ภาพตรงหน้า
889 Words
.
.
ความเป็นห่วงหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเขาแซงหน้าความรู้สึกอื่นๆ มิวสิครีบวิ่งขึ้นไปชั้นสองอย่างไม่รีรอ
"เฮ้ย!! ไอ้เชี้ยมิว!!"
มิวสิคไม่ได้ฟังเสียงเรียกของเพื่อนรักทั้งสองคนเลย สองเท้าสัมพันธ์กับหัวใจก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว มิวสิควิ่งขึ้นไปฝ่าวงล้อมการตะลุมบอนของชายชุดดำนับสิบคน จึงไม่แปลกที่เขาจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วยหมักสองหมัด แต่เขาเองก็เคยเรียนศิลปะป้องกันตัวจากการแสดงอยู่บ้างจึงพอเอาตัวรอดฝ่าชายชุดดำมายังห้องวีไอพีจนได้ แม้จะทุลักทุเลก็ตาม
"พี่ลิน!"
ปัง!!!
ภาพและเสียงตรงหน้าทำเอาใจเขาหล่นไปถึงตาตุ่ม หญิงสาวผมดำสนิทยืนถือปืนแล้วลั่นไกไปเมื่อครู่ ทำให้ร่างชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ล้มลงบนพื้นทันที มิวสิคนิ่งอึ้งกลืนเสียงที่ต้องการเรียกหญิงสาวที่เขาเคยรู้จักลงคออย่างยากลำบาก ลลินเดินเข้าไปใช้เท้าที่ใส่รองเท้าบูตส้นสูงเหยียบลงบนกลางอกของชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาที่นั่งสะบักสะบอมอยู่บนโซฟา ก่อนจะเอาปืนจ่อไปที่หัวของหนุ่มหล่อคนนั้น
"จบได้เสียทีนะ เก็นชิน"
นิ้วชี้เรียวที่เตรียมจะเหนี่ยวไกทำให้ใจของมิวสิคเต้นรัว ภาพหญิงสาวตรงหน้าทำเอาเขาแทบช็อกและไม่อยากจะเชื่อสายตาของตน เพื่อนๆ ของเขาที่ตามมารีบคว้าตัวของมิวสิคไว้เพื่อเตรียมจะพาหนี แต่มิวสิคกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง
"ไม่!!! พี่ลิน!!!"
ลลินปรายตามองเสียงเรียกนั้นเล็กน้อยก็เห็นว่าหนุ่มหล่อคนที่เคยช่วยเธอดันวิ่งเข้ามาหา เป็นจังหวะที่เก็นชินเห็นถึงโอกาสจึงได้จับแขนเรียวเล็กของลลินคว้าปืนจากมือของเธอพร้อมกับดึงร่างอรชรนั่นลงมานั่งระหว่างขาของเขา ชินใช้แขนแกร่งบีบคอของลลินพร้อมปลายกระบอกปืนจ่อไปที่หัวของเธอแทน
"หึๆ..."
"ยุ่งไม่เข้าเรื่อง"
ไคโตะขมวดคิ้วแน่นพร้อมกับหันไปทางมิวสิคด้วยสายตาโกรธเคือง และแน่นอนเขาจำหนุ่มหล่อคนนี้ได้ดี ชินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างพอใจเมื่อสถานการณ์พลิกผันไป
"คนรักของเธอหรือไง? ทำเอาเสียสมาธิขนาดนี้"
ชินกระซิบข้างหูของหญิงสาวก่อนจะซุกไซร้ซอกคอของเธอต่อหน้าลูกน้องและคนอื่นๆ มิวสิคนิ่งค้างไม่ขยับรวมถึงเพื่อนๆของเขาเช่นกัน ไคโตะมองลลินและชินอย่างโกรธแค้น ทุกอย่างเริ่มกลับกันไปหมด หญิงสาวมองหน้าไคโตะและลูกน้องพร้อมกับพยักหน้า ไคโตะและเรียวรู้ทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร แค่ชั่วพริบตาลูกน้องของลลินก็หันมาล้อมมิวสิคและเพื่อนๆ ของเขาไว้ เพื่อคุ้มกัน แม้ภายในใจของไคโตะและเรียวจะอยากเข้าไปช่วยหัวหน้าของพวกเขามากแค่ไหน แต่นี่คือสิ่งที่ลลินสั่ง
"ว้าว...ไม่ห่วงตัวเองเลยนะลิน ตัวเองจะตายอยู่แล้วแท้ๆ"
"...ฮึก...."
ชินพูดพร้อมบีบคอลลินแน่นขึ้นไปอีก แต่เธอก็ยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่งแต่ยังคงพยายามหายใจเข้าออกเท่านั้น ชินเห็นอย่างนั้นกลับชอบใจมากขึ้น แม้ตอนแรกเขาจะตกเป็นรองก็ตาม
"วันนี้ฉันคงปล่อยเธอไปไม่ได้หรอก...แต่เห็นแก่ที่เธอรักลูกน้อง...ฉันจะฆ่าลูกน้องเธอแบบไม่ทรมานเอง"
"ปล่อย...พวกเขาไป...."
"หึๆ..ปล่อยให้มันกลับมาฆ่าฉันหรือไงที่รัก"
"ลูกน้องฉัน...ไม่ทำอะไรโดยที่ฉันไม่ได้สั่ง"
"หือ? เชื่อฟังดีนี่"
"นายหญิง!"
"พี่ลิน!!"
"........"
ปลายกระบอกปืนค่อยๆ ลูบไล้ใบหน้าเรียวสวยของหญิงสาวไปมา เมื่อเห็นปฏิกิริยาของไคโตะ เรียว และมิวสิค กลับยิ่งทำให้ชินรู้สึกสะใจ มือเรียวของชินเริ่มลูบไล้ขาเรียวสวยของลลินก่อนจะลูบไล้เข้าไปในกระโปรงกิโมโนสั้นของเธอ พร้อมเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นไคโตะ และเรียวขมวดคิ้วแล้วหันหน้าหนี มีเพียงมิวสิคที่นิ่งค้างและเงียบงันกับภาพตรงหน้า
"เอามือสกปรกของนายออกไป.."
"ทนไม่ได้หรือ? ที่คนเคียงกายของเธอจะต้องมาเห็นเธอในสภาพนี้?"
"........"
"อ้อ พ่อหนุ่มดาราคนรักของเธอด้วยสินะ"
"ชิน...ปล่อยคนอื่นๆ ไป"
"แลกกับอะไรล่ะ?"
"ฉัน"
"น่าสนใจดีนี่..."
"........"
"งั้นฉันจะปล่อยลูกน้องและคนรักของเธอกลับไป...แต่เธอต้องอยู่ที่นี่เพื่อเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของแก๊งมังกรทอง"
".....ได้.."
สิ้นเสียงของลลินที่ตอบรับ ชินก็พยักหน้าให้ลูกน้องเปิดทางให้พวกพ้องของลลินกลับไป ไคโตะและมิวสิคยังยืนมองลินอยู่ที่เดิม จนเรียวต้องมาลากแขนของไคโตะออกไป ส่วนมิวสิคก็มีแชงและคินลากออกไปเช่นกัน มิวสิคหันกลับมามองลลินที่มองตรงมายังพวกเขาด้วยสีหน้าที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ภาพสุดท้ายที่มิวสิคเห็นก่อนจะประตูห้องจะปิดลงคือ ภาพที่ชินคร่อมร่างลลินไว้และตรึงแขนทั้งสองข้างของเธอติดโซฟา....
.
.
- Writer
