The studio was still quiet as Thisa slowly rose from the couch. Since magaan na ang pakiramdam niya, pwede na siyang magtrabaho ulit, huwag lang magising ang kasama niyang lalaki kundi siguradong patitigilin niya ito na ayaw niyang mangyari. Her head felt slightly lighter, though the ache of exhaustion still lingered.
Napatingin siya kay Rozen na hanggang ngayon ay tulog pa rin sa kabilang couch, nakaupo, bahagyang nakahilig, hawak pa rin ang tablet niya na para bang may nakatago doon na mahalagang bagay.
Panaka-naka siyang naglakad palapit kay Rozen para sana kunin 'yong tablet niya since doon halos lahat ng trabaho niya. Pero nang tumapat na siya dito, huminto siya sandali at tinitigan ang lalaki.
Why… are you still so good to me despite everything? Iyong dapat sanang nilalayuan siya
