MABILIS na mabilis na ang pintig ng puso ni Maxene pero umurong yata ang dila niya dala ng matinding nerbyos.
“Kanina pa tumatawag ang tropa, nagyayang lumabas…mag-basketball daw…but I don’t feel like going out,” simula ni Daniel sa mababa at buong-buong boses.
She had managed to smile despite nervousness and discomfort. “Himala. Dati ay hindi ka aabutan sa bahay niyo dahil sa mga lakad mo.”
“You’re right. People change, iyon siguro ang dahilan.” He looked at her but she looked away. “Siguro nga ay tamang pagbabago lang ang permanente sa mundo pero alam mo bang may mga bagay pa rin nanananatili kahit gaano pa katagal ang panahong dumaan?”
Nang balikan niya ito ng tingin ay ibig niya iyong pagsisihan. Naramdaman niya ang paghigpit ng pagkakahawak nito sa kanyang mga kamay.
“I
