Azad, o elin ağırlığını tanıyordu.
Gözleri kan çanağı gibiydi ama sustu.
Dişlerini sıktı, yumruğunu cebine gömdü.
Berzan bir an sessiz kaldı.
Sonra başını çevirip çalışanlara baktı:
“Alın şu bohçaları,” dedi. Sesi buz gibiydi.
İki hizmetli hemen koştu.
Bohçaları saygıyla ama hüzünle içeri taşımaya başladılar.
Berzan bir adım öne çıktı.
Adamların gözlerine tekrar dikti bakışlarını.
“Gidin o Yekta’ya söyleyin,” dedi.
“Biz… istediğimizi öyle ya da böyle alırız. Haberi olsun.”
Sesi ne bağırıyordu, ne fısıldıyordu…
Ama taş duvarları sarsan bir kudretle döküldü dudaklarından.
O anda herkes anladı ki… bu mesele burada kapanmaz.
Bu, daha başlangıçtı.
Yekta… Berzan Ağa’nın ne demek olduğunu çok yakında öğrenecekti.
Adamlar bohçaları bıraktıktan sonra selam verip başları eğik şekild
