O sırada, olan biteni izleyen Reyhan, ağlamaya başlayan İnci’yi kucağına aldı. Küçük kızı sarıldı, usulca kulağına fısıldadı:
“Gel halacığım… biz mutfağa gidelim,” deyip gözyaşlarıyla karışan o gürültüden uzaklaştırdı.
“Bu kapıdan çıkman için benim ölmüş olmam lazım!” dedi Berzan, göğsünden gelen bir haykırışla.
“Sana gideceğim dedim! Beni burada zorla tutamazsın!” dedi Nazar, gözlerindeki hiddetle.
“Madem istemiyorsun bizi, karşımızda da dikilme!”
Berzan öne çıktı, sesi sertti ama içinde başka bir fırtına esiyordu:
“Gidemezsin! Sen benim karımsın! Öyle tek başına, canın istediği zaman çekip gidebileceğini zannediyorsan… yanılıyorsun! Ben başka birine benzemem!” dediği an…
Nazar’ın içinde ne varsa tek tek çözüldü. Kalbinde tuttuğu tüm sızı, bütün hayal kırıklıkları yüzüne döküldü. G
