Azad, Berzan’ın karşısında dimdik duruyordu.
Ama gözleri Simal’e kilitlenmişti.
Berzan gülümsedi:
“Al bakalım emaneti,” dedi.
Sonra eğilip kulağına fısıldadı:
“Mutlu etmezsen… bozuşuruz Azad Ağa.”
Azad başını öne eğip,
“Söz veriyorum abi,” dedi.
Simal ise gözlerini kaçırmadan Azad’ın elini tuttu.
Alkışlar arasında nikâh masasına geçildi.
Şahitler, aile büyükleri yerini aldı.
Ve o an… nikâh memurunun sesi duyuldu:
“Azad Xıdırxan, Simal Yücedağ’ı eş olarak kabul ediyor musun?”
Simal gözlerini Azad’a dikti.
Dudakları titreyerek,
“Evet,” dedi.
Ardından Azad’ın net, kararlı sesi yankılandı:
“Evet.”
Alkışlar, zılgıtlar, kahkahalar…
Konakta aşkın ve inancın zaferi kutlanıyordu artık.
Nazar, Berzan’ın yanına döndü; gözlerinin içi parlıyordu:
“Oldu mu?” dedi.
Berzan gülümsedi:
