บังเอิญอีกครั้ง
1683 Words
.
.
.
ชิ้ง!!
ไม่ทันที่จะรู้ตัวดาบคาตานะยาวที่คมกริบก็พาดหยั่งเชิงบนคอของชินเป็นที่เรียบร้อย ชินหลุบตามองดาบคมนั้นนิ่งพร้อมกับขบกรามแน่น
"ปล่อยนายหญิง"
เสียงทุ้มต่ำของไคโตะพูดขึ้น สายตาที่แข็งกร้าวเพื่อบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นที่พร้อมจะลงคมดาบบนคอหนา ชินค่อยๆ ปล่อยมือออกจากลลินพร้อมกับยกมือขึ้น แต่ใบหน้าของเขายังคงแสยะยิ้มแล้วหลุบตามองลลินอย่างน่าทึ่ง
"หึๆ ...คนเคียงกายบนเตียงของเธอสินะ"
"หุบปาก"
ไคโตะพูดพร้อมกระชับระยะห่างของดาบให้ใกล้ขึ้น ชินทำได้แค่หัวเราะในลำคอ แม้จะไม่อยากยอมรับสภาพตอนนี้ที่ต้องยอมถอยเท่าไหร่ก็ตาม ลลินเดินเข้าไปหาชินก่อนจะจับคางของเขาพร้อมกับเลื่อนหน้าไปกระซิบข้างหู
"รู้จักฉันน้อยไปนะ นายท่าน...หึ"
ลลินพยักหน้าให้ไคเป็นเชิงบอกให้เก็บดาบ ไคได้แต่ทำตาม ชินเห็นอย่างนั้นจึงพยักให้กลับลูกน้องเพื่อเป็นการบอกให้ถอย ลูกน้องของชินจึงค่อยๆ เดินออกไปจนหมด เหลือแค่ชินที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องหน้าลลิน ไม่นานนักเขาก็เตรียมตัวจะเดินจากไป
"เดี๋ยว...."
ลลินเรียกชินไว้ เขาจึงชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองตามเสียงเรียกนั้น เพียงไม่กี่อึดใจด้ามปืนสั้นก็กระทบเข้าใบหน้าหล่อของเขาอย่างแรงจนหน้าสะบัดเลือดกบปาก ชินถ่มรสเลือดออกมาพร้อมกับสายตาอาฆาตมองไปยังลลินอย่างเอาเรื่อง
"นี่สำหรับเรื่องที่นายสร้างไว้ในร้านของฉัน"
"........."
"มันไม่จบแค่นี้แน่ ซาวาดะ เก็นชิน"
"หึ....."
"แก๊งจิ้งจอกไม่มีทางเชื่อมสัมพันธ์กับแก๊งมังกรทอง จำไว้"
"...แล้วจะได้เห็นดีกันลิน"
"นั่นคือคำพูดของฉัน"
ชินไม่โต้ตอบอะไรก่อนจะเดินออกไปจากร้านแต่โดยดี ไคโตะเดินไปช่วยแก้มัดพนักงานคนอื่นๆ และเรียว พร้อมกับพยุงเพื่อนรักของเขาขึ้นเพื่อเดินไปหานายหญิงของพวกเขา
"จะเอายังไงต่อดีครับ?"
"เตรียมคนของเราให้พร้อม คืนนี้เราจะไปถล่มบ่อน"
"ครับนายหญิง"
.
.
.
Psyco Pub n Bar
"วันนี้มึงนึกยังไงชวนพวกกูมาผับเนี่ย ไอ้มิว" -คิน
"นึกเหงา เศร้า คิดถึง" -มิวสิค
"นึกเพ้อ" -แชง
"หาสาวแก้เหงามากกว่ามั้ง" -คิน
"เออ ...กูจะตัดใจจากพี่ลินแล้ว คงไม่ใช่คู่กันหรอกกูว่า" -มิวสิค
มิวสิคพูดกับเพื่อนๆ พร้อมกับกระดกน้ำสีอำพันเข้าปาก สายตายังคงสอดส่องไปทั่วบริเวณฟอร์ที่สาวๆ หนุ่มๆ กำลังวาดลวดลายกันอย่างเมามัน แต่สายตาของเขากลับจดจ้องไปยังผู้หญิงที่กำลังวาดลวดลายส่ายสะโพกอยู่โต๊ะตรงข้าม พร้อมกับส่งสายตายั่วยวนมาทางเขา แต่มีหรือที่คินและแชงจะไม่เห็นอาการจดจ้องของเพื่อน สองหนุ่มมองตามสายตาของมิวสิคพร้อมกับยิ้ม
"เด็กมันมาเว้ย"
คินพูดพร้อมตบบ่ามิวสิคเบาๆ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบถือแก้วเดินข้ามไปยังโต๊ะนั้น เพื่อขอชนแก้วกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยสไตล์ลูกครึ่ง หญิงยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเต้นโยกย้ายส่ายสะโพกยั่วยวน พร้อมกับหันไปคล้องคอมิวสิคทันที
"เมาแล้วหรือครับ คนสวย"
"ตอนแรกไม่...ตอนนี้เริ่มเมาแล้วล่ะค่ะ"
หญิงสาวพูดกระซิบข้างหูพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนจะใช้มือเรียวสวยลูบไล้ใบหน้าของมิวสิคเป็นเชิงเชื้อเชิญ มิวสิคยกยิ้มก่อนจะก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูหญิงสาวเป็นการยั่วตอบ
"ชื่ออะไรครับ?...หรือจะให้ผมเรียกที่รักดี?"
"เทย่าค่ะ คุณ..มิวสิค"
"รู้จักผม?"
"รู้สิคะ...ดาราดังนี่นา ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียง"
"คุณจะเชื่อสิ่งที่ได้ยินมาได้ยังไงล่ะครับ ยังไม่ได้...ลอง"
มิวสิคพูดแล้วยิ้ม สายตาของเขาสอดส่องเรือนร่างที่เย้ายวนเซ็กซี่ของเทย่าก่อนจะยกยิ้มร้าย เทย่าเองก็ไม่แพ้กัน มือเรียวของหญิงสาวซุกซนลูบไล้ไปยังแผงอกที่กระดุมเสื้อเชิ้ตเปิดไว้พอดิบพอดี
"อย่างนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย"
"อยากคุยค่ะ อยากรู้จักคุณมิวสิคให้มากกว่านี้ ว่าจะเป็นอย่างที่เขาว่าไว้หรือเปล่า"
เทย่าส่งสายตาให้มิวสิค เขาจึงเลื้อยมือไปโอบเอวได้รูปนั้น ทั้งคู่กอดกันกลมนัวเนียกันไม่หยุดท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มพร้อมปนไปด้วยแสงไฟที่สลัวระยิบระยับ แน่นอนว่ามันอยู่ในสายตาของคินและแชง มิวสิคหันมาเลิกคิ้วให้เพื่อนเป็นเชิงท้าทายพร้อมกับยกยิ้ม
"ดูมัน ได้สาวก่อนคนแรกเลย"
"เออ ปล่อยมัน"
"แล้วมึงไม่เอาบ้างหรือวะ ไอ้หมอครับ"
"วันนี้ไม่มีอารมณ์ว่ะ"
"ดูไอ้มิวดิ ขนาดเฮิร์ทนะ มันยังสอยสาวไปล่ะ โธ่ ไอ้รักนักรักหนา พี่ลินๆ ถุย"
"กูว่า....มันยังไม่เห็น"
"เห็นอะไรวะ?"
แชงไม่พูดตอบ แต่กลับพยักหน้าไปทางกลุ่มคนที่เดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวตัวเล็กหน้าตาสะสวยในชุดกิโมโนสีดำสั้น ผมดำคลับยาวตรงของเธอรับกับริมฝีปากที่ทาด้วยสีแดงสด เดินนำกลุ่มชายใส่สูทชุดดำฝ่าวงล้อมฝูงคนที่หนาแน่น ทุกคนต่างแหวกทางด้วยความระแวง
"เดินไปทางไอ้มิวแล้ว"
"เวรล่ะ แม่ไอ้มิวมา"
คินและแชงพยายามส่งซิกให้เพื่อนแต่มิวสิคกลับส่ายหัวแล้วไม่สนใจ เขาหันไปนัวเนียสาวที่เขาพึ่งตกมาได้ต่อ ก่อนจะหันกลับมาอีกทีเมื่อผู้คนแหวกเป็นทางให้ โต๊ะที่มิวสิคยืนอยู่ดันอยู่ตรงบันไดทางขึ้นไปชั้นสองโซนวีไอพีพอดี มิวสิคมองนิ่งค้างเมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา ลลินปรายตามองสบตาเขาและหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านพวกเขาไป พร้อมตรงดิ่งขึ้นบันไดไปยังโซนวีไอพีพอดี พร้อมกับลูกสมุนที่เดินตามกันเป็นพรวน
"...พี่ลิน....?"
"คะ? ใครหรือคะ? มิวสิครู้จักหรือ?"
"อ๋อ...เปล่าครับ"
"นั่นสิคะ จะไปรู้จักกับป้าน่ากลัวๆ แบบนั้นได้ยังไง"
"เอ่อ...."
"เราไปต่อกันที่อื่นดีไหมคะ?"
"ผมว่า..วันนี้ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ"
"อ้าว แล้วที่ดีลกันไว้ล่ะคะ?"
"เอางี้นะครับเทย่า เดี๋ยวผมเลี้ยงโต๊ะนี้เอง เทย่าให้เบอร์ติดต่อผมไว้ได้ไหมครับคนสวย"
"อะไรกันคะ?"
"พอดีผมมีงานด่วน ไม่งอแงนะครับ"
มิวสิคพูดพร้อมยิ้มหวานก่อนจะหอมแก้มเนียนของสาวเจ้าเป็นเชิงง้อ มีหรือที่หญิงสาวจะไม่ใจอ่อน เธอจึงให้เบอร์ติดต่อไว้ก่อนที่มิวสิคจะหายในฝูงชน มิวสิคเดินกลับโต๊ะที่เพื่อนๆ ของเขานั่งรออยู่อย่างเร่งรีบ ภายในใจสับสนกับสิ่งที่เห็น เมืองหลวงตั้งกว้างใหญ่ทำไมถึงได้มาเจอลลินที่นี่ และดันเจอกันตอนที่เขากำลังจะหิ้วสาวสวยกลับเสียด้วย
"ไอ้คิน ไอ้แชง!! นั่น....."
"ใช่ พี่ลินของมึงไง"
คินพูดพร้อมหัวเราะเยาะเย้ยเพื่อนที่ยอมปล่อยสาวสวยเพียงเพราะเห็นลลิน ทั้งที่ตอนแรกเพื่อนตัวดีของเขาบอกจะตัดใจ มิวสิคตอนนี้ทำหน้างุนงง พร้อมกับมองขึ้นไปข้างบน เพราะด้านบนเป็นบาร์สำหรับวีไอพี ด้านในบาร์เป็นบ่อนที่เขาเองก็เคยเข้าไป และมันก็ใช้เงินไม่น้อยที่เข้าไปได้ หรือเฉพาะคนที่ได้รับบัตรเชิญเท่านั้น ซึ่งเขาได้เข้าไปเพราะตอนเป็นนักแสดงหน้าใหม่ได้ติดตามรุ่นพี่ในวงการคนหนึ่ง จึงได้เข้าไป แต่เขาไม่คิดจะเข้าไปเหยียบอีกเลย อย่างมากก็มาแค่ผับด้านล่างเท่านั้น เพราะมันคือเล้าจ์และอบายมุขเต็มไปหมด เหมือนกับอีกโลกที่ดำมืดเกินไปสำหรับเขา
"พี่ลินของมึงขึ้นไปทำอะไรวะ?" -แชง
"แต่งตัวขึ้นไปอย่างนั้นหรือว่า...." -คิน
"หรือว่าอะไร?" -มิวสิค
"เด็กเล้าจ์ของเจ้าของที่นี่วะ" -คิน
มิวสิคหันไปตบหัวเพื่อนรักของตนจนหน้าเทียบติดโต๊ะ แม้ในสิ่งที่คินพูดจะทำให้เขาคิดแบบนั้นอยู่บ้าง หรือลลินอาจจะเป็นผู้หญิงของชินเจ้าของผับที่นี่ มิวสิคยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดใจและหัวเสีย ก่อนจะลุกพรวดขึ้นพร้อมกระดกเหล้าแบรนด์หรูเข้าปากจนหมดแก้ว ทำเอาเพื่อนทั้งสองคนของเขาถึงกับตกใจ แต่ไม่ทันได้ห้ามอะไรมิวสิคก็ทำท่าจะเดินไปเสียแล้ว
"เฮ้ย! ไอ้มิว นั่นมึงจะไปไหน?" -แชง
"ไปหาพี่ลิน" -มิวสิค
"มึงจะบ้าหรือไอ้ชาย" -คิน
"ไปดูให้เห็นกับตา" -มิวสิค
"มึงอย่าใจร้อน เดี๋ยวเจ๊แกก็ลงมา" -คิน
คินพูดพร้อมดึงเพื่อนของเขาไว้ มิวสิครู้สึกขัดใจแต่ก็ทำได้แค่มองไปข้างบนเท่านั้น ไม่ทันที่จะได้หันหลังกลับลงไปนั่งก็ถึงกับทำให้เขาสะดุ้ง เมื่อเสียงกรี๊ดดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งร่วงลงมาจากชั้นสอง ผู้คนแหวกเป็นวงกว้าง มิวสิคมองไปยังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกับมองขึ้นไปข้างบน ก็ปรากฏว่าเป็นคนที่เขาคุ้นหน้าผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงจุดที่ร่างนั้นตกลงมา ผู้ชายที่เขาเคยเห็นยืนข้างกายลลินตลอด แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นลลินเลยไคโตะและมิวสิคสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ไคโตะจะหันกลับเข้าไป ใจของมิวสิคเริ่มสั่นรัว ความเป็นห่วงหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเขาแซงหน้าความรู้สึกอื่นๆ มิวสิครีบวิ่งขึ้นไปชั้นสองอย่างไม่รีรอ
"เฮ้ย!! ไอ้เชี้ยมิว!!"
.
.
.
.
- Writer
