**BÖLÜM 4: GERÇEKLERİN GÖLGESİ**
368 Words
Mira, hapishanedeki her detayı hafızasında canlandırıyor, buraya gelmeden önce bildikleriyle şu anda karşılaştıkları arasındaki tutarsızlıkları fark etmeye çalışıyordu. Planını oluştururken buradaki mahkumların, gözetmenlerin, hatta bina yapısının bile en ince detayına kadar bilgisine sahipti. Ancak bir hata vardı: Kael. Bu adamın var olmaması gerekiyordu.
Hapishanenin loş koridorlarında dolaşırken, mahkumların bakışlarını hissetti. Kimisi kaçamak, kimisi merak doluydu. Ancak bazılarında tuhaf bir donukluk vardı, sanki sadece fiziksel olarak oradaydılar ama ruhları çoktan terk etmişti. Kael'in daha önce gösterdiği cam kafeslerdekilere benziyordu bu bakışlar.
Kael, bir süredir Mira’yı izliyordu. Mira bunu fark etti ama alışkanlıkla göz teması kurmadı. Ancak, Kael’in sesi beklenmedik bir anda duyuldu:
“Burada gerçekleri öğrenmek istiyorsan, bazı cevapların senden daha önce geldiğini bilmelisin.”
Mira, yüzünde sakin bir ifade tutmaya çalıştı. “Buradaki herkesin önceden belirlenmiş bir sonu mu var?”
Kael hafif bir gülümseme ile yaklaştı. “Senin gibi biri için de.”
Bu bir tehditti. Mira, Kael’in sandığından daha fazla şey bildiğini fark etti. Ama Kael de Mira’nın ne kadar tehlikeli olabileceğini öğreniyordu.
Mira derin bir nefes aldı ve gözlerini Kael’e dikti. “Sen burada olmamalısın değil misin, Kael.”
Kael’in yüzünde anlık bir değişim oldu. Ama bu sadece bir saniye sürdü. “Beni araştırdın demek. Ama benden daha önemli sırlar var, Mira. Mesela... senin burada olmaman gerektiğini biliyorum.”
Mira şaşırmamış gibi görünmeye çalıştı ama bu bir sınav gibiydi. Kael onun hakkında ne kadar çok bilgiye sahipti? Kael'in burada olmaması gerektiğini Mira bildiğine göre, Kael de onun buraya ait olmadığını biliyor muydu?
Tansiyon artıyordu. Ama Mira’nın asıl düşmanı Kael değildi. Onun gerçek hedefi buradaki deneylerin ardındaki gerçeği ortaya çıkarmaktı. O an hapishanenin alt katlarından gelen tiz bir alarm sesi her şeyi değiştirdi.
Koridorun sonundaki demir kapılar sarsıldı, mahkumlar panikle geriye çekildi. Kael ve Mira bir anlık birbirine baktı, sonra kapılar ardından yankılanan tiz çığlıklar havaya yayıldı. Deneklerden biri serbest kalmıştı.
İçeri giren yaratığımsı mahkumun bedeni kasılıyor, sinirleri kopuyormuş gibi görünüyordu. Bedeni insan formunda olmasına rağmen gözlerindeki vahşi ışıltı, ondan geriye pek bir insan kalmadığını gösteriyordu.
Mira derin bir nefes aldı. Artık soru sormaya zaman yoktu. Kael ise anın baskısının tadını çıkarıyormuş gibi sakin bir sesle, “Sana gerçekleri göstereceğimi söylemiştim,” dedi.
Deney kaçmıştı. Ve Mira, kendisini hayatta tutmak için Kael’e ihtiyacı olduğunu fark etti.
- Writer
