Yekta eliyle arkasındaki adamları durdurdu.
Birkaç saniye boyunca, ikisi de sadece nefes alıp verdi.
Sonra yine sessizlik.
Yekta başını eğdi, sonra tekrar kaldırdı.
“Bu iş daha bitmedi, Berzan,” dedi.
“Seninle hesabımız var… kapanmadı.”
Berzan’ın sesi son bir kez yükseldi:
“Ne zaman istersen! Biz bu kapının arkasındayız.”
Yekta döndü.
Ayak sesleri taş zemine tok tok vururken, ardındaki konvoy da motorlarını çalıştırdı.
Toz duman arasında ayrıldılar oradan.
Ama o gidiş… bir son değil, fırtına öncesi sessizliğin çığlığıydı.
Yekta’nın konvoyu, konağın taşlık yolundan tozu dumana katarak uzaklaşırken, Berzan yerinden kıpırdamadı.
Kapı kapanmıştı… ama içindeki fırtına henüz dinmemişti.
Yumruk yaptığı ellerini yana saldı, derin bir nefes aldı.
Arkasında, kapının hemen içinde sıral
