The moment Thisa clung to Rozen’s shoulder, he couldn’t hold himself together anymore. It was as if all the years they’d been apart, all the nights they avoided each other, all the hurt they never managed to fix, collided, exploded, and crashed into them all at once. “Thisa…” bulong ni Rozen, hinihingal sa pagitan ng mga halik. “Huwag mo na ’kong itulak palayo… please.” Hindi siya sumagot. Hindi niya kaya. Ang naging sagot niya ay ang pagbuka ng labi niya, paglapit ng katawan niya sa katawan nito, at ang mahigpit na paghawak niya sa kwelyo ng polo nito na parang ayaw niya na itong bitawan. Ramdam ni Rozen ang panginginig niya. He knew it wasn’t hesitation, it was fear, exhaustion, and a longing she’d been suppressing for so long. Kaya inangat niya ang mukha nito, hinaplos ang pisngi, ti

