdam ako ng konsensya. "Fine, sasamahan lang kitang kumain." Nakangiti siya habang papunta kami sa lugar kung saan daw tahimik. Sinabi ko sa kanya na ayaw ko sa canteen dahil maraming tao at maingay. Hindi naman na siya nagreklamo pa at sinabing may alam daw siyang lugar na magugustuhan ko. I continued staring at the road while we're riding a golf cart, busy siya sa pagkausap sa babaeng magmamaneho at pilit niyang kinukumbinsi ang babae na siya na ang mag-drive hanggang sa mapapayag niya ito umalis. He drove the golf cart and motioned for me to come closer, but I just rolled my eyes and crossed my arms. Tahimik lang ako habang binabagtas niya ang daan papalayo sa building ng rooms. May hint na ako kung saan kami papunta, kaya hindi na ako nagtanong dahil napuntahan ko na ito nang minsan akong nag-transform sa pagiging wolf. Nakalayo na kami sa mga building at mas maraming puno na ang nadadaanan. Ash glanced at me for a while and smiled a bit when he noticed that I was not complaining the whole time. Halos sampong minuto lang simula nang dumating kami. The place looked peaceful, and I wanted to run around the place when I saw many flowers scattered around the grass. Halatang hindi na inaalagaan dahil kung saan-saan ito tumutubo. May iba rin na ligaw na halaman ngunit ang mas nakakamangha ay ang fish pond na malapit sa isang malaking puno ng Acacia. Ash tried to hold my hand, but I hit his hand. "Aray, amp! Aalalayan lang kita!" sigaw niya sa akin at akmang hahawakan niya ulit ako pero hinampas ko ulit ang kamay niya, and this time, I hit the part of his arm that I injured earlier. Namula ang mukha niya sa sakit. Halatang gusto niya akong sigawan, pero mas pinili na lang itikom ang bibig nang samaan ko siya ng tingin. Kinuha niya ang lunch bag na nakalagay sa cart at nagpatiuna sa paglalakad. I bit my bottom lip to stop myself from smiling at his naughty attitude. He didn't seem to know that I was enjoying his company, but it was just for now. He's not good for me. Nang makarating sa malaking puno ng Acacia ay mas napagmasdan ko ang itsura ng lumang garden. Mayroon akong nakikitang mga ibon malapit sa amin, at lahat iyon ay may iba't ibang kulay. I couldn't help but unconsciously smile. Naalala ko ang tirahan na kinalakihan ko. This is the usual view I will spot every time I wake up in our house. Tago sa isa sa mga probinsya ang portal kung saan kami nakatira at kung hindi lang ito ganito kaayos ay mapagkakamalan ko itong tirahan namin. Tahimik lang si Ash habang nilalatag ang isang kulay puting tela sa ilalim ng puno. I creased my forehead when realisation struck me. "Pinaghandaan mo ba 'to?" inis na tanong ko dahil nakita kong naglabas pa siya ng maliit na candle light. Para saan naman iyon? I looked at him and saw him refraining from smiling wider because of my frowning face. "Hindi ba halata?" I was about to hit him when I smelled the dish he cooked. Mabilis na kumalat sa paligid ang amoy at para akong natakam kahit na kumain naman ako kanina bago umalis. Nilabas niya ang dalawang container sa lunch bag at binuksan ang isa bago ipakita sa akin. I felt my heart take a sudden leap when our eyes met accidentally, even though I just wanted to know what dish he cooked. He smiled wider, showing his perfect set of teeth. Malakas din ang hangin, kaya sumasayaw ang kanyang buhok. "Special adobo para sa babaeng binu-bully ako," he said, grinning like a f*****g kid.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD